Πρωτοφανής κίνηση του ΥΠΕΠΘ: η νομοπαρασκευαστική λειτουργία του κράτους ανατίθεται σε ιδιώτες 

Το βαρέλι της ιδιωτικοποίηση δεν έχει πάτο!

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε. και Π.Ε.

Η υπουργός παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου, αφού μας πληροφόρησε με την ομιλία της στη Βουλή (Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009), ότι στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια δεν έχουν αλλάξει τα αναλυτικά προγράμματα (προφανώς δεν γνωρίζει ούτε τις μεταρρυθμίσεις στα αναλυτικά προγράμματα που έκανε το ίδιο της το κόμμα,  το 1982, το 1984 με το πρόγραμμα του Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου, το 1997 με την κακόφημη μεταρρύθμιση Αρσένη, το 2001 με τα διαθεματικά αναλυτικά προγράμματα, με τα προγράμματα των ΤΕΕ, για να μην αναφερθούμε στις αλλαγές που έκανε η χούντα, για να διαλύσει τη μεταρρύθμιση του Παπανδρέου με την Ένωση Κέντρου, το 1977 η Νέα Δημοκρατία,  κ.λπ.) προχώρησε σε μια πρωτοφανή για τα πολιτικά και νομοθετικά δεδομένα της χώρας μας κίνηση – ενδεχομένως και των χωρών του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού», αφού ούτε η Θάτσερ, ο Ρέιγκαν και ο Μπους στις «χρυσές εποχές» τους δεν απευθύνθηκαν σε ιδιώτες να τους φτιάξουν νομοσχέδια με αμοιβή!

 

Προκήρυξε Πρόχειρο Διαγωνισμό με αμοιβή που φτάνει μέχρι και τις 96.000 ευρώ, προκειμένου ιδιώτες ή / και εταιρείες να υποβάλλουν προτάσεις σεναρίων για την επιλογή εκπαιδευτικού προσωπικού, στελεχών εκπαίδευσης, συγκριτικές θεωρήσεις για το τι συμβαίνει στις άλλες χώρες.

Εμείς, εντελώς δωρεάν, προτείνουμε στην υπουργό παιδείας να συγκεντρώσει τα απαραίτητα στοιχεία από τις υπηρεσίες του υπουργείου και το δίκτυο ΕΥΡΥΔΙΚΗ, που έχει συλλέξει τα συγκριτικά στοιχεία από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Την καλούμε, επίσης, να αποδεχθεί τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος, που απαντούν στα χρόνια προβλήματα του ελληνικού σχολείου και όχι σε «καφενειακού τύπου» ηλεκτρονικές διαβουλεύσεις ή αναθέσεις σε ιδιώτες και εταιρείες, που θα μας κοπανήσουν επί αμοιβή είτε τις αοριστολογίες τους, είτε, ακόμα χειρότερα, τις τόσο δημοφιλείς  συνταγές ιδιωτικοποίησης που κυκλοφορούν ή και εφαρμόζονται με δραματικά αποτελέσματα εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, ιδιαίτερα στον αγγλοσαξωνικό κόσμο.

Όμως, το θέμα δεν σταματά στην αμοιβή ιδιωτών για να κάνουν τη δουλειά που όφειλαν να κάνουν υπηρεσίες του κράτους και σύμβουλοι υπουργών και υφυπουργών. Έχει μια πολύ σημαντική προέκταση: ότι για πρώτη φορά η νομοπαρασκευαστική λειτουργία του κράτους ανατίθεται σε ιδιώτες.

Φαίνεται ότι το βαρέλι της ιδιωτικοποίησης δεν έχει πάτο! Ή, μάλλον, ότι θα αποκτήσει μόνον μέσα από το συλλογικό μαχητικό αγώνα των εκπαιδευτικών εναντίον της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης.

 

ΑΘΗΝΑ 25/12/09