Εκπαιδευτική Παρέμβαση  Αχαΐας 

 μέλος του πανελλαδικού Δικτύου των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων 

20 συνεχή χρόνια Εκπ. Παρέμβαση με το βλέμμα στο μέλλον!

Πριν από 20 χρόνια συγκροτήθηκε η Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας, που ήταν αποτέλεσμα πολλών διεργασιών, όπως της διάλυσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», της επικράτησης του αχαλίνωτου καπιταλισμού, αλλά και της μεγάλης απεργίας του 1988, τόσο στην Α΄ ΕΛΜΕ, όσο και την Β΄. Η 2^η δυστυχώς δεν μπόρεσε να στεριώσει περισσότερο από 5 χρόνια.

Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι, έγιναν μεγάλοι και μικροί αγώνες, αναλύσεις, προσπάθειες με νίκες και ήττες. Πολλοί και πολλές έφυγαν και φεύγουν στη σύνταξη, μετατίθενται σε άλλες ΕΛΜΕ ή έφυγαν νωρίς από κοντά μας, (όπου τη θέση τους βεβαίως παίρνουν νέοι συνάδελφοι). Υπήρξαν φυσικά και ανθρώπινες ή πολιτικές δυσκολίες. Αυτό καθαυτό όμως το γεγονός της συγκρότησης των Παρεμβάσεων της β/θμιας εκπαίδευσης, εξέφραζε δύο αντανακλάσεις. Μια από το μέλλον και μια από το παρελθόν.

Η πρώτη αντανάκλαση εξέφραζε την πρωτοποριακή απόφαση δυνάμεων από διαφορετικά ιδεολογικά και ιστορικά ρεύματα της ανεξαρτησίας και της εξωκοινοβουλευτικής παράδοσης της αριστεράς για συνύπαρξη, διάλογο και κοινή δράση. Όλα τα ρεύματα ήταν παρόντα. Και η μορφή συγκρότησης ήταν κυρίως αμεσοδημοκρατική και δικτυακή (όχι στενά παραταξιακή).

Η δεύτερη αντανάκλαση αφορά ασφαλώς την προβολή στο μέλλον των αρνητικών στοιχείων του παρελθόντος. Η ανάπτυξη αυτών των στοιχείων επιταχύνθηκε και οξύνθηκε στο έπακρον λόγω της γρήγορης επέλασης της καπιταλιστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Αυτό απαιτούσε υπερβάσεις στα πολιτικοϊδεολογικά στερεότυπα των διαφόρων αριστερών και αυτόνομων ρευμάτων.

Προβάλλαμε μια αγωνιστική διάθεση στις μάχες του κλάδου, γράψαμε εκατοντάδες κείμενα συλλογικά ή προσωπικά, περιοδεύσαμε δεκάδες φορές στα σχολεία, αναπτύξαμε ανοικτές επιτροπές σε περιόδους δύσκολες (ΑΣΕΠ, Σύνταγμα), μιλήσαμε δημόσια χωρίς φόβο, στηρίξαμε σε δυο φάσεις εκπαιδευτικές εφημερίδες (η μία φέτος) ή περιοδικά, λειτουργήσαμε με αρχές απέναντι στις παρατάξεις, σεβαστήκαμε τους ανένταχτους συναδέλφους, λογοδοτούμε σε σας.

Εσείς συνάδελφοι/-ισσες τους τιμήσατε με αντιπροσωπεύσεις, άλλοτε στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, είτε ως απλά μέλη, είτε ως επικεφαλής, άλλοτε ως αντιπροσώπους στα συνέδρια της ΟΛΜΕ, άλλοτε ως αιρετούς με πιο ανοικτά και δύσκολα σχήματα. Κατά κανόνα εισπράττουμε μια ευρύτερη αποδοχή από την εκλογική μας δύναμη. Μέσα από τις συλλογικές διεργασίες φυσικό ήταν πολλά στελέχη μας να παίζουν πρωτοποριακό ρόλο, θεωρητικό και πρακτικό, σε τοπικό ή/και πανελλαδικό επίπεδο. Γι’ αυτό και συνεχίζουμε «έως εσχάτων» με το βλέμμα στο μέλλον!

Στην Πάτρα αυτή τη στρατηγική την προσπαθήσαμε με επιτυχία συχνά, αλλά είχαμε και δυο τραυματικές εμπειρίες. Η 1^η το 2000, λόγω διευρυμένων ενωτικών μας προσπαθειών (που επουλώθηκε πριν 3 χρόνια) και η 2^η πέρισυ λόγω μικροκομματικών  σκοπιμοτήτων (ακόμα χαίνει). Για μας όμως συνάδελφοι το σωματείο (ΕΛΜΕ) είναι ο χώρος στον οποίο μορφοποιούνται τα συλλογικά μας συμφέροντα, οργανώνονται οι αντιστάσεις τους και οι διεκδικητικοί τους αγώνες. Είναι γνωστό (και το τονίζουμε στους νέους συναδέλφους) πως στα εργατικά σωματεία της χώρας μας συμμετέχουν όλες οι πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις, σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που κάθε κόμμα διαθέτει το δικό του συνδικάτο. Το δε σύστημα εκλογής αντιπροσώπων σ’ αυτά είναι η απλή αναλογική. Και αυτή δεν την χαρίζουμε σε κανένα πολιτικό μόρφωμα.

Με δεδομένα τα παραπάνω και το ότι καμιά παράταξη δεν διαθέτει στα ΔΣ των πρωτοβάθμιων σωματείων εκλογική αυτοδυναμία, απαιτείται σύνθεση απόψεων, δηλαδή συνεργασίες στη βάση ελάχιστων μεν, αλλά απαραίτητων κοινών προγραμμάτων, ως εγγύηση των συμμετεχόντων στην εκλογή του προεδρείου. Αυτή μας η στρατηγική πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2004-2008. Η προσωρινή απουσία μας από το περσινό ΔΣ, ήταν ταυτόχρονα και απουσία αυτής της πρακτικής.

Σε μια εποχή που ο παγκόσμιος καπιταλισμός, παρά τη βαθιά του κρίση και εξαιτίας αυτής, σκληραίνει, αφού ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί παγκόσμια το αντίπαλο δέος, τα όντως ανεξάρτητα σχήματα, όπως η Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας έχουν να προσφέρουν πολλά. Χρειάζονται όμως ένα τετραπλό τρόπο ύπαρξης:

α) Οργανωτική αυτονομία (ειδικά στην τρίτη πόλη της χώρας) για παραγωγή εκπαιδευτικής συνδικαλιστικής πολιτικής πέρα από τα καθεστωτικά κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς.

β) Συμμετοχή στο δίκτυο των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων – Κινήσεων για αλληλοτροφοδότηση και αλληλεπίδραση.

γ) Δυνατότητα δράσης πέρα από τη λογική των εκλογικών μηχανισμών, για παρόμοια σχέση με σας τους συναδέλφους, ανεξάρτητα από την πολιτική σας προτίμηση.

δ) Έμφαση σε ενωτικές αγωνιστικές προσπάθειες με επίκεντρο το σωματείο, το κίνημα, τα σχολεία και τις αληθινές ενωτικές πρωτοβουλίες, όχι υποχρεωτικά μέσα στην «αριστερά», αλλά και στην αυτονομία και ανεξαρτησία.

*

Η Εκπ. Παρέμβαση προβάλλει σθεναρά και με επιχειρήματα πάλι σήμερα, ως αυτόνομο μέλος του Δικτύου των Παρεμβάσεων, μια σειρά στρατηγικές κατευθύνσεις, γιατί όντως «το σχολείο βρίσκεται στο σταυροδρόμι», αναλυτικά και απέναντι από την άλλη όχθη:

- Στον τεχνοκρατισμό της γνώσης (ειδικά σε Δημοτικό και Λύκειο), την ενιαία και πλήρη γνώση.

- Στον τεμαχισμό της παιδείας (αναντίστοιχη ύλη με ηλικία, φίλτρα, έλλειψη αντισταθμιστικών μέτρων – βιβλιοθηκών, διδακτική μέσω ερωτήσεων κλειστού τύπου, .. ) το σχολείο για όλα τα παιδιά.

- Στο δήθεν αυτόνομο Λύκειο τη στρατηγική του ενιαίου σχολείου, στο δε διπλό λυκειακό δίκτυο την ώσμωση γνώσεων, δεξιοτήτων και πολιτισμού από νωρίς, και διετή ειδίκευση με πτυχίο. Απαραίτητες προϋποθέσεις, τόσο ο σχεδιασμός από το νηπιαγωγείο, όσο και η ένωση της τεχνικής εκπαίδευσης εντός του Υπ. Παιδείας και μόνο. Το φιλέτο της επαγγελματικής ειδίκευσης και της δήθεν αποκατάστασης των νέων δεν μπορεί να χαρίζεται στους μεγαλοσχολάρχες των ιδιωτικών ΙΕΚ & ΚΕΚ και στα περιφερειακά κέντρα εξειδικεύσεων.

- Στη δήθεν σύγχρονη εξετασιοκεντρική απορριπτική διδακτική (μέσω των ερωτήσεων κλειστού τύπου, κεντρικών τραπεζών θεμάτων και περιφερειακών εξετάσεων)  την ολιστική διδασκαλία και ενεργοποίηση των μαθητών με στόχο την ανάδειξη των κλίσεων όλων των παιδιών. 

- Στο δήθεν  εργαλείο της θεσμικής ατομικής «αξιολόγησης»  προσώπων (δηλ. χειραγώγησης) και δομών (δηλ. κλείσιμο ή γιγάντωση σχολείων) την συλλογική βελτιωτική ανατροφοδότηση και αλληλεπίδραση των εκπαιδευτικών από τη μια και την δημόσια πολιτική «αξιολόγηση» του εκπ. συστήματος (και των γραφειοκρατικών αποφάσεων Ε. Ε., εθν. Κυβερνήσεων και … περιφερειών).

- Στη δήθεν διαφύλαξη της μονοπολιτισμικής πολιτιστικής κληρονομιάς (συχνά φονταμελιστικού εθνικισμού) και στον δήθεν πολυπολιτισμό (συχνά μηδενιστικό ατομιστικό ανταγωνισμό και πελατειακό καταναλωτισμό) τον πολύπλευρο και διαυγή διαπολιτισμό.

- Στη γραφειοκρατική περιφερειοποίηση (προβάλλει) τον ενιαίο και πλήρη δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων και την άμεση δημοκρατία στους συλλόγους διδασκόντων.

- Στις ελαστικές σχέσης εργασίας, τη μονιμότητα, οργανικότητα αναγκαίου προσωπικού και την πλήρη αναδιανεμητική, μη επαγγελματική, δημόσια ασφάλιση-σύνταξη-περίθαλψη για όλους.

- Στο δήθεν ενιαίο μισθολόγιο (φτωχολόγιο) τη κλαδική σύμβαση, με επίκεντρο την ενσωμάτωση όλων των επιδομάτων στο βασικό μισθό στη λογική των αναγκών και της συλλογικής παραγωγικότητας. Η συνομοσπονδία ας διεκδικήσει τον κατώτατο μισθό.

- Στη συνδικαλιστική υποταγή στη γραφειοκρατία και τον στείρο κομματισμό των αποστειρωμένων ηγεσιών, τις διακλαδικές συνεννοήσεις στη στρατηγική του «ενιαίου συνδικάτου» και τη μεταφορά πρωτοβουλιών στα πρωτοβάθμια σωματεία.

- Στα κελεύσματα πολλαπλών μορφών κομματικού συνδικαλισμού, την πλατιά αγωνιστική και προγραμματική ενότητα κυρίως μέσα στο οργανωμένο κίνημα, μόνιμων και μη (όσο καιρό υπάρχουν).

Συναδέλφισσες, -οι

Είμαστε εδώ, είμαστε ανάμεσά σας. Και όχι μόνο ως εκλογικός μηχανισμός. Οι καιροί, το σχολείο και το σωματείο χρειάζονται ακόμα τις δυνάμεις της  εκπαιδευτικής  αυτονομίας

Πάτρα, 08-11-2009, http://eparemvasiax.wordpress.com/

Πάρετε την ανακοίνωση σε μορφή word δύο σελίδων εδώ: 20eth-ekpaid-paremv-ach_8-11-09

ΕΝΙΑΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΥΣΔΕ ΑΧΑΪΑΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ

Συνάδελφοι-ισσες

Όπως σας είχαμε ενημερώσει από τις 19/10 το υπηρεσιακό συμβούλιο επρόκειτο να επιλέξει σε 22 σχολεία του νομού μας υποδιευθυντές για θητεία ενός χρόνου. Στα 15 από αυτά υπήρχε μόνο μια  υποψηφιότητα για κάθε θέση και  οι συνάδελφοι αυτοί τοποθετήθηκαν από την πρώτη συνεδρίαση στις 19/10/2009.

Στα υπόλοιπα 7 σχολεία που υπήρχαν περισσότερες της μιας υποψηφιότητες, εφαρμόζοντας την πάγια θέση της ΟΛΜΕ-ΕΛΜΕ για εκλογή του υποδιευθυντή από το σύλλογο και επειδή τέτοια διαδικασία δεν προβλέπεται στις περιπτώσεις αναπλήρωσης (για ένα χρόνο), προχωρήσαμε μόνοι μας σε «άτυπες» διαδικασίες για να έχουμε την γνώμη των συλλόγων για τους υποψήφιους υποδιευθυντές την οποία και μεταφέραμε στο ΠΥΣΔΕ. Μάλιστα για να προετοιμάσουμε όσο το δυνατό καλύτερα την διαδικασία αυτή περάσαμε από τα 7 αυτά σχολεία τις προηγούμενες μέρες και ενημερώσαμε τους συναδέλφους για την μέρα και την ώρα που θα γινόταν οι ψηφοφορίες για να έχουμε την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή.

Πράγματι και στα 7 σχολεία έγινε ψηφοφορία με πολύ μεγάλη συμμετοχή των συναδέλφων. Δυστυχώς η πλειοψηφία του υπηρεσιακού συμβουλίου (3 της διοίκησης και ο αιρετός της ΔΑΚΕ) στην συνεδρίαση της Δευτέρας 2/11/2009 που επέλεξε τους 7 υποδιευθυντές δεν πήρε υπόψη του την θέση των συλλόγων με αποτέλεσμα σε 4 από τα 7 σχολεία η απόφαση της πλειοψηφίας να είναι αντίθετη με την θέση των συλλόγων. Η επιλογή που έγινε αιτιολογήθηκε με διαφορετικά για κάθε περίπτωση κριτήρια. Αλλού προτάχθηκε η αρχαιότητα, αλλού η διοικητική εμπειρία και αλλού τα τυπικά προσόντα  !!! ώστε το αποτέλεσμα να είναι το επιθυμητό.

Τέλος πρέπει να επισημάνουμε την στάση του αιρετού της ΔΑΚΕ ο οποίος πιστός στις……. αρχές του για άλλη μια φορά συντάχθηκε με τις θέσεις  διοίκησης και όχι με τις θέσεις του κλάδου.

  Για την ενιαία αγωνιστική κίνηση για το ΠΥΣΔΕ Αχαΐας

Ντάφλος Γιώργος 13^ο Γυμνάσιο Πάτρας τακτικός αιρετός τηλ σχολείου 2610424543,  κιν 6932411300

Παΐζης Παναγιώτης ΓΕΛ Καστριτσίου αναπληρωματικός αιρετός κιν  6944347119

Πάτρα 6/11/2009

Ο.Λ.Μ.Ε.

Ερμού & Κορνάρου 2

ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255

FAX: 210 32 27 382 – 33 11 338

www.olme.gr

e-mail: olme@otenet.gr                            Αθήνα, 5/11/09

ΨΗΦΙΣΜΑ

σχετικά με τον αποκλεισμό της Σοφιρέλας Μπερντάλη από την εγγραφή της στην Ιατρική Σχολή Αθήνας

Στο πλαίσιο συζήτησης που διοργάνωσε η ΟΛΜΕ με θέμα: «Εκπαίδευση και μετανάστες», ανακοινώθηκε η περίπτωση της απόφοιτης του 2^ου Πειραματικού Γενικού Λυκείου Αθήνας, Σοφιρέλας Μπερντάλη.

 Η Σοφιρέλα Μπερντάλη αποφοίτησε με 19,9 «Άριστα» και καθώς πάσχει από β – ομόζυγη Μεσογειακή Αναιμία έδωσε ενδοσχολικές εξετάσεις προκειμένου να εισαχθεί στα ΑΕΙ με βάση το νόμο 3794.

            Η Γραμματεία της Ιατρικής Σχολής επικοινώνησε τηλεφωνικά με το τμήμα Οργάνωσης και Διεξαγωγής Εξετάσεων του ΥΠΕΠΘ που δήλωσε ότι οι αλλοδαποί δεν έχουν δικαίωμα αξιοποίησης του παραπάνω νόμου.

            Η περίπτωση αποτελεί κατάφωρη διπλή αδικία σε βάρος μετανάστριας β΄ γενιάς αλλά και ατόμου που πάσχει από προβλεπόμενο από το νόμο ασθένεια. Ταυτόχρονα, το ΥΠΕΠΘ προέβη σε συγκεκριμένη παρανάγνωση του νόμου από τον οποίο δεν προκύπτει πουθενά αποκλεισμός αλλοδαπών.

            ΖΗΤΟΥΜΕ ΕΠΙΜΟΝΑ να προχωρήσει η Ιατρική Αθήνας στην εγγραφή της Σοφιρέλας Μπερντάλη, διαφορετικά το συγκεκριμένο περιστατικό εγγράφεται όχι μόνο ως κατάφωρη αδικία σε βάρος της αλά και σαν καταπάτηση νόμιμων δικαιωμάτων της, με στόχο τον αποκλεισμό της από την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Διαμαρτυρία για τα καινούργια βιβλία Αγγλικών του Γυμνασίου

Εμείς, οι καθηγητές/-τριες  της αγγλικής γλώσσας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, επιθυμούμε να εκφράσουμε και δημόσια τη διαμαρτυρία μας για την προχειρότητα που χαρακτηρίζει την καινούργια σειρά των βιβλίων των αγγλικών του γυμνασίου, γεγονός που δημιουργεί σοβαρά εμπόδια στην εκπαιδευτική πράξη.

Πρώτον, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και το ΥΠ.Ε.Π.Θ. ανέθεσαν το έργο σε συγκεκριμένη συγγραφική ομάδα (αξιοποιώντας βέβαια και το σχετικό ευρωπαϊκό κονδύλι) χωρίς να ζητήσουν με οποιοδήποτε τρόπο τόσο την άποψη όσο και τη συμβολή εκπαιδευτικών που διαθέτουν μακρόχρονη και αποδεδειγμένα πλούσια διδακτική πείρα διδασκαλίας της αγγλικής γλώσσας  μέσα στην τάξη.

Δεύτερον, ενώ η νέα σειρά των βιβλίων προϋποθέτει το χωρισμό των τάξεων με βάση το επίπεδο γνώσης των μαθητών σε τμήματα αρχαρίων και προχωρημένων, δεν έχει διασφαλιστεί η εφαρμογή των επιπέδων σε όλα τα σχολεία, αφού δίνεται το δικαίωμα κάποιοι διευθυντές να αρνηθούν την εφαρμογή του νέου συστήματος με το επιχείρημα της δυσχέρειας στην κατάστρωση του ωρολογίου προγράμματος του σχολείου.

