Εκπαιδευτική Παρέμβαση  Αχαΐας 

 μέλος του πανελλαδικού Δικτύου των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων 

20 συνεχή χρόνια Εκπ. Παρέμβαση με το βλέμμα στο μέλλον!

 

Πριν από 20 χρόνια συγκροτήθηκε η Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας, που ήταν αποτέλεσμα πολλών διεργασιών, όπως της διάλυσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», της επικράτησης του αχαλίνωτου καπιταλισμού, αλλά και της μεγάλης απεργίας του 1988, τόσο στην Α΄ ΕΛΜΕ, όσο και την Β΄. Η 2^η δυστυχώς δεν μπόρεσε να στεριώσει περισσότερο από 5 χρόνια.

Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι, έγιναν μεγάλοι και μικροί αγώνες, αναλύσεις, προσπάθειες με νίκες και ήττες. Πολλοί και πολλές έφυγαν και φεύγουν στη σύνταξη, μετατίθενται σε άλλες ΕΛΜΕ ή έφυγαν νωρίς από κοντά μας, (όπου τη θέση τους βεβαίως παίρνουν νέοι συνάδελφοι). Υπήρξαν φυσικά και ανθρώπινες ή πολιτικές δυσκολίες. Αυτό καθαυτό όμως το γεγονός της συγκρότησης των Παρεμβάσεων της β/θμιας εκπαίδευσης, εξέφραζε δύο αντανακλάσεις. Μια από το μέλλον και μια από το παρελθόν.

Η πρώτη αντανάκλαση εξέφραζε την πρωτοποριακή απόφαση δυνάμεων από διαφορετικά ιδεολογικά και ιστορικά ρεύματα της ανεξαρτησίας και της εξωκοινοβουλευτικής παράδοσης της αριστεράς για συνύπαρξη, διάλογο και κοινή δράση. Όλα τα ρεύματα ήταν παρόντα. Και η μορφή συγκρότησης ήταν κυρίως αμεσοδημοκρατική και δικτυακή (όχι στενά παραταξιακή).

Η δεύτερη αντανάκλαση αφορά ασφαλώς την προβολή στο μέλλον των αρνητικών στοιχείων του παρελθόντος. Η ανάπτυξη αυτών των στοιχείων επιταχύνθηκε και οξύνθηκε στο έπακρον λόγω της γρήγορης επέλασης της καπιταλιστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Αυτό απαιτούσε υπερβάσεις στα πολιτικοϊδεολογικά στερεότυπα των διαφόρων αριστερών και αυτόνομων ρευμάτων.

Προβάλλαμε μια αγωνιστική διάθεση στις μάχες του κλάδου, γράψαμε εκατοντάδες κείμενα συλλογικά ή προσωπικά, περιοδεύσαμε δεκάδες φορές στα σχολεία, αναπτύξαμε ανοικτές επιτροπές σε περιόδους δύσκολες (ΑΣΕΠ, Σύνταγμα), μιλήσαμε δημόσια χωρίς φόβο, στηρίξαμε σε δυο φάσεις εκπαιδευτικές εφημερίδες (η μία φέτος) ή περιοδικά, λειτουργήσαμε με αρχές απέναντι στις παρατάξεις, σεβαστήκαμε τους ανένταχτους συναδέλφους, λογοδοτούμε σε σας.

Εσείς συνάδελφοι/-ισσες τους τιμήσατε με αντιπροσωπεύσεις, άλλοτε στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, είτε ως απλά μέλη, είτε ως επικεφαλής, άλλοτε ως αντιπροσώπους στα συνέδρια της ΟΛΜΕ, άλλοτε ως αιρετούς με πιο ανοικτά και δύσκολα σχήματα. Κατά κανόνα εισπράττουμε μια ευρύτερη αποδοχή από την εκλογική μας δύναμη. Μέσα από τις συλλογικές διεργασίες φυσικό ήταν πολλά στελέχη μας να παίζουν πρωτοποριακό ρόλο, θεωρητικό και πρακτικό, σε τοπικό ή/και πανελλαδικό επίπεδο. Γι’ αυτό και συνεχίζουμε «έως εσχάτων» με το βλέμμα στο μέλλον!