Τρίτον, στη Γ’ γυμνασίου δεν υπάρχει καν το βιβλίο προχωρημένων…! Σε έγγραφό του το ΥΠ.Ε.Π.Θ.  αναφέρει σχετικά ότι οι συγκεκριμένοι μαθητές θα χρησιμοποιήσουν το βιβλίο των αρχαρίων, με την -αν μη τι άλλο πρωτότυπη- επισήμανση ότι οι διαφορές γλωσσομάθειας στο γυμνάσιο εντοπίζονται κυρίως στην ευχέρεια χρήσης του λόγου και όχι σε αυτή καθαυτή τη γνώση γραμματικών και συντακτικών φαινομένων! Εύλογα αναρωτιόμαστε λοιπόν, ποιος ο λόγος χωρισμού των μαθητών σε επίπεδα, όταν μπορούν όλοι να χρησιμοποιούν το ίδιο βιβλίο; Επιπλέον, τη στιγμή που τα επίπεδα στην αγγλική γλώσσα λειτουργούν ως διαφορετικές τάξεις με διαφορετικά βιβλία και διαφορετική  διδακτέα ύλη, η χρήση του ίδιου βιβλίου και στα δύο επίπεδα δημιουργεί απλά τάξεις δύο ταχυτήτων, με συνέπεια την κατηγοριοποίηση των μαθητών (προχωρημένοι-καλοί/ αρχάριοι-κακοί).

Όσον αφορά στο περιεχόμενο των βιβλίων, σε πολλές περιπτώσεις αυτό παρουσιάζεται ασύνδετο και αποσπασματικό και χωρίς συνάφεια της ύλης μεταξύ του βιβλίου του μαθητή και του βιβλίου εργασιών, ενώ ήδη από τις πρώτες σελίδες έχουν εντοπιστεί πολλά λάθη!

Ακόμα πιο σοβαρό  από τα παραπάνω είναι  ότι για τα νέα βιβλία δεν υπήρξε καμία πιλοτική εφαρμογή και αξιολόγηση πριν την κυκλοφορία τους, ενώ η όποια «επιμόρφωση» των καθηγητών στο νέο υλικό έγινε όταν ακόμα κανείς δε γνώριζε το περιεχόμενό τους (δεν υπήρχε καν στην ιστοσελίδα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου).

Τέλος, τα βιβλία στάλθηκαν στα σχολεία χωρίς ακουστικό υλικό, ενώ η εξάσκηση της ακουστικής δεξιότητας είναι η πλέον απαραίτητη για την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της διδασκαλίας της.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι α) η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η ξενόγλωσση εκπαίδευση στο δημόσιο σχολείο υποβαθμίζει τη διδασκαλία του μαθήματος της αγγλικής γλώσσας και υπονομεύει εν γένει την εκπαιδευτική διαδικασία, αφού παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των καθηγητών/-τριών, δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική διδασκαλία χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία και β) όλη αυτή η μεθόδευση στοχεύει στην υποβάθμιση του μαθήματός μας προς όφελος των φροντιστηρίων που αναλαμβάνουν με υψηλό κόστος να προετοιμάζουν τους μαθητές μας για τα διπλώματα γλωσσομάθειας που κανονικά θα έπρεπε να προσφέρει δωρεάν το δημόσιο σxoλείο.                

Οι καθηγητές / καθηγήτριες της αγγλικής γλώσσας στα δημόσια σχολεία  του Νομού Χανίων

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ

Πρόταση προς το Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ

Η νέα κυβερνητική αλλαγή

Η πρόσφατη κυβερνητική αλλαγή, κατά την άποψή μας  δεν σημαίνει ουσιαστική αλλαγή πολιτικής. Αντίθετα, το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ αναπαράγει το ευαγγέλιο της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας και της επιχειρηματικότητας, επιμένει στην πλήρη συμμόρφωση με τις αντεργατικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ευθυγραμμίζεται με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τη διεθνή αντιτρομοκρατική υστερία.

Με βάση το κλίμα που διαμορφώνεται και τις  εξαγγελίες των κυβερνητικών στελεχών, το επόμενο διάστημα θα συνεχιστεί και θα ενταθεί η επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους:

• Η λιτότητα, η μισθολογική υποβάθμιση, η υποχρεωτική καταφυγή στην υπερεργασία και την πολυαπασχόληση.
• Ο νέος γύρος ιδιωτικοποιήσεων και η παράλληλη έμφαση στην «αποδοτικότητα και την κερδοφορία» σε όσες ελάχιστες  επιχειρήσεις μείνουν υπό κρατικό έλεγχο.
• Οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η μερική απασχόληση, η εργασιακή ανασφάλεια και περιπλάνηση, η αντιμετώπιση της ανεργίας μέσα από την γενίκευση της ανασφάλιστης εργασίας.
• Η αντιμετώπιση των εργαζόμενων ως αναλώσιμων υλικών, η περιφρόνηση της υγείας και της ασφάλειάς τους, η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και ασθενειών.
• Οι νέες αντιδραστικές τομές στο ασφαλιστικό, η ακόμη μεγαλύτερη παράταση των ορίων συνταξιοδότησης, ο περιορισμός των συντάξεων.
• Ο καθημερινός αυταρχισμός μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς.

Ο ρόλος του κινήματος

Αν  ο κόσμος, θα αποδεχτεί παθητικά τη νέες  πιθανές επιθέσεις ή θα ορθώσει νέους πύργους αντίστασης, αυτό είναι ένα ανοιχτό ερώτημα που μένει να απαντηθεί, στις συνελεύσεις, στις διαδηλώσεις και στις απεργίες. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι μοιραίο. Εδώ μπαίνει το καθήκον  του οργανωμένου  Σ.Κ.

Η όποια αντεργατική πολιτική  πρέπει να ηττηθεί στους δρόμους και όχι να υποταχτεί στους κεντρικούς σχεδιασμούς του κεντρικού πολιτικού σκηνικού.

Θα είμαστε ανυποχώρητα  αντίθετοι  σε λογικές εργασιακής ειρήνης  και υποταγής.

Θα αντιπαλέψουμε το ξεπούλημα των αγώνων,  την αποδοχή της ανταγωνιστικότητας και του Ευρωμονόδρομου..

Να  τελειώνουμε με  τις  εκτονωτικές και υπονομευτικές της αγωνιστικής διάθεσης 24ωρες και 48ωρες απεργίες.

Θα δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας ώστε να  προετοιμαστούν και να ξεδιπλωθούν αποφασιστικές απεργιακές συγκρούσεις και συντονισμένοι διακλαδικοί αγώνες  με κλιμάκωση και διάρκεια  ενάντια στην ηττοπάθεια και το συμβιβασμό που πρακτορεύουν οι δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού. 

Θα παλέψουμε  για να οργανωθούν πραγματικοί απεργιακοί αγώνες που να έχουν σα στόχο συγκεκριμένες νίκες και κατακτήσεις. Στην ανάγκη αυτοί οι αγώνες να στηρίζονται και να ελέγχονται απόλυτα από την ίδια τη βάση των εργαζομένων, από τη δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων και των Επιτροπών Αγώνα.

               ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ – ΣΤΟΧΟΙ

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις Δημόσιου Τομέα θεωρούν ότι:

• Οποιαδήποτε δράση της ΑΔΕΔΥ πρέπει να χαρακτηρίζεται από μαχητικότητα, αποφασιστικότητα, διάρκεια
• Όλες οι δράσεις, ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, πρέπει να προετοιμάζονται σε συνεννόηση με τις Ομοσπονδίες, αλλά και τα πρωτοβάθμια σωματεία, ώστε να συντονίζει και να βοηθά τους πιθανόν διαφορετικούς βηματισμούς  τους.
• Ορίζοντας των κινητοποιήσεων πρέπει να είναι η ακύρωση των αντεργατικών πρωτοβουλιών της όποιας κυβέρνησης, που αφορούν:
  1. Την απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που θα ανατρέψει εκ βάθρων τα ασφαλιστικά  δικαιώματα και θα μετατρέπει το χαρακτήρα της ασφάλισης από κοινωνική σε επαγγελματική.
  2. Τα μισθολογικά: Νομοσχέδιο για νεοπροσλαμβανόμενους που θα τείνει στους μισθούς ιδιωτικού τομέα, καθώς και  περικοπές και μειώσεις μισθών στο Δημόσιο αποτελούν για μας casus beli.
  3. Τις εργασιακές σχέσεις: Κατάργηση μονιμότητας, ελαστικές, μερικές, κυλιόμενες μορφές εργασίας, συμβασιούχοι, ωρομίσθιοι.
  4. Ταμεία: Κινδυνολογία, επίκληση απόφασης ΔΕΚ, ελλείμματα λόγω κλοπής με δομημένα ομόλογα, κακή διαχείριση, καταλήστευση αποθεματικών. Η μόνη κατάληξη αυτών είναι η αύξηση των εισφορών των εργαζομένων, η αύξηση των ορίων, η μείωση των συντάξεων.

Η ανάδειξη και των ζητημάτων των Ταμείων καιτης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης  κύριο και άμεσο μέλημα 

Αγωνιζόμαστε για να ακυρώσουμε τη στόχευσή τους να πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση με αποτέλεσμα: ανεργία, εργασιακή ανασφάλεια, υπερεκμετάλλυση.

Ο δικός μας στόχος είναι: Να αποτρέψουμε την επίθεση και να διεκδικήσουμε τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Η ΑΔΕΔΥ, καταθέτει στις  ηγεσίες των αντίστοιχων Υπουργείων το πλαίσιο θέσεων και διεκδικήσεων του κλάδου.

Θεωρούμε αναγκαιότητα, το δημοσιοϋπαλληλικό  κίνημα στο σύνολό του, να προβάλει ΤΩΡΑ το σύνολο των βασικών αιτημάτων του απαιτώντας  απαντήσεις σε τακτό χρονικό διάστημα, που εμείς οριοθετούμε στις αρχές Δεκέμβρη.

Αν δεν υπάρξουν θετικές απαντήσεις που να λύνουν προβλήματα πρέπει να  πάμε σε παρατεταμένους αγώνες. Ένας παρατεταμένος εργατικός αγώνας πρέπει μεταξύ άλλων να περιλαμβάνει:

• Στήριξη και συντονισμό των αγώνων των κλαδικών Ομοσπονδιών. Αποκλεισμούς – Καταλήψεις σε φορείς που προωθούν την κυβερνητική πολιτική (Υπουργεία- ΟΑΕΔ – ΚΕΔΚΕ – ΟΠΑΔ). Σύσκεψη στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις όλων των μελών των Δ.Σ. των Πρωτοβάθμιων Σωματείων για ενημέρωση και στήριξη του αγώνα.
• Απογευματινές συγκεντρώσεις – συναυλίες σε συνοικίες της Αθήνας, σε συνεργασία με τα σωματεία και κορύφωση με απογευματινό πανεργατικό συλλαλητήριο στο τέλος Νοέμβρη.
• Σταθμός αυτής της προσπάθειας να είναι απεργιακή κινητοποίηση στην επέτειο δολοφονίας Γρηγορόπουλου 6/12. Αμέσως μετά νέα συνεδρίαση του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ για πρόταση απεργιακής κλιμάκωσης και προοπτικής!. Οι παραπάνω παρεμβάσεις να επιδιωχθεί να γίνουν από κοινού με τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και με φορείς της νεολαίας.
• Κατάληξη οι διακλαδικοί αγώνες με αντισυστημική κατεύθυνση μέσα από απεργιακές μορφές διάρκειας, απείθεια, καταλήψεις για τη νίκη των εργατικών αγώνων.

===============================================================

 Αλεβίζος Άρης

Κουτσούμπα Δέσποινα

Μακρυγιάννης Στέφανος

Εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ

Η Παιδεία μπροστά στο νέο αστικό και νεοκαπιταλιστικό εξευρωπαϊσμό  του ελλαδικού κράτους

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

«… Ούτε μπορεί με τις σημερινές τις δυνάμεις να αλλάξει τίποτα η Αριστερά. Ας μην ξεχνάμε ότι, στο άρθρο 16 ή στα συρματοπλέγματα του Ελληνικού, η Αριστερά δεν ήταν μόνη της στους δρόμους. Ήταν με πολλούς άλλους…»,

Βένιος Αγγελόπουλος, Εφ. «Η Εποχή», φ. 982, 01-11-2009, σελ. 17.

Όταν στο άνοιγμα του 14^ου συνέδριου της ΟΛΜΕ η νυν υπουργός του Υπουργείου Κατάρτισης και δια βίου μάθησης  και (ευρωλιγούρικης, κατά πως φαίνεται) παιδείας και θρησκευμάτων μιλούσε, καλεσμένη μεν ως εκπρόσωπος κόμματος, αλλά ως υπουργός παιδείας, πολλοί κατανοήσαμε ότι σύντομα θα εκπροσωπούσε την Ε. Ε. στην Ελλάδα. Όταν οι αντιπρόσωποι του κλάδου, τουλάχιστον η πλειοψηφία, που είχαν εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚ τη χειροκροτούσαν αδιάλειπτα, πολλοί εκτιμούσαμε ότι το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα είχε απέναντί του ηγεσία που δεν ικανοποιούνται απ’ αυτά.

Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, διαλεγμένη συνειδητά στη θέση της Μαρ. Δαμανάκη για να ηγηθεί στη μεγάλη προσπάθεια άγριου εξευρωπαϊσμού της δημόσιας παιδείας της χώρας μας, έμπαινε  με το τσαμπουκά της πρώην επιτρόπου της ΕΕ. Διαλεγμένη για μια προσπάθεια που αν πετύχει, θα ανατρέψει άρδην το εθνικό κράτος στο χώρο της βασικής και εγκύκλιας γνώσης, αλλά και των εργασιακών σχέσεων των 200.000 δασκάλων και καθηγητών.

Η νέα Υπουργός μας δεν είναι μόνη. Έχει μαζί της όλο το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, όλον τον εκσυγχρονιστικό ΣΥΝασπισμό, τη Ν. Δ. που συσπειρώνονται γύρω από τη Ν. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, αλλά και δυνάμεις των Ο-Π και ένα μέρος του ΛΑΟΣ. Την ίδια στιγμή το νέο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αποδέχεται την ομοσπονδιοποίηση της Ε. Ε. και έχει πολλούς συμμάχους και στην γραφειοκρατία των Βρυξελών.

 Σε επίπεδο συνδικαλιστικό το ΠΑΣΟΚ έχει ταμπουρωθεί σε ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ και ελέγχει από φέτος μαζί με τον  μισό Συνασπισμό τη νέα ΠΟΣΔΕΠ. Είναι ακόμα συζητήσιμο πως αντιδράσει η ΠΑΣΚ σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ.

Θεωρούμε από αμυντική σκοπιά μεγάλης σημασίας τις θέσεις, που ψήφισε και Η ΠΑΣΚ για την μη περιφερειοποίηση της εθνικής παιδείας. Δεν είναι τυχαία επομένως η έστω και δειλή ανακοίνωση του ΔΣ της ΟΛΜΕ στις 21.10.09 μετά τη συνάντησή της με τη νέα Υπουργό: «… Αρνητικά κρίνουμε την αρχική τοποθέτηση της νέας Υπουργού «πως δεν είναι διαπραγματεύσιμο το πρόγραμμά μας», καθώς και τη θέση της για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα ως προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης…».

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου θα καθυστερήσει άμεσες επιθέσεις στο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων (τύπου διπλά μισθολόγια ή περικοπή δώρων) αρκούμενη στα έμμεσα κτυπήματα (π.χ. πολλαπλή φορολόγηση) ή ασφαλιστικό (εξού και οι πρώτες ήπιες εξαγγελίες). Θα επιχειρήσει όμως πολλαπλά και σύντομα ένα αστικό εκσυγχρονισμό, προσαρμοσμένο ειδικά για μια μη μητροπολιτική ευρωπαϊκή χώρα, με τεράστια προβλήματα στην ενδογενή πρωτογενή παραγωγή, όπως η Ελλάδα

Σκιαγράφηση της νέας αναδιαρθρωτικής εκπ. πολιτικής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ

Τα βασικά στοιχεία, που μπορούμε να πιθανολογήσουμε βάσιμα, της νέας αναδιαρθρωτικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, υφαίνονται με κέντρο το κτύπημα του εθνικού κράτους, με τεράστιες επιπτώσεις και στην παιδεία, φαίνεται ότι είναι:

Α) Η δημιουργία λίγων περιφερειών και μεγάλων Δήμων με το «Καποδίστρια Β΄», οι οποίες θα έχουν στη μεταβατική φάση δύο μητροπολιτικά κέντρα. Το όλο και λιγότερο «εθνικό κράτος» και την αναδυόμενη ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ, μετά και τη υπογραφή του Ευρωσυντάγματος, ως «Συνθήκης της Λισαβόνας» πρόσφατα. 

Β) Νέα εκλογικά συστήματα με πριμοδότηση των πλειοψηφικών χαρακτηριστικών σε όλα τα επίπεδα του εθνικού κράτους (εθνικές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές), ώστε οι κομματικές και επιχειρηματικές γραφειοκρατίες να έχουν το πάνω χέρι σ’ αυτές.

Γ) Πλήρης απουσία αποφασιστικών τοπικών συνελεύσεων των κατοίκων ή αντιπροσώπων τους σε παλαιές Κοινότητες ή Δημοτικά διαμερίσματα και υποκατάστασή τους από επικίνδυνες θεσμικές μορφές «κοινωνικής λογοδοσίας».

Δ) Γιγάντωση των ΣΔΙΤ, πέρα από τον κατασκευαστικό τομέα, και επί του περιεχομένου δημοσίων αγαθών (Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός, πράσινο, νερό, αέρας, πλατείες, κλπ). Εδώ να σημειώσουμε τη σύνδεση του Υπ. Πολιτισμού με τον Τουρισμό και όχι την παιδεία με επικεφαλής μάλιστα επιχειρηματία υπουργό.

Ε) Μεταφορά αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες και από εκεί  στους νέους Δήμους:

1) μέρους γνωστικών πεδίων στα σχολεία (15 έως 30%), 2) Σταδιακή αύξηση των προσλήψεων του προσωπικού απ’ αυτούς και μισθοδότησή τους με νέες ελαστικές σχέσεις εργασίας, ώστε να συρρικνωθεί η μονιμότητα. Τελικός στόχος η μετατροπή μας σε «δημοδιδασκάλους». Προπομποί σ’ αυτή τη διαδικασία αποτελούν τα κτυπήματα στην οργανική θέση και η δυνατότητα διάθεσης 7 ειδικοτήτων σε όλη την περιφέρεια. 3) Μετατροπή των ενδοσχολικών εξετάσεων (αφετηρία τα Λύκεια) σε περιφερειακές, ώστε να υπάρξει το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», παρότι περιφερειακό! 4) Κατάργηση της γεωγραφικής χωροθέτησης των σχολείων, ελεύθερη μετακίνηση μαθητών, βαθμολόγηση σχολικών μονάδων και κλείσιμο όσων δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Φυσικά λόγο θα έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς.