Στην Πάτρα αυτή τη στρατηγική την προσπαθήσαμε με επιτυχία συχνά, αλλά είχαμε και δυο τραυματικές εμπειρίες. Η 1^η το 2000, λόγω διευρυμένων ενωτικών μας προσπαθειών (που επουλώθηκε πριν 3 χρόνια) και η 2^η πέρισυ λόγω μικροκομματικών  σκοπιμοτήτων (ακόμα χαίνει). Για μας όμως συνάδελφοι το σωματείο (ΕΛΜΕ) είναι ο χώρος στον οποίο μορφοποιούνται τα συλλογικά μας συμφέροντα, οργανώνονται οι αντιστάσεις τους και οι διεκδικητικοί τους αγώνες. Είναι γνωστό (και το τονίζουμε στους νέους συναδέλφους) πως στα εργατικά σωματεία της χώρας μας συμμετέχουν όλες οι πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις, σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που κάθε κόμμα διαθέτει το δικό του συνδικάτο. Το δε σύστημα εκλογής αντιπροσώπων σ’ αυτά είναι η απλή αναλογική. Και αυτή δεν την χαρίζουμε σε κανένα πολιτικό μόρφωμα.

Με δεδομένα τα παραπάνω και το ότι καμιά παράταξη δεν διαθέτει στα ΔΣ των πρωτοβάθμιων σωματείων εκλογική αυτοδυναμία, απαιτείται σύνθεση απόψεων, δηλαδή συνεργασίες στη βάση ελάχιστων μεν, αλλά απαραίτητων κοινών προγραμμάτων, ως εγγύηση των συμμετεχόντων στην εκλογή του προεδρείου. Αυτή μας η στρατηγική πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2004-2008. Η προσωρινή απουσία μας από το περσινό ΔΣ, ήταν ταυτόχρονα και απουσία αυτής της πρακτικής.

Σε μια εποχή που ο παγκόσμιος καπιταλισμός, παρά τη βαθιά του κρίση και εξαιτίας αυτής, σκληραίνει, αφού ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί παγκόσμια το αντίπαλο δέος, τα όντως ανεξάρτητα σχήματα, όπως η Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας έχουν να προσφέρουν πολλά. Χρειάζονται όμως ένα τετραπλό τρόπο ύπαρξης:

α) Οργανωτική αυτονομία (ειδικά στην τρίτη πόλη της χώρας) για παραγωγή εκπαιδευτικής συνδικαλιστικής πολιτικής πέρα από τα καθεστωτικά κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς.

β) Συμμετοχή στο δίκτυο των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων – Κινήσεων για αλληλοτροφοδότηση και αλληλεπίδραση.

γ) Δυνατότητα δράσης πέρα από τη λογική των εκλογικών μηχανισμών, για παρόμοια σχέση με σας τους συναδέλφους, ανεξάρτητα από την πολιτική σας προτίμηση.

δ) Έμφαση σε ενωτικές αγωνιστικές προσπάθειες με επίκεντρο το σωματείο, το κίνημα, τα σχολεία και τις αληθινές ενωτικές πρωτοβουλίες, όχι υποχρεωτικά μέσα στην «αριστερά», αλλά και στην αυτονομία και ανεξαρτησία.

 

*

 

Η Εκπ. Παρέμβαση προβάλλει σθεναρά και με επιχειρήματα πάλι σήμερα, ως αυτόνομο μέλος του Δικτύου των Παρεμβάσεων, μια σειρά στρατηγικές κατευθύνσεις, γιατί όντως «το σχολείο βρίσκεται στο σταυροδρόμι», αναλυτικά και απέναντι από την άλλη όχθη:

- Στον τεχνοκρατισμό της γνώσης (ειδικά σε Δημοτικό και Λύκειο), την ενιαία και πλήρη γνώση.

- Στον τεμαχισμό της παιδείας (αναντίστοιχη ύλη με ηλικία, φίλτρα, έλλειψη αντισταθμιστικών μέτρων – βιβλιοθηκών, διδακτική μέσω ερωτήσεων κλειστού τύπου, .. ) το σχολείο για όλα τα παιδιά.

- Στο δήθεν αυτόνομο Λύκειο τη στρατηγική του ενιαίου σχολείου, στο δε διπλό λυκειακό δίκτυο την ώσμωση γνώσεων, δεξιοτήτων και πολιτισμού από νωρίς, και διετή ειδίκευση με πτυχίο. Απαραίτητες προϋποθέσεις, τόσο ο σχεδιασμός από το νηπιαγωγείο, όσο και η ένωση της τεχνικής εκπαίδευσης εντός του Υπ. Παιδείας και μόνο. Το φιλέτο της επαγγελματικής ειδίκευσης και της δήθεν αποκατάστασης των νέων δεν μπορεί να χαρίζεται στους μεγαλοσχολάρχες των ιδιωτικών ΙΕΚ & ΚΕΚ και στα περιφερειακά κέντρα εξειδικεύσεων.

- Στη δήθεν σύγχρονη εξετασιοκεντρική απορριπτική διδακτική (μέσω των ερωτήσεων κλειστού τύπου, κεντρικών τραπεζών θεμάτων και περιφερειακών εξετάσεων)  την ολιστική διδασκαλία και ενεργοποίηση των μαθητών με στόχο την ανάδειξη των κλίσεων όλων των παιδιών. 

- Στο δήθεν  εργαλείο της θεσμικής ατομικής «αξιολόγησης»  προσώπων (δηλ. χειραγώγησης) και δομών (δηλ. κλείσιμο ή γιγάντωση σχολείων) την συλλογική βελτιωτική ανατροφοδότηση και αλληλεπίδραση των εκπαιδευτικών από τη μια και την δημόσια πολιτική «αξιολόγηση» του εκπ. συστήματος (και των γραφειοκρατικών αποφάσεων Ε. Ε., εθν. Κυβερνήσεων και … περιφερειών).

- Στη δήθεν διαφύλαξη της μονοπολιτισμικής πολιτιστικής κληρονομιάς (συχνά φονταμελιστικού εθνικισμού) και στον δήθεν πολυπολιτισμό (συχνά μηδενιστικό ατομιστικό ανταγωνισμό και πελατειακό καταναλωτισμό) τον πολύπλευρο και διαυγή διαπολιτισμό.

- Στη γραφειοκρατική περιφερειοποίηση (προβάλλει) τον ενιαίο και πλήρη δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων και την άμεση δημοκρατία στους συλλόγους διδασκόντων.

- Στις ελαστικές σχέσης εργασίας, τη μονιμότητα, οργανικότητα αναγκαίου προσωπικού και την πλήρη αναδιανεμητική, μη επαγγελματική, δημόσια ασφάλιση-σύνταξη-περίθαλψη για όλους.

- Στο δήθεν ενιαίο μισθολόγιο (φτωχολόγιο) τη κλαδική σύμβαση, με επίκεντρο την ενσωμάτωση όλων των επιδομάτων στο βασικό μισθό στη λογική των αναγκών και της συλλογικής παραγωγικότητας. Η συνομοσπονδία ας διεκδικήσει τον κατώτατο μισθό.

- Στη συνδικαλιστική υποταγή στη γραφειοκρατία και τον στείρο κομματισμό των αποστειρωμένων ηγεσιών, τις διακλαδικές συνεννοήσεις στη στρατηγική του «ενιαίου συνδικάτου» και τη μεταφορά πρωτοβουλιών στα πρωτοβάθμια σωματεία.

- Στα κελεύσματα πολλαπλών μορφών κομματικού συνδικαλισμού, την πλατιά αγωνιστική και προγραμματική ενότητα κυρίως μέσα στο οργανωμένο κίνημα, μόνιμων και μη (όσο καιρό υπάρχουν).

Συναδέλφισσες, -οι

Είμαστε εδώ, είμαστε ανάμεσά σας. Και όχι μόνο ως εκλογικός μηχανισμός. Οι καιροί, το σχολείο και το σωματείο χρειάζονται ακόμα τις δυνάμεις της  εκπαιδευτικής  αυτονομίας

Πάτρα, 08-11-2009, http://eparemvasiax.wordpress.com/

 

Πάρετε την ανακοίνωση σε μορφή word δύο σελίδων εδώ: 20eth-ekpaid-paremv-ach_8-11-09