Στ) Επέμβαση στο περιεχόμενο της γνώσης με:

1)  Συρρίκνωση των γνωστικών πεδίων σχεδόν στα μισά μαθήματα, μαρασμός της όποιας ανθρωπιστικής παιδείας και πλήρης τεχνοκρατισμός των Λυκείων. Όλα τα λιγότερα μαθήματα θα εξετάζονται περιφερειακά.

2) Στη μεταβατική περίοδο θα αυξηθούν τα επιλεγόμενα μαθήματα, πιθανά χωρίς να συμμετέχουν στις εξετάσεις (όλα τα κομμένα μαζί με άλλα) ώστε να μειωθούν οι αντιδράσεις.

3) Τεχνοκρατισμός με τράπεζες θεμάτων στα θέματα τα οποία θα είναι ίδια για όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από το κοινωνικό και μορφωτικό κεφάλαιο που θα κουβαλούν. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα συμβεί με το 40-50% των μαθητών κατά μ. ο. από τις πανελλαδικές εξετάσεις.

4) Μεγαλύτερη «αμερικανοποίηση» των ερωτήσεων (κλειστού τύπου) και ουσιαστικά παραπέρα μηχανοποίηση της γνώσης και της σκέψης στην πλειοψηφία των παιδιών. 5) Σύνδεση της Τεχν. Εκπαίδευσης με τους Δήμους και επιχειρήσεις με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ζ) Η εγχώρια και παγκόσμια οικονομική κρίση

Μέσα στο μεγάλο παιχνίδι να πληρώσει ο λαός την κρίση, που φταίει κυρίως επειδή έχει χαμηλές προσδοκίες και εκλέγει τους δημίους του η δήθεν περιφερειοποίηση θα μεταφέρει στις πλάτες του και τη χρηματοδότηση που δεν θα φτάνει από το κεντρικό κράτος.  Οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες θα είναι οι αποδέκτες-κυτία παραπόνων και οι απαντήσεις θα είναι κονσέρβα: Το κεντρικό κράτος λόγω της κρίσης δεν δίνει τις πιστώσεις, οπότε ή θα σας φορτώσουμε με νέα δάνεια, ή θα βάλουμε χορηγούς ή θα πληρώστε και θα έχετε σχολείο… Απάντηση δεν χρειάζεται, ούτε καν σχολιασμός.

Επίμετρο: σχόλιο για τις αποφάσεις του 14^ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ

Δεδομένου ότι η ΔΑΚΕ και η ΔΕΕ-ΠΑΜΕ δεν έμπαιναν σε επιμέρους αποφάσεις, ήταν φανερό πως μόνο σε μια σειρά αμυντικών αποφάσεων μπορούσε να πάει το συνέδριο. Πρώτον να επικαιροποιήσει τα αιτήματα του 13^ου και δεύτερον να ψηφίσει κάποια νέα αιτήματα, αλλά δεδομένου των συσχετισμών, αμυντικού χαρακτήρα.  Γίνεται μάλιστα φανερό πως ήταν σχεδόν αδύνατον, τρεις μήνες πριν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, η ΠΑΣΚ να αποδεχόταν ένα πολιτικό σκεπτικό που να αντιτίθεται στο σχεδιασμό που φέρνει το νέο ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως πάντοτε οφείλουμε να μη ταυτίζουμε κόμματα και συνδικαλιστικές παρατάξεις, αλλά δυστυχώς η αντίθετη κουλτούρα δεν υπάρχει ούτε στην αριστερά (ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ- Συν κιν. κλπ)

Βεβαίως το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα έφερνε (και μάλιστα σύντομα) διπλό μισθολόγιο και δύσκολα θα ανοίξει το πρώτο καιρό τα επαγγελματικά ταμεία στην ασφάλιση που προωθούν οι νεοκαπιταλιστές ΝΔ, ΛΑΟΣ κλπ. Στη φάση αυτή θα προσπαθήσει να  κάνει αναδιαρθρώσεις στο κράτος, λόγω της νωπής εντολής και κοινοβουλευτικής άνεσης.

 Γι’ αυτό η ΠΑΣΚ τελικά επέλεξε να ψηφίσει αμυντικά αιτήματα, κρατώντας κάποιες αποφάσεις από την ηγεσία του κόμματος:  (π.χ. 1.  Να μην περάσουν οι αλλαγές στο εξεταστικό (περιφερειακές εξετάσεις, κ.λπ.). 4.   Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού. 6.  Άμεση αντιμετώπιση της εκτεταμένης «διαθεσιμότητας», υπεράσπιση και διεύρυνση της οργανικότητας.)

Το πεδίο βεβαίως για όλο το σχεδιασμό της πειφερειοποίησης της εκπαίδευσης παραμένει ανοικτό. Τέσσερις φαίνεται να είναι οι κεντρικοί κρίκοι του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, που τόσο οι ψηφοφόροι του δεν θα στοιχηθούν εύκολα μαζί του, όσο και κάποιο κομμάτι της ΠΑΣΚ:

1)   Οι περιφερειακές εξετάσεις (από Α ή Β Λυκείων) που μαζί με πιθανές εξετάσεις μετά το Λύκειο (Μπαμπινιώτης) θα εκτοξεύσουν τα φροντιστήρια σε απίθανα ύψη και θα τα κατεβάσουν στο γυμνάσιο.

2) Ο τεχνοκρατισμός στο Λύκειο με τον εξοβελισμό κυρίως μαθημάτων  ανθρωπιστικών γνωστικών πεδίων, σε συνδυασμό με τη νέα διδακτική που κρύβεται πίσω από τον καταιγισμό των ερωτήσεων κλειστού τύπου «αλά ΑΣΕΠ» σε ένα πιο εξετασιοκεντρικό Λύκειο, παρά την αντίθετη επικοινωνιακή πολιτική για την ύπνωσή μας.

3) Το κλείσιμο σχολείων μέσω της κατηγοριοποίησης και «ελεύθερης» μετακίνησης μαθητών και η γιγάντωση αστικών.

4) Η είσοδος χορηγών και επαγγελματιών της «αυτοδιοίκησης», τόσο στο χώρο της πρόσληψης προσωπικού και χρηματοδότησής του, όσο και στον έλεγχο μερίδας της γνώσης και της εργασίας με μάνατζερ και όχι μόνο.

Τέλος, κλείνοντας αυτές τις σκέψεις, σημειώνω πως ο χώρος των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων στο δήθεν αυτόνομο Λύκειο προβάλλει τη στρατηγική του ενιαίου  σχολείου. Στην δήθεν περιφερειοποίηση προβάλλει τον ενιαίο δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων και την άμεση δημοκρατία στους συλλόγους διδασκόντων. Στον τεχνοκρατισμό της γνώσης προβάλλει την ενιαία και πλήρη γνώση. Στον τεμαχισμό της παιδείας προβάλλει το σχολείο για όλα τα παιδιά. Στις ελαστικές σχέσης εργασίας προβάλει τη μονιμότητα, οργανικότητα, τον ενιαίο και βασικό μισθό με δημόσια ασφάλιση-σύνταξη και με κλαδικές συμβάσεις. Στη συνδικαλιστική υποταγή στη γραφειοκρατία και τον στείρο κομματισμό των αποστειρωμένων ηγεσιών, προβάλλει τις διακλαδικές συνεννοήσεις στη στρατηγική του «ενιαίου συνδικάτου» και τη μεταφορά πρωτοβουλιών στα πρωτοβάθμια σωματεία. Στα κελεύσματα πολλαπλών μορφών κομματικού συνδικαλισμού, την πλατιά αγωνιστική και προγραμματική ενότητα μέσα στο οργανωμένο κίνημα.

Αισιοδοξώ ότι πάλι μαζί θα συναντηθούμε, πολλές και πολλοί, στα σχολεία, στις συνελεύσεις και στους δρόμους, στα πλαίσια ενός ευρύτερου πανεκπαιδευτικού μορφωτικού κινήματος παιδείας – εργασίας – πολιτισμού και δημοκρατίας.

Πάτρα, 1-11-09

* Ο Παναγ. Α. Μπούρδαλας ήταν αντιπρόσωπος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας στο 14^ο συν. της ΟΛΜΕ, από το ψηφοδέλτιο  της Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας.

«… Κατ’ αρχήν δεσμευόμαστε για την συνέχεια αλλά και την αναβάθμιση του διαλόγου συνολικά για την παιδεία, όχι μόνο για το λύκειο και την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο διάλογο αυτό η κυβέρνηση προσέρχεται με προτάσεις, χωρίς επικοινωνιακά τεχνάσματα και προσχήματα «μηδενικής βάσης».

Σε ότι αφορά τη λυκειακή παιδεία, στόχος μας είναι να δημιουργηθεί το νέο λύκειο, ως αυτοδύναμη εκπαιδευτική βαθμίδα με μορφωτική και επαγγελματική αξία που πιστοποιείται με το Εθνικό Απολυτήριο, το οποίο δίνεται μετά από γενικές και αντικειμενικές εξετάσεις σε επιλεγμένο αριθμό μαθημάτων.

Τα προγράμματα σπουδών αναμορφώνονται με εισαγωγή μαθημάτων επιλογής και σταδιακό περιορισμό των γνωστικών αντικειμένων, η σχολική ζωή ενισχύεται με αθλητικές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες. Επίσης, στοχεύουμε στη διεύρυνση των επιλογών των μαθητών σε προγράμματα, με την αναδιοργάνωση της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και τη δημιουργία αυτοδύναμου Τεχνολογικού Λυκείου, οι ειδικότητες του οποίου θα διασυνδεθούν με τις ανάγκες της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης. Η αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης θα λειτουργήσει ως κλειδί για την ευρύτερη αναμόρφωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υπό την έννοια ότι το τεχνικό και επαγγελματικό λύκειο αφενός θα παρέχει τα απαραίτητα εφόδια για να βρούν δουλειά τα παιδιά και αφετέρου θα συντηρεί το ενδιαφέρον τους για το σχολείο.

Το εξεταστικό σύστημα θα αλλάξει σταδιακά, ώστε να μη αιφνιδιάζονται οι μαθητές και οι οικογένειές τους. Στόχος των αλλαγών είναι να αποσοβηθεί η ανάγκη της φροντιστηριακής προετοιμασίας και της μηχανικής αποστήθισης και να αναπτυχθεί η κριτική σκέψη των μαθητών. Οι εξετάσεις για το Εθνικό Απολυτήριο, θα διεξάγονται κεντρικά, με διαδικασίες που διασφαλίζουν το αδιάβλητο (π.χ. επιλογή θεμάτων από τράπεζα θεμάτων σταθμισμένης δυσκολίας).

Τέλος, βάσει του Εθνικού Απολυτηρίου, τα ανώτατα ιδρύματα θα θέτουν τους όρους εισαγωγής στη Σχολή ή στο Πανεπιστήμιο, και όχι στο Τμήμα, δίνοντας μεγαλύτερο εύρος επιλογών στον υποψήφιο. Οι προτάσεις του δικού μας προγράμματος θα τεθούν στο τραπέζι του διαλόγου.

Απόσπασμα από συνέντευξη της υφ. Παιδείας Ε. Χριστοφιλοπούλου στην εφημ. ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (Κυριακή 25/10/2009)

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank30_10_1223.php

Απ’ τη Ρόζα [1] στα Α. Μ. Ε. Α. [2]

ή

Η Ειδική Αγωγή στην Ελλάδα και οι στρεβλώσεις της

Του Χρίστου Δ. Βαλουξή

Από το περιθώριο στο προσκήνιο, απ’ το Κωσταλέξι στα Α. Μ. Ε. Α.,  ευαισθησία για να καλυφθεί η γενικότερη αναισθησία και οι παλινωδίες καλά κρατούν.

Η Ρόζα Ιμβριώτη και ο Κώστας Καλαντζής[3], χωρίς χρόνιες έρευνες και συστάσεις επιτροπών ειδικών σε ινστιτούτα και άλλα τοιαύτα, αντελήφθησαν το προφανές. Η εκπαίδευση είναι αποτελεσματικότερη από την παραγκώνιση.

Το να επενδύουμε τις πιο πάνω διαπιστώσεις με οίκτο και φιλανθρωπία, μόνο απαξιωτικό και ενοχικό είναι, όσο υποκριτικό και το να δημιουργούμε φτωχούς και μετά να τους συνδράμουμε με την ελεημοσύνη. Οι λόγοι της φτώχιας γνωστοί. Αν δεν υπάρχουν πλούσιοι, δεν υπάρχουν φτωχοί. Κι λόγοι της αναπηρίας, όπως και των ασθενειών, αν δεν είναι γνωστοί η επιστήμη τους διερευνά.

Η ειδική αγωγή προλαμβάνει και θεραπεύει, όταν της επιτρέπεται.

Για την εκπαίδευση ο τομέας της ειδικής αγωγής, θεμελιωμένος από τους προαναφερθέντες φωτισμένους παιδαγωγούς, ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, όπως και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της τότε εποχής, για να εκπέσουν στη συνέχεια μαζί με ολόκληρη την Ελλάδα. Κι αυτά μέχρι πριν από μισό αιώνα και περισσότερο.

Στις τελευταίες δεκαετίες μαζί με την οικονομική ευμάρεια στη χώρα μας, ήρθαν και οι σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις της εσπερίας[4]. Με μια διαφορά. Οι χώρες τις οποίες έχουμε πρότυπα έχουν αναπτύξει τις δομές ειδικής αγωγής μαζί με την ωρίμανση της κοινωνίας, πράγμα που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα.

Απλά πραγματάκια δηλαδή. Δεν ζωγραφίζεις θέσεις αναπήρων στους χώρους στάθμευσης για να παρκάρει όποιος πρόλαβε ή δεν διανοείται στην εσπερία κάποια-ος να κλείσει τη ράμπα  των αναπήρων, ούτε για τσιγάρα, βρε αδερφέ!!!

Στο ελληνικό σύνταγμα στο άρθρο 21, παράγραφος 6 «Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.»

Κατά τον εκπαιδευτικό νόμο 2817/2000 «Άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες,… θεωρούνται τα άτομα που έχουν σημαντική δυσκολία μάθησης και προσαρμογής εξαιτίας σωματικών. διανοητικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων. Στα άτομα αυτά περιλαμβάνονται όσοι:

α) Έχουν νοητική ανεπάρκεια ή ανωριμότητα.

β) Έχουν ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα όρασης (τυφλοί, αμβλύωπες) ή ακοής (κωφοί, βαρήκοοι).

γ) Έχουν σοβαρά νευρολογικά ή ορθοπεδικά ελαττώματα ή προβλήματα υγείας.

δ) Έχουν προβλήματα λόγου και ομιλίας.

ε) Έχουν ειδικές δυσκολίες στη μάθηση, όπως δυσλεξία, δυσαριθμησία, δυσαναγνωσία.

στ) Έχουν σύνθετες γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες και όσοι παρουσιάζουν αυτισμό και άλλες διαταραχές ανάπτυξης.

Στα άτομα με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες περιλαμβάνονται επίσης πρόσωπα νηπιακής, παιδικής και εφηβικής ηλικίας που δεν ανήκουν σε μία από τις προηγούμενες περιπτώσεις, αλλά έχουν ανάγκη από ειδική εκπαιδευτική προσέγγιση και φροντίδα για ορισμένη περίοδο ή για ολόκληρη την περίοδο της σχολικής ζωής τους». Επίσης έτσι χαρακτηρίζονται και άτομα που εκ γενετής (ή επίκτητα) υπεραναπλήρωσαν τις δυσκολίες τους και εντάχθηκαν πλήρως στο παραγωγικό δυναμικό του πληθυσμού.

Πόσο έγκαιρα εντοπίζονται από τους παιδιάτρους και τα νοσοκομεία της χώρας τα παιδιά, που θα χρειαστούν ειδικά προγράμματα εκπαίδευσης και πώς ανακοινώνονται στους γονείς και από ποιους; Για πόσο κρύβονται από την αγία ελληνική οικογένεια ως στίγμα; Κι όταν γίνονται εκρηκτικά, γιατί τα προβλήματα καλούνται να τα λύσουν οι τοπικοί βουλευτές κι οι πολίτες υψηλής επιρροής επιβάλλοντας κατά το δοκούν αντί τα θεσπισμένα από την πολιτεία όργανα;

Γιατί ξεκινούν το Σεπτέμβρη τη λειτουργία τους τα ειδικά σχολειά με το ½ των δασκάλων; Γιατί οι μεταπτυχιακές σπουδές ειδικής αγωγής παντού στην εσπερία, αποτελούν πτυχιακό τίτλο σε κανα δυο ακαδημαϊκά ιδρύματα της ημεδαπής χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα στην εργασία ακόμα; Πού είναι τα βιβλία κωφών με βάση τις αρχές της δίγλωσσης εκπαίδευσης; Ποιος ορίζει την εγγραφή των παιδιών στις σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής; Πως γίνεται οι γονείς να επιβάλουν πού θα εκπαιδευτούν τα παιδιά τους; Γιατί χρειάζεται δασκάλους ένα παιδί 12 ετών με ικανότητες και συμπεριφορά βρέφους, αντί απλής αξιοπρεπούς φροντίδας των βιολογικών του αναγκών και για πόσα χρόνια; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε πως θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα; Πώς ξαφνικά παρουσιάζει δυσλεξία στα 14 χρόνια του ένα παιδί, χωρίς το ιστορικό του να ξεκινά στην εποχή της πρώτης ανάγνωσης, δηλαδή στην πρώτη δημοτικού;

Αυτά και άλλα πολλά κατατρέχουν τον τομέα της ειδικής αγωγής στην Ελλάδα και όχι μόνο. Σημειώστε πως αυτή είναι οπτική ενός εργαζόμενου πλέον της δεκαετίας στον συγκεκριμένο τομέα και υπέρ 20ετή εκπαιδευτική προϋπηρεσία. Διαφορετική σαφώς θα είναι ίσως η οπτική των γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες, ως επίσης και τα ίδιων των ατόμων με διάφορες ειδικές ανάγκες. Γονείς και δη ομάδες ατόμων είναι ικανές να δημιουργήσουν τους πλέον αποδοτικούς θεσμούς στην ειδική εκπαίδευση και το αποδεικνύουν ως τρόπος αντιμετώπισης επίσης κι άλλων εκρηκτικών προβλημάτων στις κοινότητες απεξάρτησης από ουσίες. Κάποια στιγμή θα πρέπει κάπου να καταλήγουμε.

            Η πολιτεία δανείστηκε τον όρο Α. Μ. Ε. Α. και πέρασε σε πλήθος νομολογίες, που υποτίθεται διευκολύνουν τα άτομα της ομάδας. Διευκολύνουν όμως ή απλώς ομαδοποιούν και τσουβαλιάζουν τα προβλήματα; Είναι ένας τρόπος να θολώσουμε τα νερά; Μεθοδολογία αντιμετώπισης εκρηκτικών προβλημάτων σε ατομικό, οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο;

Τα προβλήματα αυτού του είδους έχουν ονοματεπώνυμο!!! Ο Α. Χ. έχει αυτά τα προβλήματα και αυτές τις ανάγκες… Η Β. Ψ. την ανάγκη αυτών των διευκολύνσεων και ούτω καθ’ εξής…

Μόνο αν έτσι σκεφθούμε λύνονται προβλήματα και ικανοποιούνται ανάγκες. Η πολιτεία, που δεν έχει την βούληση να κινηθεί ως ανωτέρω, εξαντλεί την ευαισθησία της με επιδοματική πολιτική, απονευρώνοντας έτσι τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Επιτροπές, κυρίως του αμαρτωλού υπουργείου υγείας, αξιολογούν και παρέχουν επιδόματα που μπαλώνουν «ειδικές ανάγκες».

Σε λίγες γραμμές η κατάσταση που διαπιστώνουμε είναι πως, δεν καλύπτεται το σύνολο των ατόμων από δημόσιους φορείς, κέντρα και υπηρεσίες. Αποτέλεσμα αυτού είναι να αναγκάζονται, όσοι έχουν τη δυνατότητα, να καταφεύγουν στην ακριβή ιδιωτική ελεύθερη αγορά (πάσης φύσεως ειδικών και πρακτικών της μόδας ή μη) και να γίνονται πολλές φορές θύματα παραπληροφόρησης και εκμετάλλευσης ή να μένουν αβοήθητοι.

Τότε βρίσκουν ευκαιρία επιτήδειοι αυτόκλητοι φιλάνθρωποι, με τη συναίνεση των πολιτικών, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά το πρόβλημα και το εκμεταλλεύονται κατάλληλα σε προεκλογικούς καιρούς ή ευκαιριακά, με κορώνες περί κοινωνικού κράτους κλπ. Αυτό βέβαια το κοινωνικό κράτος μονίμως λιβανίζεται και αποτελεί μόνιμο στόχο από το οποίο και πάρα πολύ απέχουμε.

Φυσικά λύση δεν υπάρχει, αν δεν συνειδητοποιηθεί, ότι λύνουμε το ατομικό πρόβλημα διεκδικώντας το συλλογικά. Τότε δημιουργείται η συνθήκη λύσης κάθε προβλήματος.

Οι λύσεις δεν χρειάζεται να προέρχονται από κεντρικό πάντα επίπεδο. Τη γνώση βέβαια πρέπει να την διαχέει η κεντρική δομή, η οποία πολλές φορές είναι αρκετά κακά στελεχωμένη, ευνοιοκρατικά, ρουσφετολογικά. Υπάρχουν ευαίσθητοι και ενημερωμένοι άνθρωποι στο χώρο των ειδικών και των Α. Μ. Ε. Α. αν και φυσικά πάντα παραγκωνίζονται.

Λείπουν ή είναι ανεπαρκείς οι δομές ενημέρωσης των γονέων καθώς και πλαίσια διαρθρωμένα ανάλογα με τις ανάγκες. Κατ’ επέκταση μονάδες αυτόνομης διαβίωσης καθώς και επαρκείς δομές υποστήριξης. Η κοινωνία μπορεί να δώσει λύσεις σε αρκετές περιπτώσεις και τότε δημιουργούνται συνθήκες για διεκδίκηση συνολική και ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ ομάδων αναπήρων, γονέων και κοινωνικών ομάδων.

Το ζητούμενο είναι η κοινή λογική. Δεν είναι τι μας τυχαίνει αλλά πώς το αντιμετωπίζουμε. Και τελικά όλοι δεν είμαστε άτομα με ειδικές ανάγκες; Το πολιτιστικό επίπεδο μιας χώρας είναι ανάλογο με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες! Της Ελλάδας πώς το κρίνετε;

* Χρίστος Δ. Βαλουξής, Δάσκαλος  πρωτοβάθμιας  εκπαίδευσης ειδικής αγωγής

Πάτρα 12/10/2009

[1] Ρόζα Ιμβριώτη αγωνίστρια παιδαγωγός (1898-1977). Με το νόμο 453/1937, μετά από δική της πρόταση προς τον Μεταξά, ιδρύεται το πρώτο ειδικό «Σχολείο Ανωμάλων και Καθυστερημένων Παίδων», το οποίο ένα χρόνο αργότερα με το νόμο 1049/1938, με δική της εισήγηση, μετονομάζεται σε «Πρότυπο Ειδικό Σχολείο Αθηνών» σε έκταση του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής.

[2] αρκτικόλεξο [<αρκτικüς + λέξη] βραχυγραφία από τα αρχικά γράμματα της φράσης «Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες»

[3] Ο Κώστας Καλαντζής γεννήθηκε το 1911 στον Αλμυρό Βόλου και πέθανε στην Καισαριανή το 1988. Με τη Ρόζα Ιμβριώτη θεωρούνται πρωτεργάτες της Ειδικής Αγωγής.

[4] Ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες και Σκανδιναβία με υψηλό δείκτη προστασίας των αναπήρων τους.

Του Τάσου Χατζηαναστασίου*

Ο σύλλογος διδασκόντων του 1^ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης στο κείμενό του υιοθετεί πλήρως την εθνομηδενιστική λογική του ολοκληρωτισμού των πολυεθνικών και της πολιτισμικής ισοπέδωσης όπως επιβάλει ο παγκόσμιος καπιταλισμός. Πρόκειται για μια απόλυτα αστική λογική. Σπεύδουν λοιπόν ως απολογητές του συστήματος οι θεσιθήρες διανοούμενοι. Είναι γνωστό άλλωστε ότι το κοινωνικό είναι διαμορφώνει και την κοινωνική συνείδηση. Υπηρέτες του συστήματος λοιπόν και όχι προοδευτικοί της αριστεράς όπως θέλουν να παρουσιάζονται.

Προσέξτε μόνο την περιφρόνησή τους απέναντι στο πατριωτικό αίσθημα (τρε μπανάλ τς τς τς!) και την ελληνική ιστορία: η μόνη περίπτωση που γίνεται ιστορική αναφορά στην ελληνική περίπτωση είναι για να χρεωθούν οι παρελάσεις στο Μεταξά. Ούτε το έπος του ’40 αναφέρεται ούτε η εποποΐα της Εθνικής Αντίστασης. Και όχι τυχαία όπως θα δούμε. Άλλωστε, το πρόβλημά τους δεν είναι οι παρελάσεις αυτές καθεαυτές, αλλά η ίδια η εθνική επέτειος. Πρέπει να καταργηθεί όπως και κάθε συλλογική αναπαράσταση που αφορά τη συλλογική μας ταυτότητα, δηλαδή το έθνος που κατά τη γνώμη τους, πρέπει να εκλείψει. Τα σύνορα πρέπει να καταργηθούν και όλοι να γίνουμε χαρούμενοι καταναλωτές του ίδιου μαζικού και αδιαφοροποίητου πολιτισμού: αυτού των Mall, των Mac Donalds και των Lidl. Η ζωή μας να κινείται στον αστραφτερό κόσμο των αεροδρομίων, των πολυκαταστημάτων και των χώρων μαζικής διασκέδασης. Γιατί αυτή είναι η μόνη αεθνική πραγματικότητα: του διεθνούς κεφαλαίου. Όλα τα υπόλοιπα είναι είτε εκ του πονηρού είτε παραμύθια της Χαλιμάς.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ώστε ο Μεταξάς καθιέρωσε τις παρελάσεις; Ε, και λοιπόν; Και το ΙΚΑ ο Μεταξάς το ίδρυσε. Στις συλλογικές αναπαραστάσεις και τις δημόσιες τελετές σημασία έχουν το περιεχόμενο και οι συμβολισμοί που δίνει σε αυτές ο λαός και όχι αυτό καθεαυτό το τυπικό που ακολουθείται. Θυμίζω ότι τις ίδιες τελετές οργάνωνε και το ΕΑΜ στην ελεύθερη Ελλάδα. Συχνά μάλιστα με τους ίδιους δασκάλους και παπάδες! Απλώς η φασιστικής έμπνευσης ΕΟΝ, μετατράπηκε στην επαναστατική ΕΠΟΝ. Απόδειξη του ότι οι τελετές από μόνες τους, και οι φασιστικοί χαιρετισμοί κτλ δεν φασιστικοποίησαν την κοινωνία, αντιθέτως μάλιστα! Αν ίσχυαν τα όσα γράφουν οι συνάδελφοι δάσκαλοι του Πειραματικού θα είχε «εγχαραχθεί» η φασιστική ιδεολογία και η Ελλάδα θα συμμετείχε ασμένως και παλλαϊκά στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Ναζί ή έστω θα τους χαιρετούσε ως απελευθερωτές.

Οι παρελάσεις είναι σεξιστικές και ρατσιστικές γιατί τα αγόρια πάνε μπροστά και τα κορίτσια πίσω και επειδή δεν μπορούν να παρελάσουν οι μαθητές με αναπηρία! Έλεος συνάδελφοι! Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα; Αυτό θα μπορούσε εύκολα να διορθωθεί επί το πολιτικώς ορθότερον: τα σχολεία να βάζουν τα κορίτσια τους πρώτα και να παρελάσουν και οι μαθητές με κινητικά προβλήματα. Δεν θα ήταν χρησιμότερο να απαιτήσουμε να υπάρχουν οι υποδομές προκειμένου οι μαθητές αυτοί να μπορούν να συμμετέχουν αντί να απαλλάσσονται (αποκλείονται) από τη γυμναστική ή το χορό;

Σε μία κοινωνία τόσο ατομιστική, λίγη ομοιομορφία και πειθαρχία δεν βλάφτει. Αποτελεί ένα μικρό άλλωστε διάλειμμα από την αυτάρεσκη και αλαζονική εγωπάθεια του σύγχρονου Νεοέλληνα. Ωστόσο, ενοχλεί τους αστούληδες διανοούμενους καθώς δεν είναι δυνατόν αυτοί να εκτελούν παραγγέλματα. Κι όμως η ομαδική εκτέλεση κινήσεων χαλυβδώνει την ομάδα κι ενισχύει το αίσθημα αλληλεγγύης και συμμετοχής σε μια κοινή υπόθεση: αποτελεί μάθημα πειθαρχημένης ομαδικότητας. Μην ανησυχείτε, δεν παθαίνουν τίποτα τα παιδιά, αν υπακούσουν στη σφυρίχτρα για μισή ώρα, σύντομα θα ξαναγίνουν κακομαθημένα με το «εγώ» τους αχαλίνωτο, όπως και πριν. Τα ίδια ισχύουν για το μιλιταριστικό χαρακτήρα των παρελάσεων: δεκαετίες παρελάσεων δεν έχουν επιτύχει ούτε το στοιχειώδες, να πείσουν αυτό το λαό ότι είναι προτιμότερο να πολεμήσει από το να στερηθεί την αξιοπρέπειά του. Σήμερα στην εξουσία βρίσκεται το κατεξοχήν κόμμα των yesmen, της υποταγής στα κελεύσματα των ισχυρών, του ξεπουλήματος της Κύπρου, του χαϊδέματος και υποστήριξης του τουρκικού φασιστικού κράτους. Αυτός ο λαός, δυστυχώς (!), δεν δείχνει διατεθειμένος να πολεμήσει κι ας παρελαύνει τόσα χρόνια!

Συμπερασματικά λοιπόν, οι παρελάσεις δεν έχουν επιτύχει τόσα χρόνια τα όσα ισχυρίζονται οι συνάδελφοι του Πειραματικού Δημοτικού Σχολείο της Θεσσαλονίκης. Η ίδια η ιστορική εμπειρία τούς έχει διαψεύσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Αλλά η ουσία του προβλήματος παραμένει: οι διανοούμενοι απολογητές του συστήματος έχουν βαλθεί να κατεδαφίσουν και τα τελευταία υπολείμματα της εθνικής συνείδησης σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αρχίζουν από τα σύμβολα και τις τελετές γιατί γνωρίζουν ότι με την απλότητά τους και την επανάληψη συγκεκριμένων τελετουργικών κινήσεων λειτουργούν στο επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και κινητοποίησης. Κρατάνε, έστω σε συμβολικό επίπεδο, κάτι από το μεγαλείο εκείνου του πρωινού που οι τότε νέοι έφυγαν για το μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη. Η απέχθεια, η περιφρόνηση και εν τέλει ο φόβος τους, ωστόσο, απέναντι στη λαϊκή μαζική κινητοποίηση είναι και η καρδιά του προβλήματος: γιατί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, όλες αυτές οι συλλογικές αναπαραστάσεις μπορεί να λειτουργήσουν ανατρεπτικά. Και γι’αυτό πρέπει να καταργηθούν.

Η Ελλάδα αγαπητοί συνάδελφοι δεν είναι ούτε Ελβετία, ούτε Βέλγιο αλλά μια χώρα που αντιμετωπίζει την υπαρκτή επεκτατικότητα της Άγκυρας, έχει προβλήματα αμφισβήτησης κυριαρχικών της δικαιωμάτων και καπηλείας της ιστορίας της, έχει πρόσφατη την εμπειρία της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής στην Κύπρο. Είναι μια χώρα την οποία οι ξένες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις αντιμετωπίζουν ως «οικόπεδο και αποικία».  Έχει επομένως λόγους να καλλιεργεί την εθνική συνείδηση προκειμένου να μπορέσει αυτός ο λαός να αντισταθεί, ν’ αντέξει απέναντι στο νεοοθωμανισμό της Άγκυρας, τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και την αφομοίωση στον παγκοσμιοποιητικό χυλό της Δύσης.

Οι συνάδελφοι του Πειραματικού Σχολείου της Θεσσαλονίκης αγνοούν επιδεικτικά το πνεύμα της επετείου κι αναφέρονται σε συνθήματα που υποτίθεται πως ακούστηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε χώρες της δυτικής Ευρώπης. Στην Ελλάδα δεν γιορτάζουμε το τέλος του πολέμου. Τιμάμε τους προγόνους μας γιατί προτίμησαν τον πόλεμο από μια ταπεινωτική ειρήνη. Αυτό είναι και το νόημα της 28^ης Οκτωβρίου, το πνεύμα της αντίστασης, της αξιοπρέπειας, του ΟΧΙ στην υποταγή. Και γι’ αυτούς τους προγόνους που βάδισαν εκείνη τη συγκλονιστική πορεία προς το μέτωπο, θα παρελάσουν τα παιδιά μας. Κι αμέσως μετά θα πάνε με τους φίλους τους στην καφετέρια…

* Τάσος Χατζηαναστασίου, φιλόλογος στο ΕΠΑΛ Ναυπλίου, Δρ Ιστορίας 

Ψήφισμα από τη Γ.Σ. της Ε.Λ.Μ.Ε. Ικαρίας- Φούρνων για την ωρομισθία

Ακόμα και την ώρα που γράφονται ετούτες οι γραμμές, και με τον Οκτώβρη να τελειώνει, στα Γυμνάσια, στα Λύκεια και στα ΕΠΑΛ. όλης της χώρας υπάρχουν κενές θέσεις εκπαιδευτικών που αναμένουν πλήρωση, ακόμα και σε θέσεις μαθημάτων κατεύθυνσης.

Στην κατεύθυνση πλήρωσης αυτών των κενών το ΥΠΕΠΘ προσλαμβάνει ελάχιστους αναπληρωτές και ανοίγει έναν ακόμα κύκλο μισθωτής σκλαβιάς για περίπου 2.500 ωρομίσθιους, αφού ολόκληρα κενά εκπαιδευτικών τεμαχίζονται παράνομα σε 2 κενά ωρομισθίων .

Καλούμε ΤΏΡΑ την κ. υπ. Παιδείας να σταματήσει με επείγουσα εγκύκλιό της τις  προσλήψεις ωρομισθίων, και να εγκρίνει νέες πιστώσεις για την πρόσληψη αναπληρωτών εκπαιδευτικών και μόνο, δείχνοντας έτσι συνέπεια στις δεσμεύσεις της ίδιας στο 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, ως εκπρόσωπος τότε του ΠΑΣΟΚ, και στις προεκλογικές δεσμεύσεις του νυν πρωθυπουργού περί κατάργησης της ωρομισθίας.

-  Κατάργηση εδώ και τώρα των ωρομισθίων εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο.

-  Πρόσληψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών και μόνο, τόσο στο πρωινό πρόγραμμα όσο και στην  ΠΔΣ (Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη) και στην Ενισχυτική Διδασκαλία στα Γυμνάσια.

ΠΗΓΗ:  27-10-2009, http://www.alfavita.gr/ank_b/ank27_10_9_1237.php 

ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Του Χρ. Ρέππα

  {Διαβάστε ΚΑΙ τις θέσεις για ανοικτό σχολείο – προτάσεις Μαρ. Δαμανάκη:  Anoikto SXOLEIO PASOK-MarDamanaki }

 Το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δεν υστερεί σε διακηρύξεις δημοκρατικής ρητορείας, μια ρητορεία κατάλληλη για να συγκαλύπτει τη νεοσυντηρητική κατεύθυνση της πολιτικής του. Αναφορές στο δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, διακηρύξεις για ένα σχολείο ανοικτό στην κοινωνία, για εκπαιδευτικούς πρωταγωνιστές της αλλαγής και άλλα ηχηρά παρόμοια. Τα κόμματα όμως δεν κρίνονται απ΄ αυτά που πιστεύουν ή διακηρύττουν τα ίδια για τον εαυτό τους, αλλά πρώτα απ’ όλα απ΄ αυτά που έκαναν ή κάνουν. Οι διακηρύξεις έχουν βέβαια έχουν κι αυτές τη σημασία τους, ειδικά όταν πρόκειται για διακηρύξεις προγραμματικού χαρακτήρα, αλλά για ν΄ αναλυθεί ο ιδεολογικοπολιτικός τους προσανατολισμός και να συγκριθούν με την πράξη, την πολιτική πράξη του φορέα που τους προτείνει. 

Από την άποψη αυτή μπορούμε να προσεγγίσουμε τις βασικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την παιδεία, έχοντας πάντα υπ’ όψη μας ότι αυτές δεν αποτελούν παρθενογένεση αλλά τη συνέχεια μιας πολιτικής πορείας που από τη δεκαετία του ΄90 σφραγίζεται από το νεοφιλελευθερισμό, την αποδοχή των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την προσπάθεια διαμόρφωσης ενός επιχειρηματικού μοντέλου εκπαίδευσης. Οι νέες θέσεις του ΠΑΣΟΚ είτε στη συνοπτική και προεκλογική τους μορφή (προεκλογικό πρόγραμμα του 2009) είτε αυτές του 2008 σε πιο αναλυτική μορφή αποτελούν συνέχεια αυτού του δρόμου.

Είναι η συνέχεια του δρόμου της προσπάθειας για αποκέντρωση – διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης (1995), της ‘’Παιδείας των Ανοικτών Οριζόντων‘’ και της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1997, της μεγαλύτερης οπισθοδρόμησης που γνώρισε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μεταπολιτευτικά. Είναι η συνέχεια του ακραία αντιδραστικού Κανονισμού Λειτουργίας Σχολείων, με τον οποίο απαξιώνεται η οποία παιδαγωγική ελευθερία και εργασιακή δημοκρατία στο σημερινό σχολείο, η συνέχεια της ανοιχτής συναίνεσης με τη Ν.Δ στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος για την εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της συμμετοχής στο τελευταίο Εθνικό Διάλογο για την προώθηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Οι νέες θέσεις παρουσιάζονται μέσα από έναν λόγο αόριστο και γενικόλογο, διανθισμένο με δημοκρατική ρητορεία και ψευδεπίγραφη κοινωνική ευαισθησία. Πίσω απ΄ αυτή κρύβεται με επιμέλεια η στρατηγική του προσανατολισμού της εκπαίδευσης στην αγορά οι προτάσεις των αντίστοιχων αναδιαρθρώσεων. Από την άλλη το πρόγραμμα οριοθετείται ξεκάθαρα από τα αιτήματα των Εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών και του κινήματος των εκπαιδευτικών. Στο πρόγραμμα υπάρχει ακόμα σιωπή για σοβαρότατα προβλήματα, όπως η σχολική διαρροή – εγκατάλειψη του υποχρεωτικού σχολείου, για το καθεστώς της ωρομισθίας, για το ρόλο των Α.Π.Σ και Δ.Ε.Π.Π.Σ και των νέων σχολικών βιβλίων της μεταμοντέρνας ρηχότητας και της έντασης της κοινωνικής επιλογής στην εκπαίδευση.

 Το ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με το πρόγραμμά του «εγγυάται στη νέα γενιά και στην κάθε οικογένεια τη δημόσια δωρεάν παιδεία που έχει σήμερα ανάγκη ο τόπος» Στο πλαίσιο αυτό κάνει λόγο « για συνεχή  αύξηση της χρηματοδότησης για να φτάσει στο 5% του Α.Ε. Π στο τέλος της τετραετίας» , ενώ « από τον πρώτο χρόνο, με τον πρώτο προϋπολογισμό που θα καταρτίσει η κυβέρνηση μας η αύξηση θα φτάσει στο 1δις ευρώ» Όλα αυτά αποτελούν προεκλογικές διακηρύξεις που βέβαια δεν ακούγονται για πρώτη φορά. Σ΄ όλα τα προγράμματα του το ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για αύξηση των δαπανών για την Παιδεία για ν΄ ακολουθήσει στη συνέχεια σκληρές πολιτικές λιτότητας στα πλαίσια των οποίων οι δαπάνες για την εκπαίδευση παρέμεναν καθηλωμένες ή  γνώριζαν νέα.  μείωση. Δεν υπάρχει τίποτα  που να εγγυάται ότι τώρα θα γίνει κάτι το διαφορετικό. Αντίθετα η δέσμευση στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στους στόχους της Λισσαβόνας για μείωση των ελλειμμάτων εγγυάται για μια ακόμη φορά την ένταξη της εκπαίδευσης στον αστερισμό της λιτότητας.

Η υποχρηματοδότηση επιπλέον εξυπηρετεί την ίδια τη στρατηγική της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης, είναι μηχανισμός που σπρώχνει το δημόσιο εκπαιδευτικό  σύστημα στο δρόμο της εμπορευματοποίησης. Το δεύτερο ερώτημα είναι οι κατευθύνσεις που θα έχουν η χρηματοδότηση. Θ’ αφορά την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας μέσα από την εκπαίδευση και των άλλων αντιδραστικών κατευθύνσεων ή θα εξυπηρετούν πραγματικές λαϊκές ανάγκες; Μαζί με τις γενικόλογες διακηρύξεις για αύξηση των δαπανών θα ακουστούν κι άλλα γενικόλογα, όπως η αύξηση των μισθών των εκπαιδευτικών, διακηρύξεις αναγκαίες πάντοτε σε μια προεκλογική εκστρατεία αλλά και η θύμησή τους τελειώνει εκεί. Ως προς τη χρηματοδότηση βέβαια το μόνο έμπρακτο δείγμα που έχουμε είναι η προσπάθεια της νέας Υπουργού Παιδείας να καταργήσει τα προγράμματα πρόσθετης διδακτικής στήριξης, στο όνομα της έλλειψης πόρων.  

Το ΠΑΣΟΚ μας προτείνει ένα «ανοικτό σχολείο που βλέπει στο μέλλον» Αλλά ανοικτό σε ποιους και σε ποιο μέλλον θα βλέπει; Η πολιτική του μέχρι τώρα έχε δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα αυτό: σχολείο ανοικτό στις απαιτήσεις του κεφαλαίου που θα εγγυάται το μέλλον του καπιταλισμού.

 Προσχολική αγωγή: Γίνεται σύμφωνα με το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δημόσιο αγαθό. Το πώς ακριβώς βέβαια δεν αναφέρεται. Φροντίζει βέβαια το πρόγραμμα να πάρει ξεκάθαρες αποστάσεις από το κίνημα και τους αγώνες που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια και έθεσαν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο το θέμα της προσχολικής αγωγής : την ανάγκη του υποχρεωτικού της χαρακτήρα και για τα δύο χρόνια του νηπιαγωγείου β. την ανάγκη ν΄ αποτελέσει οργανικό και ταυτόχρονα αυτοτελές κομμάτι της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ν΄ αποφευχθεί η ένταξή του στις κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων και φυσικά στους ιδιώτες. Η θολή και αόριστη διακήρυξη του δημόσιου αγαθού δηλώνει την αποστασιοποίηση του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου από τα παραπάνω αιτήματα.

 Το φάντασμα της αποκέντρωσης είναι παρόν: To ΠΑΣΟΚ μας μιλάει για « ένα ανοικτό σχολείο σε στενή συνεργασία με τους γονείς και την τοπική κοινωνία. Οικοδομούμε μια εκπαιδευτική μονάδα με ευελιξία, λόγο και ευθύνη στη διαχείριση των πόρων» Ένα τυπικό δημόσιο σύστημα, που μέσω ενός αποκεντρωμένου συστήματος λειτουργίας, το κόστος λειτουργίας του θα μετακυληθεί σ το ίδιο και τους γονείς. Πως άραγε προσδιορίζεται με συγκεκριμένο τρόπο ο λόγος και η ευθύνη της εκπαιδευτικής μονάδας στη διαχείριση των πόρων; Στην αναζήτηση χορηγών, στη συνεργασία των σχολείων με τις τοπικές επιχειρήσεις, με ανταποδοτικούς φόρους μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης;  

Εθνικό Πλαίσιο Προγράμματος: Μέσω της αλλαγής στη μορφή και τη λειτουργία του   Αναλυτικού Προγράμματος προωθείται μια τακτική ανταγωνισμού και κατηγοριοποίησης των σχολείων. Το ΠΑΣΟΚ αντιγράφει εδώ τη Θάτσερ της δεκαετίας του ΄80 και τον Μπλερ του ’90. Η κατηγοριοποίηση των σχολείων. Η κατηγοριοποίηση των σχολείων είναι στην ουσία κατηγοριοποίηση και ταξικός διαχωρισμός των μαθητών.

 Διατήρηση της ανισοτιμίας γενικής και τεχνικό – επαγγελματικής εκπαίδευσης και νέο εξεταστικό σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευσης.  H ρητορική της «ελεύθερης πρόσβασης» εγκαταλείπεται και έρχεται η τώρα η πρόταση του Εθνικού Απολυτηρίου. Η πρόταση αυτή δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά τη θεσμοθέτηση νέων σκληρότερων ταξικών φραγμών. Οι εξετάσεις του Εθνικού Απολυτηρίου διεξάγονται σε εθνικό επίπεδο με  θέματα διαβαθμισμένης δυσκολίας που αντλούνται τράπεζα δεδομένων. Άραγε η θεσμοθέτηση εξετάσεων σε εθνικό επίπεδο θ’ απαλλάξει το Λύκειο από την παραπαιδεία και την στείρα αποστήθιση της γνώσης; Τι είναι τελικά που αυτό αλλάζει;

 Το πρόγραμμα κάνει λόγο για εκπαιδευτικούς πρωταγωνιστές της αλλαγής. Ποιας αλλαγής; Της καθυπόταξης της εκπαίδευσης στις απαιτήσεις της αγοράς; Της έντασης της κοινωνικής επιλογής στην εκπαίδευση; Σε τέτοιες κατευθύνσεις φυσικά και δεν πρέπει να πρωταγωνιστήσει το εκπαιδευτικό σώμα. Παρά τη ρητορική του το πρόγραμμα η κατεύθυνσή του είναι η χειραγώγηση του εκπαιδευτικού και η καθυπόταξή του στις επιλογές της κρατικής εξουσίας, μέσω του μηχανισμού της ατομικής αξιολόγησης που με τόσο πάθος οι φορείς της αστικής πολιτικής εξουσίας προσπαθούν να επιβάλλουν. Αλήθεια πως γίνεται ο εκπαιδευτικός σε μια εκπαιδευτική αλλαγή; Μέσα από τα πλαίσια εργασιακής δημοκρατίας και παιδαγωγικής ελευθερίας που εξασφαλίσει ο Κανονισμός Λειτουργίας Σχολείων;

Μήπως από τα αντίστοιχα πολιτικά δικαιώματα που του εξασφαλίζει ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας;             

Το έργα και οι ημέρες της νέας Υπουργού Παιδείας στο μετονομασμένο πλέον Υπουργείο έχουν σαφή και ξεκάθαρο προσανατολισμό. Είναι ουσιαστικής πολιτικής σημασίας η δήλωση της κ. Διαμαντοπούλου για τον Εθνικό Διάλογο, καθώς αυτός αποτελεί το βαρόμετρο της συναίνεσης ανάμεσα στα δύο κόμματα και της προσπάθειας να γίνουν τα συναινετικώς συμφωνηθέντα πράξη. Η νέα Υπουργός μας προτείνει τη συνέχιση του Διαλόγου  

                                                                                                  ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ   

 ΠΗΓΗ: 26-10-2009,  http://www.alfavita.gr/artra/art26_10_9_803.php 

του Γιώργου Μάλφα*  

 «Κάτου απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους

κρατάνε της καμπάνας το σκοινί – προσμένουνε την ώρα,

δεν κοιμούνται, δεν πεθαίνουν,

προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση»

Γιάννης Ρίτσος, Ρωμιοσύνη

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα της «κρίσης ταυτότητας» που διαπερνά το σύγχρονο ελληνικό σχολείο είναι αυτό της διαχείρισης του ζητήματος των «εθνικών επετείων». Του τρόπου, δηλαδή, ανάγνωσης, ανάμνησης και ερμηνείας ιστορικών γεγονότων καθοριστικής σημασίας για την εθνική και κοινωνική επιβίωση-συνέχεια του λαού μας. Σε όποιον κινείται εντός της σχολικής πραγματικότητας είναι ολοφάνερη η αμηχανία και η αφασία που χαρακτηρίζει τις σχολικές επετείους των εθνικών μας γιορτών: αγχωτικό καθήκον, άχαρη εθιμική υποχρέωση, επαχθής εξακολουθητικός ευτελισμός των «ιδανικών» που κανείς πια δεν πιστεύει…

 Στο επίκεντρο των σχετικών συζητήσεων ανακυκλώνεται αναπόφευκτα η έννοια και το περιεχόμενο του «έθνους»: η ιστορική και υλική του υπόσταση, η συμβολική και πολιτισμική του νοηματοδότηση. Το επίδικο του «έθνους» εξαιρετικά πολυσύνθετο από την ίδια του τη φύση. Πληθώρα  ιστορικών, πολιτικών, κοινωνικών και ιδεολογικών προβολών ερίζουν για τον (καθ)ορισμό του «έθνους» και φορτίζουν με οξύτητα το κλίμα και τον χαρακτήρα των «εθνικών επετείων». Στις γραμμές που ακολουθούν επιχειρείται  μια συνοπτική-σχηματική (και γι’ αυτό αναγκαστικά  γενικευτική) παρουσίαση δύο κυρίαρχων προσεγγίσεων του νοήματος των εθνικών γιορτών όπως αυτές εκδηλώθηκαν διαχρονικά στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Το έθνος ως φετίχ

Στην εκδοχή αυτής της προσέγγισης δεσπόζει η υπεριστορική και αναχρονιστική αντίληψη για το έθνος που έλκει τις ρίζες της στη μεταπολεμική Ελλάδα και διατρέχει όλη την χρυσή εποχή της «εθνικοφροσύνης» μέχρι την πτώση του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών. Με αξονικό ιδεολόγημα τον «ελληνοχριστιανισμό» διαχώριζε τους Έλληνες, φυλάκιζε, εξόριζε, εξόντωνε ηθικά και φυσικά τους αντιπάλους της. Στις κρίσιμες εθνικά στιγμές, αν δεν επέλεγε την «αυτοεξορία», συμμαχούσε με τους κατακτητές σε κατοχικές κυβερνήσεις, επάνδρωνε τάγματα ασφαλείας, εξέτρεφε στα σπλάχνα της δοσίλογους και καταδότες και στο τέλος επέστρεφε ως αυτόκλητος σωτήρας στην πατρίδα εγκαθιδρύοντας «δημοκρατίες» που στην ανάγκη μεταλλάσσονταν σε… δικτατορίες. Είναι η παράταξη των  «επαγγελματιών του έθνους», των «ελλαδεμπόρων», που από πολύ νωρίς και με τόση ευκρίνεια διέκρινε ο γνήσια ελληνοπρεπής και ορθόδοξος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, γράφοντας ότι «μεταξύ όλων των επαγγελμάτων, εις όλον το Γένος, περνά εξόχως το επάγγελμα της θρησκείας, καθώς και το του πατριωτισμού» (Ο Διδάχος).

Η παράδοση των μεγάλων λόγων και των τραγικών ιστορικών ευθυνών, που ιδιοποιούνταν ιδιοτελώς  τις θυσίες των αγωνιστών και τα σύμβολα ενότητας του λαού μας. Πουλούσε εργολαβικά τον πατριωτισμό και την πίστη των Ελλήνων και αγόραζε κυριαρχία και εξουσία με τη συνδρομή των ξένων τοποτηρητών της. Γιόρταζε στο σχολείο τις εθνικές γιορτές (μέχρι τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης) με μιαν αφόρητη πατριδοκάπηλη ρητορεία, με αυτάρεσκους εθνοφυλετικούς δεκάρικους, αποκρύβοντας σελίδες του σκοτεινού της παρελθόντος και διασύροντας ηλιθιωδώς κάθε αίσθημα γνήσιας φιλοπατρίας, σεβασμού και αγάπης για τη μακραίωνη πολιτιστική ιδιοπροσωπία των Ελλήνων. Φανατικά και αυτιστικά κλειστοφοβική, περιχαράκωνε τα οράματα και τις αξίες του οικουμενικού Ελληνισμού στα όρια ενός παρασιτικού και μεταπρατικού ελλαδισμού. Αυτή η «παράδοση» ξεψύχησε μέσα στη γραφικότητα και την ανυποληψία της. Στα σχολειά μας, δεν τη συναντά πια κανείς  σήμερα, εκτός από κάποια θλιβερά απομεινάρια στο διάκοσμο και την αισθητική των σχολικών γιορτών που μάλλον δεν απασχολούν πλέον κανέναν.    

Το έθνος ως ταμπού

Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης μια άλλη προσέγγιση του «εθνικού» σε πλήρη αντίστιξη με την προηγούμενη, αργά αλλά σταδιακά, επεδίωξε και πέτυχε τη ρεβάνς έναντι της εθνοκαπηλίας. Μετά το πέρας του «σοσιαλιστικού» αμοραλισμού της «αλλαγής» («Έξω από το ΝΑΤΟ»!) δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες εγχώριες  και διεθνείς συνθήκες (κατάρρευση υπαρκτού σοσιαλισμού, έκρηξη παγκοσμιοποίησης, κρίση πολιτικής κ.α.) για τη γέννηση και την ανάπτυξη μιας εθνομηδενιστικής κουλτούρας η οποία σήμερα κατακλύζει παντοδύναμη την κυρίαρχη πολιτική, τη διανόηση, την τέχνη και τα μέσα ενημέρωσης. Ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων  του «εκσυγχρονισμού»  που συσπείρωσε τις ελίτ των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας με αιχμή του δόρατος την «ανανεωτική» αριστερά του διεθνισμού (δίχως έθνος!) και του κοσμοπολιτισμού (με συμπλεγματική αποστροφή στο γηγενή πολιτισμό!) σε ρόλο οργανικού διανοουμένου. Στο εξής κάθε βιωματική αναφορά στις αξίες της πατρίδας, της παράδοσης και του πολιτισμού που γέννησε στη διαχρονία της, θα λοιδορείται κυνικά, θα χλευάζεται προκλητικά. Και οι ευαισθησίες μας θα αντιμετωπίζονται ως political correct όταν θα αφορούν την εκστρατεία διάσωσης του ιβηρικού λύγκα, για παράδειγμα, που απειλείται με εξαφάνιση· ενώ θα στοχοποιούνται απροκάλυπτα όταν θα αφορούν την πολιτιστική συρρίκνωση  λαών, εθνών και παραδόσεων. Θα συκοφαντείται εκ προοιμίου κάθε αναφορά στο έθνος και όποιος θα διακατέχεται από ανάλογες ανησυχίες θα στιγματίζεται αυτόχρημα ως «εθνικιστής». Αν μάλιστα κανείς αποτολμήσει  και επικαλεστεί την  παράδοση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του Άρη Βελουχιώτη και της Εθνικής Αντίστασης (εκπληκτικά μοναδική συνάρθρωση αιτημάτων εθνικής απελευθέρωσης και κοινωνικής χειραφέτησης με πάνδημη αποδοχή) τότε κακό του κεφαλιού του… Τα εγγόνια των εξόριστων και των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, πρώην κομμουνιστές και νυν «εκσυγχρονιστές», που συνωστίζονται τώρα στους προθαλάμους της εξουσίας, διψούν για προγραφές…

Αναθεώρηση της Ιστορίας, αναψηλάφηση των στερεοτύπων του «εθνικού φαντασιακού», υπέρβαση του «εθνοκεντρισμού» και μια σειρά άλλων υψηλών επιδιώξεων, το κύριο μενού του μεταρρυθμιστικού προγράμματος στο σύνολο των βαθμίδων της δημόσιας εκπαίδευσης, με στόχο να αποβάλουμε τον εθνικιστή εαυτό που κρύβουμε μέσα μας. Να ενοχοποιηθεί τελικώς στη συνείδηση του λαού μας το έθνος και η εθνική μας κληρονομιά αδιακρίτως (και όχι μόνο η εθνικιστική παραφθορά τους), δηλαδή ο τρόπος που γεννιόμαστε, τρώμε, μιλάμε, χορεύουμε, ερωτευόμαστε, πιστεύουμε, τραγουδάμε, κλαίμε, γελάμε, μαλώνουμε, πεθαίνουμε… τα τόσο κοινά σε όλους τους ανθρώπους, και ταυτόχρονα τόσο ξεχωριστά σε κάθε λαό.

Ποιος να γιορτάσει…

Από τη μια, η εθνοκάπηλη κενολογία. Κουράστηκε και η ίδια. Δεν αντέχει πια τον εαυτό της. Δεν πείθει πια κανέναν. Ξεθύμανε… Κιτρινισμένα και αραχνιασμένα στους τοίχους των σχολείων χάσκουν τα πορτρέτα των εθνικών αγωνιστών μας. Τους εγκατέλειψαν οι πάντες. Και αυτοί ακόμη οι ορκισμένοι υπερασπιστές τους, οι επίγονοι της «εθνικοφροσύνης», αναζητούν πλέον νέα, πιο ελκυστικά πρότυπα για τη νεολαία, στο χώρο του θεάματος (Ψινάκης) και του ελαφρολαϊκού τραγουδιού (Σαρρή).  Από μια τέτοια φαιδρή εκδοχή «πατριωτισμού» κινδυνεύουμε μάλλον περισσότερο…

Από την άλλη, ο χορός των αναθεωρητών και της προσαρμογής στις …απαιτήσεις των καιρών. Εξυπνότεροι ή μάλλον πονηρότεροι ετούτοι. Την Εθνική Αντίσταση τη βάφτισαν «αντιπολεμικό κίνημα των λαών!» (sic). Αντιμιλιταριστικός ακτιβισμός στις οροσειρές της Πίνδου δηλαδή, με λίγο ράφτινγκ στα διαλείμματα για να μην αμελούμε και την οικολογική διάσταση της σύγχρονης εκπαίδευσης…  Το διακύβευμα για τους λαούς δεν είναι πια το ελεύθερο, το ανυπότακτο φρόνημα. Η «ειρήνη» είναι ενός χυδαίου υλισμού, το κατά κεφαλήν εισόδημα, ο δείκτης της αγοραστικής δύναμης των μαζών.  Μην καταπονείτε λοιπόν τα παιδιά με πληκτικά «νεκρόφιλες» τελετές που δεν πιστεύετε, βάλτε τους να δουν γλυκερές αντιπολεμικές ταινίες που καταλήγουν σε αισθηματικά ειδύλλια! Για να μαθαίνουν πως οι εθελόδουλοι χωρίς αντίσταση και επανάσταση θα επιβιώσουν, χωρίς εκούσιο συμβιβασμό πάνε χαμένοι…

Θαμμένος ζωντανός ο αληθινός εαυτός μας!

Εθνοκάπηλοι και εθνομηδενιστές σκότωσαν την ψυχή μας. Πλήγωσαν τις ευαισθησίες, την περηφάνια του λαού μας. Κάντε μια βόλτα στα σχολειά μας… «να ζεις τον θάνατό σου για τους άλλους,  δεν έχει τέτοιο επάγγελμα εδώ»! Ο σπόρος όμως δεν πήγε χαμένος. Θαμμένο στη γη μας το Σώμα της Αντίστασης. Κάποτε θα καρπίσει, αφού «δεν κοιμάται, δεν πεθαίνει, προσμένει την ανάσταση». Μιας «ελληνικότητας» που διαλέγεται ευρύχωρα στον κόσμο με ολάκερη τη Σάρκα της: τις ιδέες, τις αισθήσεις και τα βιώματά της.

 * malfasg@gmail.com

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

* Σημείωση: O Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας έκανε αυτή τη δημόσια παρέμβαση μετά και από σχετική εκπομπή για το ζήτημα, την περίοδο που ήταν πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας (Ιούλιος 2008). Η πρόταση αυτή για νέα κτήρια που ακούστηκε δημόσια εκείνη την περίοδο ήταν τελικά αυτή που επιλέχτηκε.

Παράλληλα σύνδεσε σε μία ενότητα, με το άρθρο αυτό, τις επισκευές, τα λυόμενα, τα νέα κτήρια των σεισμοπλήκτων και τις υπαρκτές χρονίζουσες ανάγκες  και άλλων σχολείων. Με τη λογική αυτή κινήθηκε το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας μέχρι τις εκλογές του 2008. Έκτοτε η αλλαγή συσχετισμών στο ΔΣ έφερε και τον μηδενισμό της πίεσης της φετινή συνδικαλιστική χρονιά (2009).

Οι κρυφές όψεις του επιχειρησιακού προγράμματος του ΥΠΕΠΘ για το κτιριακό της Αχαΐας.

Οι πρώτες μέρες, μετά τις εξαγγελίες του Υπ. Παιδείας κ. Στυλιανίδη στην Αχαΐα φαίνονται ότι είναι μέρες ευφορίας στους τοπικούς φορείς. Αυτό έχει μια βάση αφού επί πολλά χρόνια η Αχαΐα έχει μείνει αδικαιολόγητα πίσω κυρίως στην ανέγερση νέων σχολικών κτιρίων ειδικά για την β/βάθμια εκπαίδευση. Ο σεισμός των 6,5 Ρίχτερ λειτούργησε ως πυροκροτητής και έδωσε την ευκαιρία στον Υπουργό παιδείας να κάνει εξαγγελίες.

Αυτές μπροστά στην φτώχεια των προηγούμενων δέκα χρόνων φαντάζει ως «μάννα εξ ουρανού»[1]. Είναι όμως έτσι;

Α) Το «καλό σημείο»[2]  των εξαγγελιών αποτελούν τα 23.505.000 Ε (που φαίνεται να αυξάνονται κατά 6.000.000 για άλλα τρία δημοτικά) για μικροεπισκευές πολλών κτυπημένων σχολείων, επισκευές των υπόλοιπων και ανέγερση 3 δημοτικών σχολείων.

Όμως εκφράστηκε μεγάλη «τσιγγουνιά» για δύο περιφερειακά Γυμνάσια περιοχής ευθύνης της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας (Γυμν. Ερυμάνθειας και Γυμν. Λουσικών). Στο πρώτο προσφέρονται 1.000.000 Ε για επισκευές, ενώ με άλλες 200.000 Ε θα είχαμε καινούριο κτίριο με σύγχρονες προδιαγραφές. Στο 2^ο προσφέρονται 500.000 Ε για επισκευές, αλλά υπάρχουν πολλές αμφιβολίες αν φτάσουν (αφού έχει υποστεί σοβαρές ζημιές) και μένει η στυφή γεύση γιατί δεν πάμε και εκεί σε νέο κτίριο.

Β) Η Νομαρχία Αχαΐας με συμμετοχή των δήμων, ΕΛΜΕ, γονέων και άλλων φορέων έχει καταρτίσει ένα σπουδαίο πενταετές πρόγραμμα το 2007 (2008-2012) για ανέγερση των απαραίτητων και πιεστικών αναγκών με μια σειρά που δεν αμφισβητήθηκε πολύ.

Οι εξαγγελίες όμως του κ. Στυλιανίδη για χρηματοδότηση ενός μόνο μέρους αυτών των ανεγέρσεων, αφήνει πολλά ερωτηματικά[3]. Ανεξάρτητα για το αν οι δεσμεύσεις αυτές γίνουν πράξη, έχομε δυο ερωτήματα:

1) Γιατί δεν εξαγγέλθηκε χρηματοδότηση για όλο το πρόγραμμα;

2) Γιατί το ένα ειδικό σχολείο μένει απέξω; Έχουν εξασφαλίσει άλλο κτίριο ή θα συμβεί η αναβολή μετακόμισης όπως πέρσι;

3) Το «στοιχειωμένο» Λύκειο Δεμενίκων Μεσσάτιδας, το Λυκ. Παραλίας και το 12^ο Λύκειο στη φτωχή νότια Πάτρα γιατί δεν χρηματοδοτούνται;   Προηγούνται τα πειραματικά του Π.Π., ενώ «λαϊκά» ακόμα είναι στα αζήτητα;

4) Μήπως χρειάζεται ευρύς και σταθερός συντονισμός των φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας για να αναγκαστεί το ΥΠΕΠΘ να εξαγγείλει χρηματοδότηση για τα σχολεία των λαϊκών περιοχών;

5) Από τα 31 έργα, αποπερατώσεις, μικροέργα και ανεγέρσεις, δυστυχώς σε 5 απ’ αυτά έχουμε ανεγέρσεις με ΣΔΙΤ[4]. Η έλλειψη πληροφόρησης, τόσο για το πόσο ακριβότερα για το δημόσιο είναι τα έργα, όσο και τις τεράστιες εκπαιδευτικές παρενέργειες από τη χρήση τους λόγω ρόλου των Ιδιωτών, δεν έχει ακόμα κινητοποιήσει όσο χρειάζεται τις αντίστοιχες τοπικές κοινωνίες. Είναι ώρα να ξεκινήσει μια διαδικασία κινηματική γι’ αυτά και τα επόμενα  σχολικά κτίρια που οφείλει η πολιτεία να ανεγείρει άμεσα.

Γ) Υπάρχει σε μια σειρά συναδέλφων μια υπόνοια μήπως η εξαγγελία των χρηματοδοτήσεων, ειδικά η έκτακτη, έχει σχέση με την απόφαση του ΥΠΕΠΘ (Εγκύκλιος 19-06-08) για υποχρεωτική μη μείωση των μαθητών στα τμήματα των Γυμνασίων και Λυκείων κάτω από τους 31 μαθητές, ενώ τα τελευταία χρόνια γινόταν στους 25, την ίδια στιγμή που στο εκπαιδευτικό κίνημα ο προβληματισμός έδειχνε τους 20 μαθητές. Αν αυτό τον Σεπτέμβρη δεν παρθεί πίσω από το ΥΠΕΠΘ, η υπόνοια αυτή δυστυχώς θα φουντώσει.

Δ) Η απαξίωση του κ. Στυλιανίδη προς τους θεσμικούς εκπροσώπους της εκπαιδευτικής κοινότητας (όπως και σε άλλα μείζονα ζητήματα) τον οδήγησε ώστε να μη καλέσει στις συσκέψεις στη Δυτ. Ελλάδα για το κτιριακό τόσο τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών (3 ΕΛΜΕ και συλλόγους δασκάλων ), όσο και των γονέων (δύο ομοσπονδίες), ενώ έκανε συνάντηση με την ΟΝΝΕΔ της Αχαΐας[5], φανερώνει ότι δύσκολα μπορεί να αποδείξει ότι είναι υπουργός όλων των Ελλήνων και στο ζήτημα των συσκέψεων. Ήδη υπάρχουν και τα μεγάλα παράπονα για τα πια σχολεία έμειναν απέξω από δύο εξαγγελίες (23.505.000 Ε και 53.325.450 Ε) και την υπόσχεση στη Περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας για τρία ακόμα δημοτικά (6.000.000Ε)[6]. Στο ίδιο πνεύμα κινούμενος ο κ. Στυλιανίδης,  δεν κάλεσε τους θεσμικούς φορείς ούτε στην προγραμματισμένη ομιλία του την Παρασκευή το βράδυ, 27-06-08 με θέμα σχετικό με τις νέες τεχνολογίες στα σχολεία!!!

Ε) Εκεί μιλώντας τόνισε[7] «Όλα είναι θέμα παιδείας», είναι το βασικό σύνθημα της μεταρρύθμισης που βρίσκεται σε εξέλιξη από το Υπουργείο, μια μεταρρύθμιση, που, όπως υπογράμμισε ο κ. Στυλιανίδης, «απαιτεί ολοκληρωμένη στρατηγική και υπερκομματική προσέγγιση».

Όμως ο κ. Στυλιανίδης δεν λέει όλη την αλήθεια. Αναφέρεται σε «υπερκομματική προσέγγιση», αλλά αφήνει απέξω τους θεσμικούς φορείς της εκπαίδευσης στο ζήτημα της επιμόρφωσης προκλητικά, δεν ζήτησε ούτε τη γνώμη των δημοτικών συμβουλίων για τις «ονοματοδοσίες» των σχολικών μονάδων, που με διαδικασίες εξπρές προώθησε πριν το Πάσχα, δεν υπολόγισε ούτε  τις προτάσεις των 3 ΕΛΜΕ της Δυτ. Ελλάδας και της ΟΛΜΕ (όπως και των θεσμικών φορέων των γονέων) για τα ελάχιστα μαθήματα που έμεναν για ενδοσχολικές εξετάσεις μετά το σεισμό στις 8 Ιουνίου, κλπ.

Το «έξυπνο» σχολείο που προτείνει δεν έχει να κάνει με «το σχολείο της μόρφωσης» που προτείνουν οι θεσμικοί φορείς της εκπαίδευσης, ούτε καν με «το σχολείο της γνώσης». Προτείνει δηλαδή το σχολείο των 31 μαθητών ανά τμήμα, νέων απρόσιτων βιβλίων,  φίλτρων, δήθεν εξετάσεων, χορηγών – ΣΔΙΤ, απλών δεξιοτήτων. Αποδέχεται το σχολείο της έλλειψης ουσιαστικής αντισταθμιστικής εκπαίδευσης για τους πολλούς μαθητές με απλήρωτους ωρομίσθιους εξευτελισμένους εκπαιδευτικούς και της δήθεν βελτίωσης με προσπάθειες χειραγώγησης των υπολοίπων εκπαιδευτικών, αντί της πολλαπλής γόνιμης αλληλεπίδρασης μαζί τους.

Συμπέρασμα: Τα πράγματα για το κτιριακό στην Αχαΐα και ειδικά για τη β/βάθμια δυστυχώς δεν είναι ρόδινα στα περιαστικά και περιφερειακά σχολεία… Οι φορείς επομένως οφείλουν να εντείνουν συντονισμένα τις διεκδικήσεις τους.

Και τα πράγματα για το περιεχόμενο του σχολείου που κατανοούνται κατ’ αρχάς από τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να υποφέρουν, μέχρι να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, είναι ανάγκη να συζητηθούν με αποφασιστικότητα με τα νέα δεδομένα σε ολόκληρο το πεδίο της κοινωνίας και της πολιτικής, πριν εγκαταλειφθεί πλήρως και «ξεχαρβαλωθεί» το δημόσιο σχολείο.

Πάτρα, 7 -07-2008.

[1] http://www.styga.gr/index.php?sid=1af7c82f76c43f6944c15fb1eb55ee8d&act=detail&article=4959

[2] http://mypatra.gr/PATRAZINO/TEXT/?ID=3388

[3] Το πρόβλημα φαίνεται ότι δεν έγινε κατανοητό ούτε στη χθεσινο-βαδυνή συζήτηση στο τοπικό κανάλι του Tele Time, όταν υπήρξε αυννενοησία (είμαι σίγουρος ότι είναι προσωρινή) μεταξύ του υποφαινόμενου, των δημοσιογράφων του  πάνελ και του ομιλούντος με δυσκολίες στο κινητό κ. Αντινομάρχη Παιδείας (Αχαΐας) κ. Γιάννη Ταπεινού.

[4] http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank8629dphp.php

[5] http://www.patranews.gr/news.asp?ID=9975

[6] http://www.gowest.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=14043&Itemid=342

[7] http://www.simerini.gr/?category=1&newsid35=11936&section=32

Του Αντώνη Ναξάκη**

Στις 28 Ιουνίου 2009 ολοκλήρωσε τις εργασίες του το 14^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ με την εκλογή νέου Δ.Σ., ενώ οι συσχετισμοί δεν άλλαξαν (4 ΔΑΚΕ, 3 ΠΑΣΚ, 2 ΣΥΝ, 2 ΔΕΕ, 1 ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ).

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε υπό το βάρος προαναγγελιών σειράς αντιδραστικών μέτρων για την νεολαία και τους εργαζομένους ιδιαίτερα του δημοσίου τομέα. Μέτρα που απορρέουν από την γενική κατεύθυνση της Ε.Ε. για διάλυση των εργασιακών σχέσεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων στο στενό δημόσιο τομέα (κατά τα πρότυπα του ΟΤΕ), αφού για τους υπόλοιπους εργαζομένους έχει γίνει.

Έτσι βρίσκονται προ των πυλών: (με ένα κλικ διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στην Αποικία)

Σφίγγα στα ακριβή βήματα της κυβέρνησης, αλεπού στις προτάσεις της. Ξεχνάει όμως ότι «… ο Οιδίποδας πριν συναντήσει τη Σφίγγα είχε μάθει για τον γρίφο στον ύπνο του. Έτσι μπόρεσε να τον λύσει…», όπως καταγράφτηκε στην μυθολογία, αλλά και η «η πονηρή αλεπού πιάνεται από τα τέσσερα» κατά την ελληνική παροιμία…

Μετά τη συνάντησή της λοιπόν το ΔΣ της ΟΛΜΕ και της κατάθεσης και επεξήγησης του υπομνήματος, συμπερασματικά σε Δελτίο Τύπου καταλήγει:

«…Συμπερασματικά, η συνολική μας εκτίμηση από την συνάντηση είναι πως η νέα Υπουργός αφενός κινήθηκε σε γενικόλογες εξαγγελίες στη λογική των προγραμματικών δηλώσεων, και αφετέρου δεν δεσμεύτηκε για θετική επίλυση στα μεγάλα προβλήματα των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης (μισθοί, ασφαλιστικό, επιμόρφωση, χρηματοδότηση κ.λπ).

Αρνητικά κρίνουμε την αρχική τοποθέτηση της νέας Υπουργού «πως δεν είναι διαπραγματεύσιμο το πρόγραμμά μας», καθώς και τη θέση της για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα ως προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης».

Δείτε όλο το χθεσινό Δελτίο τύπου του ΔΣ της ΟΛΜΕ:

Ο.Λ.Μ.Ε.

Ερμού & Κορνάρου 2

ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255,  FAX: 210 32 27 382,  www.olme.gr, e-mail: olme@otenet.gr                     Αθήνα, 21.10.09

                                                                                                                                                                                                       ΠΡΟΣ:  Μ.Μ.Ε.

                                                                                    ΚΟΙN:   ΔΣ  ΕΛΜΕ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Συνάντηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ

Πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα,  19/10/2009 συνάντηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ με την πολιτική ηγεσία του Υπουργού Παιδείας. Στη συνάντηση αυτή κατατέθηκαν στην πολιτική ηγεσία οι θέσεις του κλάδου μας με σχετικό υπόμνημα για όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης  και των εκπαιδευτικών.

 Ειδικότερα:

·  Το Δ.Σ της ΟΛΜΕ επέμενε κυρίως στην αναγκαιότητα για την άμεση αύξηση της χρηματοδότησης της εκπαίδευσης στο 5% του ΑΕΠ. Ζητήσαμε να πληροφορηθούμε που θα διατεθεί το ένα δισεκατομμύριο ευρώ και απαιτήσαμε μέρος του να διατεθεί για την οικονομική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού.

·   Το Δ.Σ της ΟΛΜΕ τόνισε ιδιαίτερα το ζήτημα της οικονομικής αναβάθμισης των εκπαιδευτικών. Επαναλάβαμε τη θέση του κλάδου για 1400 ευρώ καθαρές αποδοχές στο νεοδιόριστο και απαιτήσαμε την άμεση καταβολή της ειδικής παροχής των 176 ευρώ. Να σεβαστεί η  κυβέρνηση τις δικαστικές αποφάσεις και να υπάρξει άμεσα πολιτική λύση του θέματος (αναδρομική χορήγηση του σε όλους).

·   Υπενθυμίσαμε την έλλειψη ετήσιας περιοδικής επιμόρφωσης με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα των εκπαιδευτικών και ζητήσαμε τη θεσμοθέτησή της. Η επιλογή να γίνεται με διαφανείς διαδικασίες σύμφωνα με τις θέσεις του κλάδου και την άμεση υλοποίηση και εφαρμογή της.

·  Απαιτήσαμε λύση στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προβλήματα των εκπαιδευτικών και  έκτακτη άμεση επιχορήγηση  των ασφαλιστικών μας  ταμείων.

·    Απαιτήσαμε την κατάργηση της ωρομισθίας, και  την πρόσληψη αναπληρωτών. Καταθέσαμε την πρόταση της ΟΛΜΕ για το εργασιακό καθεστώς και τις υπηρεσιακές μεταβολές των εκπαιδευτικών, με έμφαση σε ειδικά προβλήματα .   

·   Ζητήσαμε να μην προχωρήσει η περιφερειακή αποκέντρωση στην εκπαίδευση και δηλώσαμε  ότι είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στην παράδοση των σχολείων στην τοπική και νομαρχιακή αυτοδιοίκηση.

·   Απαιτήσαμε  να  κατοχυρωθεί νομοθετικά  η αναλογία των 25 μαθητών ανά τμήμα, ως ανώτατο όριο, έτσι ώστε η πρόσφατη ρύθμιση λόγω της γρίπης που έγινε με έγγραφο του ΥΠΕΠΘ  να καταστεί μόνιμη.

·   Το Δ.Σ της ΟΛΜΕ επεσήμανε την έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού (περίπου 2000 καθηγητές) και ζητήθηκε η άμεση πλήρωση των κενών για την ομαλή λειτουργία των σχολείων.

·   Επαναλάβαμε τη θέση του κλάδου για αναβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και ζητήσαμε όλες οι Σχολές μαθητείας να ενταχθούν στο Υπουργείο Παιδείας.

·   Ζητήσαμε να αρχίσει από μηδενική βάση  διμερής  διαπραγμάτευση για όλα τα ζητήματα που  μας αφορούν (εργασιακά, οικονομικά, ασφαλιστικά, εκπαιδευτικά) όπως ζητήσαμε και από την προηγούμενη κυβέρνηση με αρνητικά  όμως αποτελέσματα.

·         Ζητήσαμε  την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου επιλογής στελεχών  σύμφωνα με τις προτάσεις της ΟΛΜΕ. 

Απαντώντας η Υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι:

·  Δεν έδωσε σαφή απάντηση στο ζήτημα της οικονομικής αναβάθμισης του εκπαιδευτικού και παρέπεμψε αόριστα το θέμα στο Υπουργικό Συμβούλιο και την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης (νέος Προϋπολογισμός). Δεν ανέφερε τίποτα για την ειδική παροχή των 176 ευρώ.

·   Αρνήθηκε τη συνέχιση των διμερών διαπραγματεύσεων εφ’ όλης της ύλης και ζήτησε τις θέσεις του κλάδου να τις καταθέσουμε στα πλαίσια του «Εθνικού Διαλόγου» για την παιδεία.

·   Θα προχωρήσει την περιφερειακή αποκέντρωση στην εκπαίδευση, χωρίς να αναφερθεί σε λεπτομέρειες. Τόνισε ότι αποτελεί κεντρική επιλογή του κυβερνώντος κόμματος και το κυβερνητικό πρόγραμμα υπερψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό.

·    Παρουσίασε με ιδιαίτερη επιμονή τη θέση της για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος, των σχολείων, του εκπαιδευτικού έργου και του εκπαιδευτικού, συνδέοντας την  τελευταία με την « επιβράβευση »  και την επιμόρφωση του.

 Στα υπόλοιπα ζητήματα που έθεσε το Δ.Σ της ΟΛΜΕ η Υπουργός Παιδείας:

·   Δε δεσμεύτηκε για τη νομοθετική κατοχύρωση των 25 μαθητών ανά τμήμα, αλλά δεσμεύτηκε να μελετήσει το ζήτημα και να επανέλθει.

·   Τόνισε  ότι το ένα δισεκατομμύριο ευρώ θα διατεθεί για τα νηπιαγωγεία, τα ολοήμερα σχολεία, τη σχολική στέγη, την τεχνική εκπαίδευση  και την επιμόρφωση.

·   Υποσχέθηκε νέο νομοθετικό πλαίσιο για την Επαγγελματική Εκπαίδευση και απάντησε πως συμφωνεί με τη θέση της ΟΛΜΕ οι Σχολές Μαθητείας των άλλων Υπουργείων να περάσουν στο Υπουργείο Παιδείας.

·     Παρουσίασε τη θέση της για τον «Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία». Διαβεβαίωσε ότι  το ΕΣΥΠ θα ολοκληρώσει το έργο του το Νοέμβριο και μετά θα μετατραπεί σε Ανεξάρτητη Αρχή.

·     Διαβεβαίωσε ότι εντός δέκα ημερών θα γίνουν προσλήψεις εκπαιδευτικών και θα καλυφθούν τα υπάρχοντα κενά.

·      Δεν δεσμεύτηκε επ’ ουδενί για κατάργηση της ωρομισθίας, ούτε άμεσα, ούτε σε βάθος χρόνου.

·      Ζήτησε   οι επόμενες συζητήσεις μεταξύ ΟΛΜΕ και Υπουργείου να είναι θεματικές.

 Με βάση τις απαντήσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας στα σημαντικότατα θέματα, που έθιξε το Δ.Σ της ΟΛΜΕ, εκτιμάμε ότι τα αποτελέσματα της συνάντησης ήταν αρνητικά.   

Συμπερασματικά, η συνολική μας εκτίμηση από την συνάντηση είναι πως η νέα Υπουργός αφενός κινήθηκε σε γενικόλογες εξαγγελίες στη λογική των προγραμματικών δηλώσεων, και αφετέρου δεν δεσμεύτηκε για θετική επίλυση στα μεγάλα προβλήματα των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης (μισθοί, ασφαλιστικό, επιμόρφωση, χρηματοδότηση κ.λπ).

Αρνητικά κρίνουμε την αρχική τοποθέτηση της νέας Υπουργού «πως δεν είναι διαπραγματεύσιμο το πρόγραμμά μας», καθώς και τη θέση της για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα ως προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Εκπαιδευτική Παρέμβαση

Αχαΐας – μέλος του Πανελλαδικού Δικτύου παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων

Για τα «ανδραγαθήματα» του ΔΣ της  Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας…

 Συναδέλφισσες, -οι

Δεν καταρρέουν στις μέρες μας μόνο οι κρατικοί, οι κομματικοί, οι πνευματικοί κλπ θεσμοί. Καταρρέουν και οι συνδικαλιστικοί. Δείτε που οδηγήθηκε το ΔΣ της Α ΕΛΜΕ Αχαΐας:  

Ι. Πρώτη φορά βλέπουμε:

1) Καταγγέλλεται από τον Πρόεδρο σε πρωτοβάθμιο όργανο η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΛΜΕ (Θαν. Σπίνος- ΔΑΚΕ) με ανακοινώσεις και συνεντεύξεις. Αφορμή μια απόφαση-καταγγελία των υπόλοιπων μελών (πλην ΔΑΚΕ). Και συνεχίζει απτόητος στην ίδια θέση. Λες και συνδικαλιστικά και πολιτικά δεν μπορεί ένα ΔΣ με απαρτία να βγάζει ανακοίνωση, υπογράφοντας έστω ως ΔΣ, όταν τα πράγματα επείγουν. Σε ποιους άραγε προεδρεύει;

2) Να επιτίθενται στο Γραμματέα του ΔΣ (Θ. Σταμούλη – ΕΑΨ) η πλειοψηφία του ΔΣ (3 ΔΑΚΕ – 2 ΠΑΣΚ) για την δήθεν «πλαστογραφία»-τυπικό λάθος (πρόεδρος – ΔΑΚΕ) και προβληματικό προεδρείο (ΠΑΣΚ) και να συνεχίζει στην ίδια θέση. Πόσο νόημα έχει μια τέτοια παραμονή;  

3) Να ακυρώνεται απ’ όλους μια ειλημμένη ομόφωνη απόφαση. Πρόκειται για διοργάνωση σημαντικής ημερίδας για τα αναλυτικά προγράμματα. Το παράδοξο ήταν ότι καμία παράταξη χτες να μη τολμά να βάλει πλάτη να την υλοποιήσει!!! Η εκδήλωση «εξαερώνεται».  Και τέλος Νοέμβρη η Διαμαντοπούλου κήρυξε το τέλος του θεσμικού διαλόγου στο ΥΠΕΠΘ. Συμφέρει τη γραμμή που συναποφάσισαν Σπηλιωτόπουλος-Μπαμπινιώτης-Γεωργιάδης-Κανελλοπούλου-Διαμαντοπούλου, ενώ κρατούσε το ίσο ο Βερέμης, χωρίς να μιλήσει το συνδικάτο και οι συνάδελφοι συλλογικά;

4) Να κάνει η παράταξη της ΠΑΣΚ «κάτι σαν μομφή» σε όλο σχεδόν το προεδρείο (προηγούμενα ζητήματα) και να μη τολμά να βάλει ζήτημα πραγματικής μομφής και ας πάρει μόνο τις δικές της 2 ψήφους. Λες και η μομφή γίνεται μόνο όταν φέρνει άμεσες ανατροπές. Παιχνιδάκια που πια δεν έχουν κανένα νόημα.

5) Τελειώνει η συνδικαλιστική χρονιά σύντομα, αλλά το ΔΣ καμία φορά και για κανένα θέμα δεν κατάφερε να συντονίσει τις 5 ΕΛΜΕ Δυτ. Ελλάδας. Μια παράδοση των τελευταίων προγραμματικών προεδρείων που ατόνησε με ευθύνη όλου του ΔΣ.  Όλα φέτος κυλούσαν ομαλά στη Δυτ. Ελλάδα;

ΙΙ. Δεν εκπλαγήκαμε επίσης όταν:

6) Δεν τέθηκε από κανέναν ούτε μία φορά για συζήτηση η ανάδειξη και μέτρα πίεσης για το ογκούμενο κτηριακό πρόβλημα στην περιοχή μας. Υπενθυμίζουμε ότι δυο μέλη του ΔΣ εργάζονται σε σεισμόπληκτα σχολεία. Το ίδιο έπραξαν οι εκπρόσωποι (με τη συμμαχία ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ) στη Νομαρχία και Δήμο Πατρέων. Ποιες παραλείψεις και ποιες καθυστερήσεις αποσιωπούν; Ποιους καλύπτουν;

7) Απεχώρησε η ΠΑΣΚ προχτές το βράδυ από το ΔΣ, όταν η εκδήλωση ακυρώνονταν και ετοιμαζόταν το ΔΣ να  συζητήσει το ζήτημα της εκλογής υποδιευθυντών σε συλλόγους με πάνω από μία υποψηφιότητες. Η ΠΑΣΚ γνώριζε ότι η ΔΑΚΕ δεν θα ψήφιζε, όπως και πέρισυ; Αυτή δεν ενδιαφερόταν φέτος;  Τελικά δύσκολος ο δρόμος και για την ΠΑΣΚ τώρα. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο ευθύγραμμα…  Μπορεί να ετοιμάζεται για τις εκλογές της ΕΛΜΕ τον ερχόμενο Δεκέμβρη, αλλά ξέρουν ότι αυτό τώρα δεν αρκεί…

8 ) Δεν άνοιξε το προεδρείο  καμιά ενεργή συμμαχία με εκπαιδευτικούς φορείς στη γραμμή του πανεκπαιδευτικού μετώπου. Το ΥΠΕΠΘ δεν οδηγείται μόνο σε εξωραϊσμούς σάπιων καταστάσεων (υπηρεσιακές μεταβολές) αλλά και σε (νεοκαπιταλιστικές) αναδιαρθρώσεις. Έρχονται οσονούπω με «διαμαντοπουλικές επιταχύνσεις» στο σπίτι μας …  

9) Το ΕΑΨ δεν τα κατάφερε και συνθλίβεται ανάμεσα στη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚ. Χωρίς κανένα εχέγγυο κινηματικό ή προγραμματικό η θέση του Γραμματέα αποδείχτηκε «λάκκος των λεόντων». Τελικά η   ενότητα που κτίζεται μόνο για εκλογές είναι πάντα μια φρούδα ελπίδα. Μια ακάλυπτη επιταγή.

Συνάδελφοι, -σσες

Εμείς για άλλη μία φορά προκρίνουμε την προγραμματική ενότητα με σεβασμό στους άλλους, την αγωνιστική συνεννόηση, την ενότητα στο σχολείο, την ΕΛΜΕ, στα μέτωπα, στα κινήματα. Και μένουμε σταθεροί σ’ αυτή την επιλογή. Σε λίγες μέρες ελπίζουμε να κυκλοφορήσει πάλι η εφημερίδα του χώρου μας, οι «Ρωγμές και παρεμβάσεις», όπου συνάδελφοι καλύπτουν μέρος του κενού που δημιουργείται. Με την ίδια ρώτα θα διεκδικήσουμε πάλι και τη δική σας ψήφο.

http://eparemvasiax.wordpress.com/,  Πάτρα, 21-10-2009

Δήλωση της Αγγελικής Φατούρου, μέλους του ΔΣ της ΟΛΜΕ 

Εκπροσώπου των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ

Σχετικά με τη συνάντηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ με την Υπ. Παιδείας

Άνθρακες οι προσδοκίες!

            Η Υπουργός Παιδείας δε δεσμεύτηκε σε κανένα από τα κεντρικά και φλέγοντα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος:

• Για τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης με το 5% του ΑΕΠ.

• Για κανένα συνταξιοδοτικό αίτημα των εκπαιδευτικών.

• Για κανένα οικονομικό αίτημα των εκπαιδευτικών (1.400 στο βασικό, κλαδική σύμβαση εφ’ όλης της ύλης, ενσωμάτωση των βασικών επιδομάτων, 176 € κλπ).

• Για κατάργηση του θεσμού της ωρομισθίας ούτε τώρα, ούτε στο άμεσο μέλλον (όπως ψευδώς σήμερα αναφέρεται με πηχυαίους τίτλους σε μερίδα του ημερήσιου τύπου).

• Για κατάργηση συνολικά της ελαστικής εργασίας, με περιορισμό και του θεσμού του αναπληρωτή, στις αυστηρά έκτακτες ανάγκες.

• Για επιχορήγηση των ταμείων των Δ.Υ (ΟΠΑΔ – ΤΠΔΥ), τα οποία καταρρέουν.

• Για κατάργηση των ΣΔΙΤ, για την επαναφορά ΟΣΚ και ΟΕΔΒ στον πλήρη κρατικό έλεγχο.

• Για νομοθετική ρύθμιση των 25 μαθητών, ως ανώτατο όριο μαθητών στο τμήμα.

• Για κατάργηση της βάσης του 10.

Όσο φειδωλή ήταν η κ. Διαμαντοπούλου στις δεσμεύσεις της προς τους εκπαιδευτικούς και το δημόσιο σχολείο, τόσο λαλίστατη εμφανίστηκε στις διακηρύξεις για «αξιολόγηση» σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών και «αποκέντρωση», με επικεφαλίδα το «Ανοιχτό Σχολείο» του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου, του σχολείου δηλαδή της αγοράς, όπου «τοπικοί παράγοντες» (επιχειρηματίες, δήμαρχοι, γονείς κ.λπ.) καθορίζουν τμήμα του αναλυτικού προγράμματος, των διορισμών, των διοικητικών θεμάτων των σχολείων κ.λπ. Πρόκειται για προσπάθεια, εκτός των άλλων, να σπάσει ο ενιαίος χαρακτήρας της δημόσιας εκπαίδευσης, με δυσμενείς μορφωτικές και παιδαγωγικές συνέπειες, ιδιαίτερα για τα παιδιά των ασθενέστερων τάξεων.

Όπως είχαμε επισημάνει και στην πρόσφατη ανακοίνωση των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ, και δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε, «Η νέα πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ, ενώ παρακάμπτει τη χρηματοδότηση, τα Ταμεία, το μισθό και τη σύνταξη, «μιλάει πολύ» για την αξιολόγηση και την περιφερειακότητα. Πρόκειται για δύο κακόφημες έννοιες, που αν εφαρμοστούν το δημόσιο σχολείο θα ρημάξει, θα απαξιωθεί ακόμη περισσότερο και  θα το μετατραπεί σε δημαρχιακό και νομαρχιακό τσιφλίκι. Οι δήμοι και οι νομαρχίες είναι από τα πιο διαβρωμένα και σαθρά γρανάζια του αστικού κράτους, όπου οργιάζει το ρουσφέτι, η πελατειακή σχέση, η «αποκεντρωμένη» βαρβαρότητα».

Είναι προφανές ότι καμιά  καλοπροαίρετη  ελπίδα ή προσδοκία δεν επαληθεύεται. Επομένως το αμέσως επόμενο διάστημα οι εκπαιδευτικοί, μέσα από τα σωματεία τους, θα ενημερωθούν, θα συζητήσουν και συλλογικά θα αποφασίσουν το πρόγραμμα δράσης του επομένου διαστήματος.

Και ας προετοιμαζόμαστε για το επόμενο ραντεβού στους δρόμους!

ΑΘΗΝΑ,  20 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2009

ΕΝΙΑΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΥΣΔΕ ΑΧΑΪΑΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ-ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ 

Συνάδελφοι-ισσες

Τώρα που έχει ολοκληρωθεί ό μεγάλος όγκος των αποσπάσεων-διαθέσεων θέλουμε να σας ενημερώσουμε για την στάση που κρατήσαμε στο συμβούλιο σε όλη αυτή την διαδικασία. Οι αποσπάσεις-διαθέσεις ξεκίνησαν για την σχολική χρονιά 2009-10 μετά το δεκαπενταύγουστο λόγω της καθυστέρησης ανακοίνωσης από το υπουργείο των αποσπάσεων από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ.

Από την πρώτη συνεδρίαση στις 19 Αυγούστου δηλώσαμε ότι δεν θα δώσουμε θετική ψήφο για αποσπάσεις σε γραφεία και διεύθυνση εκτός από τους συναδέλφους που με  αίτησή τους και για ευνόητους λόγους το ζητούν (πχ υγείας κλπ). Στην πράξη υπήρχαν ελάχιστες τέτοιες αιτήσεις. Οι συνολικές αποσπάσεις που έγιναν από το ΠΥΣΔΕ είναι περίπου 45 και αν προσθέσουμε και τις 55 που έγιναν από το υπουργείο (στο νομό μας) μιλάμε για συνολικά 100 συναδέλφους που είναι σαφώς περισσότεροι από τα κενά που υπάρχουν αυτή τη στιγμή σε όλα τα σχολεία του νομού μας!!!

Συμφωνήσαμε σε όσες αποσπάσεις δεν συγκρούονταν μεταξύ τους αρκεί να υπήρχε ωράριο διδασκαλίας στο σχολείο που ζητούσε ο συνάδελφος να πάει και πήγαινε αντικαταστάτης στη θέση του. Προσπαθήσαμε να βάλουμε κριτήρια στις περιπτώσεις που περισσότεροι του ενός συνάδελφοι ζητούσαν απόσπαση για το ίδιο σχολείο.

Ζητήσαμε επιτακτικά οι διαθέσεις να γίνουν στην λογική της ισοκατανομής των ωραρίων ανά κλάδο και ειδικότητα. Για να διευκολύνουμε μάλιστα τους συναδέλφους στην επιλογή σχολείου για διάθεση αλλά και για λόγους διαφάνειας στείλαμε στα σχολεία πίνακες με τα κενά και τα πλεονάσματα στα σχολεία μετά τις αποσπάσεις, πράγμα που έγινε για πρώτη φορά.

Αντιδράσαμε σθεναρά στις  αποσπάσεις-διαθέσεις συναδέλφων που «απευλεθερώνονταν» λόγω σύμπτυξης τμημάτων πχ 8^ο Γυμνάσιο Πάτρας.

Όμως, συνάδελφοι, όταν για χρόνια τώρα ένας μηχανισμός είναι προσανατολισμένος στην λογική εξυπηρέτησης υμετέρων-και μέσα σ ένα χρεοκοπημένο σύστημα τοποθετήσεων-αποσπάσεων-διαθέσεων-μοριοδότησης -είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθεί πλήρως από έναν αιρετό (όταν ο άλλος είναι πλήρως ταυτισμένος με την διοίκηση)  η σωστή και δίκαιη κατανομή του προσωπικού στα σχολεία. Γι αυτό σας καλούμε για άλλη μια φορά για την άμεση σύνδεση των συλλόγων και του καθενός συνάδελφου ξεχωριστά με το ΔΣ της ΕΛΜΕ του οποίου τις συνεδριάσεις πάντα παρακολουθούμε, για ενημέρωση-καταγγελία θεμάτων που έχουν σχέση με το ΠΥΣΔΕ.

Τελειώνοντας θέλουμε να ενημερώσουμε ότι θα καταψηφίσουμε τις προσλήψεις ωρομισθίων προτείνοντας την πρόσληψη αναπληρωτών και ότι στις επικείμενες κρίσεις για υποδιευθυντές για ένα χρόνο σε 22 σχολεία του νομού θα πάμε με την πάγια θέση του κλάδου για εκλογή  από τον σύλλογο. Έτσι όπου υπάρχουν περισσότερες από μια υποψηφιότητες θα ζητήσουμε με παρεμβάσή μας την γνώμη του συλλόγου παρότι αυτή δεν προβλέπεται στις περιπτώσεις αναπλήρωσης. Καλούμε δε τους συλλόγους αυτούς να μην απεμπολήσουν αυτή την κατάκτηση του κλάδου και να μας βοηθήσουν στην διαδικασία αυτή.

ΥΓ. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές κυκλοφόρησε προκήρυξη του αιρετού Φωτόπουλου που ….επιτακτικά ζητάει αναπληρωτές τώρα που άλλαξε η κυβέρνηση. Λες και τα κενά δεν υπάρχουν στα σχολεία από τις 11 Σεπτέμβρη και δεν ήταν η κυβέρνησή του που έκανε όλες αυτές τις αποσπάσεις στα γραφεία και τους φορείς .

Για την ενιαία αγωνιστική κίνηση για το ΠΥΣΔΕ Αχαΐας

Ντάφλος Γιώργος 13^ο Γυμνάσιο Πάτρας τακτικός αιρετός τηλ σχολείου 2610424543, κιν 6932411300

Παΐζης Παναγιώτης ΓΕΛ Καστριτσίου αναπληρωματικός αιρετός κιν  6944347119

Πάτρα 19/10/2009

Ι) Ομιλία Άννας Διαμαντοπούλου στη Βουλή στο πλαίσιο της συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας Κυβέρνησης

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Σαν σήμερα πριν 28 χρόνια άνοιγε ο δρόμος για την μεγάλη αλλαγή. Και σήμερα μετά την μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ, στις 4 του Οκτώβρη, η Βουλή, μας δίνει την εμπιστοσύνη της για την διακυβέρνηση της Χώρας σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο. Η δημοσιονομική κρίση, η διάλυση του κράτους σε όλα τα επίπεδα, η κρίση πολιτικής απαιτούν όραμα και αγώνα με αυταπάρνηση σε κάθε τομέα. Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική διαδρομή καθενός από μας που το αίσθημα ευθύνης μας κατακλύζει με τρόπο απόλυτα δεσμευτικό. Είναι αυτό που και εγώ νοιώθω απέναντι στον Ελληνικό Λαό, μετά την εξαιρετικά τιμητική για μένα απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, να μου αναθέσει τα καθήκοντα της Υπουργού παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Η ενοποιημένη πολιτική για την έρευνα, τη τεχνολογία, τη καινοτομία, την εκπαίδευση και την κατάρτιση που καλείται να υλοποιήσει το Υπουργείο, δεν αφορά απλά σε ένα συγκεκριμένο τομέα της πολιτικής δράσης, Εντάσσεται στη συνολική πολιτική προσέγγιση που θεωρεί τη γνώση ως βασική κινητήρια δύναμη,

τόσο του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας,

όσο και της κοινωνικής συνοχής.

Το εγχείρημα είναι μείζον.  

Στο ΠΑΣΟΚ έχουμε επιλέξει ως σύνθημα μας το «Πρώτα ο πολίτης»

Στο χώρο της παιδείας, σύνθημα μας είναι «πρώτα ο μαθητής».

·         Για την δική του μόρφωση,

·         την δική του πνευματική ανέλιξη,

·         την δική του προοπτική για την ζωή,

δίνουμε όλοι μαζί τον αγώνα.

Πολιτικοί, εκπαιδευτικοί και γονείς, σε όλα τα επίπεδα και ζητάμε «Αλλαγή τώρα».

…………………

Στρατηγική επιλογή

Το ΠΑΣΟΚ έχει ξεκαθαρίσει πως η Παιδεία – από το νηπιαγωγείο μέχρι την Τρίτη ηλικία – είναι η στρατηγική επιλογή.

Είναι το αδιαπραγμάτευτο προαπαιτούμενο για την επιτυχία όλων των μεγάλων εθνικών επιλογών της χώρας.

Είναι η βάση πάνω στην οποία θα χτίσουμε την Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Με πολιτικές που

·         αναβαθμίζουν τους εκπαιδευτικούς,

·         δίνουν ρόλο στους γονείς,

·         στηρίζουν τους εργαζόμενους,

·         κάνουν τους εργοδότες να κατανοήσουν την ανάγκη επένδυσης στην έρευνα και εκπαίδευση των εργαζομένων.

 Διακηρυγμένος στόχος

Έχοντας, λοιπόν, πλήρη συναίσθηση της κρισιμότητας του κοινωνικού, οικονομικού και εθνικού διακυβεύματος, ανταποκρινόμαστε στη μεγάλη πρόκληση να μετουσιωθεί σε χειροπιαστή πραγματικότητα, ο διακηρυγμένος στόχος μας, για: Δημόσια, Δωρεάν και Υψηλής Ποιότητας Παιδεία για Όλους. 

Και επιτρέψτε μου να επιμείνω σε αυτό, γιατί πίσω από τις λέξεις υπάρχουν αξίες και πολιτικές

Δημόσιο

Πρώτα και πάνω απ’ όλα η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό. Αγαθό δηλαδή που πρέπει να ανήκει το ίδιο σε όλους και πρέπει να είναι εγγυημένη και εφικτή η ισότητα πρόσβασης, δυνατοτήτων και ευκαιριών,   που τα παιδιά μας δικαιούνται να απολαμβάνουν.

Είναι άλλωστε αποδεδειγμένο ότι η αναπαραγωγή της φτώχειας οφείλεται κυρίως στη φτώχεια δυνατοτήτων και ευκαιριών.

Δωρεάν

Είναι σαφές ότι κάθε αναφορά σε «δωρεάν παιδεία» προκαλεί πικρά χαμόγελα σε γονείς που δαπανούν όλο και περισσότερα χρήματα για τη μόρφωση των παιδιών τους.

Τα φροντιστήρια, η εκμάθηση ξένων γλωσσών, οι καλλιτεχνικές και αθλητικές δραστηριότητες και πάνω απ’ όλα βέβαια η συστηματική προετοιμασία για τη δοκιμασία της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σημαίνουν διαρκή και δυσβάστακτη αιμορραγία του οικογενειακού προϋπολογισμού που κάνει τελείως σχετικό το συνταγματικό δικαίωμα σε μια δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Στόχος μας είναι, με συστηματικές και καλά μελετημένες παρεμβάσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης αυτή η αιμορραγία πρέπει να σταματήσει,.

 Για όλους

Ξεκινάμε την πιλοτική εφαρμογή ζωνών εκπαιδευτικής προτεραιότητας, σε περιπτώσεις σχολείων που παρουσιάζουν μεγάλο εκπαιδευτικό έλλειμμα, είτε λόγω γεωγραφικής απομόνωσης είτε λόγω της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης των μαθητών.

Ο Γιάννης, ο Κώστας, η Μαρία, η Αργυρούλα που είναι άτομο με αναπηρία ,ο Αμπντέλ και η Λιουντμίλα, όλα τα παιδιά, πρέπει μέσα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα να εφοδιαστούν με εκείνο το «χαρτοφυλάκιο δεξιοτήτων και ικανοτήτων» που θα τους επιτρέψει να έχουν ένα «σχέδιο ζωής» και να το εκπληρώσουν με επιτυχία. 

Θα δώσουμε τη μάχη για

·         το σχολείο της προσπάθειας,

·         το σχολείο της αξιολόγησης,

·         το σχολείο της επιβράβευσης.

·         το σχολείο «πεδίο άσκησης δικαιωμάτων αλλά και ανάληψης υποχρεώσεων.

·         το ανοιχτό σχολείο,πηγή προσφοράς σε όλα τα παιδιά, τα ελληνόπουλα αλλά και αυτά που είναι εδώ και θέλουν να κάνουν την πατρίδα μας, και δική τους πατρίδα

 Ποιότητα

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Βασική προϋπόθεση για μια υψηλής ποιότητας παιδεία, είναι το ανοικτό σχολείο.

Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Ανοιχτό στη κοινωνία, με συμμετοχή εκπαιδευτικών, γονέων και τοπικών φορέων. Με στόχους εκπαιδευτικού έργου, με αξιολόγηση και λογοδοσία.

Ανοιχτό στις εξελίξεις της παγκόσμιας γνώσης . Ο κόσμος του σχολείου πρέπει να είναι το σχολείο του κόσμου.

Ανοιχτό ασφαλώς και στην καθημερινή του λειτουργία. Χωρίς κενά, χωρίς ελλείψεις, χωρίς χαμένες διδακτικές ώρες.

Ο εκπαιδευτικός χρόνος που χάνεται θα αναπληρώνεται.

Απόφασή μας είναι να σταματήσει επιτέλους η κακοδαιμονία των χιλιάδων αποσπάσεων που εκτιμάται ότι ξεπερνούν τις 10.000, την ίδια ώρα που υπάρχουν πάνω από 5.000 κενά στα σχολεία, πολλά από τα οποία σε περιοχές απομακρυσμένες και νησιωτικές.

Δεν είναι δυνατόν οι 300 αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί στο Υπουργείο το 2003, να έχουν ξεπεράσει πλέον τους 1000, με επτά νεαρές καθηγήτριες β’θμιας εκπαίδευσης να βγάζουν φωτοτυπίες στο γραφείο τύπου στο Υπουργείο, και η Νίσυρος να μην έχει καθηγητές, για να αναφέρω ένα μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την εμπειρία αυτών των λίγων ημερών στο Υπουργείο.

Πρόκειται για άνιση και προνομιακή μεταχείριση, που προκαλεί αδικίες και ενισχύει πελατειακές σχέσεις και σε κάθε περίπτωση πάει κόντρα στην κοινή λογική και την σωστή λειτουργία.  

Εδώ, πρέπει να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους εκπαιδευτικούς – δάσκαλους και καθηγητές – οι οποίοι διαχρονικά μόρφωσαν γενιές και γενιές στα ορεινά χωριά και στα νησιά μας. Αυτό είναι το μεγαλείο του εκπαιδευτικού. Ο εκπαιδευτικός καταξιώνεται στο σχολείο του. Εκεί είναι η θέση του και αυτή του τη προσφορά οφείλει να αμείβει και να τιμά η Πολιτεία.

 Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Καλώς ή κακώς είμαστε υποχρεωμένοι να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα.

Πρώτα δείγματα

Τις λίγες αυτές μέρες στην Κυβέρνηση, δώσαμε πρώτα δείγματα μιας νέας αντίληψης που υπερασπίζεται τη διαφάνεια και την αξιοκρατία στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο οποίο θέλουμε να πρωταγωνιστεί η ποιότητα προς όφελος του μαθητή.

Με ολιγοήμερη αναστολή, ανατρέψαμε την απολύτως υποκειμενική χωρίς άλλα κριτήρια επιλογή των καθηγητών πρόσθετης διδακτικής στήριξης, επιβάλλοντας την ημερομηνία απόκτησης πτυχίου και τον βαθμό ως κριτήρια κατάταξης.

Αύριο 19 Οκτωβρίου αρχίζουν τα μαθήματα, αλλά και η αναζήτηση ενός νέου διαφανούς, δίκαιου και αξιοκρατικού πλαισίου για την επόμενη χρονιά.

Ξεκαθαρίσαμε επίσης ότι θα επανεξεταστούν από την αρχή όλες οι αιτήσεις για χορήγηση αδειών λειτουργίας στα λεγόμενα κολέγια.

Αναφέρομαι στις άδειες που δόθηκαν αδιακρίτως σε όλους, τρεις μόλις μέρες πριν από τις εκλογές. Σε εθνικό επίπεδο θα προχωρήσουμε σε μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πολιτική ως προς τα κριτήρια και τις διαδικασίες πιστοποίησης και ελέγχου για το σύνολο της δευτεροβάθμιας μεταλυκειακής εκπαίδευσης στη οποία ανήκουν τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και τα κολλέγια. 

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είχα ήδη τις πρώτες επαφές για ένα διάλογο με άποψη, με θέσεις και επιχειρήματα σε αναζήτηση ενός κοινού ευρωπαικού πλαισίου συμφωνίας.

………………………………………………..

 Ο Εθνικός Διάλογος

Στο ίδιο πάντα αξιακό πλαίσιο για την παιδεία εντάσσεται και η προσήλωσή μας στην ανάγκη του διαλόγου. Ο σημερινός Πρωθυπουργός είναι αυτός που ως Υπουργός Παιδείας πρώτος θεσμοθέτησε τον εθνικό διάλογο γα την παιδεία. Τους τελευταίους οκτώ μήνες, με συγκεκριμένες προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες έγιναν αποδεκτές από μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών φορέων, συμμετείχαμε στον εθνικό διάλογο. Ως Κυβέρνηση, συνεχίζουμε τον εθνικό διάλογο για την Παιδεία, με ανοικτή πρόσκληση συμμετοχής προς όλους.

Η πρώτη φάση του εθνικού διαλόγου θα ολοκληρωθεί στο τέλος Νοεμβρίου, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζουμε την αναβάθμιση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας σε Δημόσια Αρχή, για την πιο αποτελεσματική και δημιουργική λειτουργία του.

 Προϋπολογισμός – Δεσμεύσεις

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Τη Παρασκευή στις προγραμματικές δηλώσεις ο Πρωθυπουργός επανέλαβε τη δέσμευσή μας ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του 5% του ΑΕΠ, για τη Παιδεία.

Παρά την δραματική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ο Γιώργος Παπανδρέου επανέλαβε την δέσμευση μας για επιπλέον 1 δισεκ. ευρώ από τον πρώτο προϋπολογισμό.,

και αυτό γιατί  για μας όχι μόνο το όραμα για την Ελλάδα που θέλουμε, αλλά και η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης βασίζεται στην επένδυση στη Παιδεία.

Η προγραμματική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ, από σήμερα γίνεται απόφαση και δράση, με ένα    συγκροτημένο σχέδιο υλοποίησης πάνω σε 12 βασικούς άξονες που καθένας τους υπηρετεί το στόχο για δωρεάν, δημόσια, υψηλής ποιότητας παιδεία.:

1. Προσχολική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά άνω των 3 ετών. Προετοιμάζουμε υποδομές για διετή προσχολική αγωγή όλων των παιδιών.

2. Από τo σχολείο – αγγαρεία, στο σχολείο – εργαστήριο σκέψης και γνώσης. Νέοαναλυτικό πρόγραμμα, νέα σχολικά βιβλία και νέα εκπαιδευτικά εργαλεία, συμβατικά και ηλεκτρονικά, επανασύνδεση του σχολείου με τον πολιτισμό, με βάση το πρόγραμμα «Μελίνα» και επένδυση στις επιλογές των ιδιαίτερων ταλέντων των παιδιών.

3. Η τσάντα του μαθητή μένει στο ολοήμερο σχολείο. Είναι προτεραιότητα η καθολική λειτουργία ολοήμερων σχολείων, σε όλη την Ελλάδα, με ενιαίο ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό στα βασικά μαθήματα.

4. Διαδίκτυο και ξένες γλώσσες για κάθε μαθητή. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο κάθε μαθητής πρέπει να έχει πιστοποίηση σε μια ξένη γλώσσα καθώς και στην πληροφορική. Στόχος σε μια τετραετία η Ελλάδα από την 25^η θέση, να είναι στις πρώτες θέσεις της Ε.Ε.

5. Ειδική αγωγή για ειδικές δεξιότητες.

Οικοδομούμε νέο δημόσιο σύστημα ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης ενσωματωμένο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, με προσανατολισμό το μέλλον του μαθητή αξιοποιώντας τις μεθόδους συνεκπαίδευσης και τις νέες τεχνολογίες και με προτεραιότητες στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση των παιδιών με αναπηρίες.

6. Διαπολιτισμική εκπαίδευση για όλους. Εξασφαλίζουμε την ομαλή ένταξη των μαθητών με εθνοπολιτισμικές διαφορές στην εκπαίδευση και τη ζωή. Βάζουμε σε νέα βάση την εκπαίδευση των αποδήμων.

7. Γενικό Λύκειο με ταυτότητα.

Πιστοποιείται με το Εθνικό Απολυτήριο, μετά από γενικές και αντικειμενικές εξετάσεις, σε επιλεγμένο αριθμό μαθημάτων. Παράλληλα υπάρχει συνολική αλλαγή στα αναλυτικά προγράμματα και τον τρόπο λειτουργίας του Λυκείου.

8. Τεχνολογικό και Επαγγελματικό Λύκειο με προοπτικές δια της αναβάθμισης. Οι μαθητές του θα έχουν πλέον τη δυνατότητα επιλογών σε προγράμματα και εκπαιδευτικές διαδρομές για την ολοκλήρωση των επαγγελματικών τους στόχων, χωρίς φραγμούς και μονόδρομους.

9. Σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με βάση το Εθνικό Απολυτήριο και σε συνεργασία με τα ΑΕΙ.

Σε καμιά περίπτωση δεν θα υπάρξει αιφνιδιασμός μαθητών και γονιών και ο χρόνος προσαρμογής στα νέα δεδομένα εισαγωγής θα είναι οπωσδήποτε εύλογος.

10. Φυσικοί μας σύμμαχοι οι εκπαιδευτικοί. Αξιολόγηση, επιβράβευση, επιμόρφωση είναι το τρίπτυχο που διέπει αυτή τη σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Η αξιοπρεπής αμοιβή και τα κίνητρα στους εκπαιδευτικούς είναι κομβικό σημείο της πολιτικής μας.

11. Δημόσιο Πανεπιστήμιο και Τεχνολογικό Ιδρυμα αριστείας για την κοινωνία και την οικονομία.

Προωθούμε σαφή και λιτό νόμο-πλαίσιο για την πλήρη οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ , ώστε να μπορέσουν να σχεδιάσουν την ανάπτυξή τους, μέσα από τις διαδικασίες της Αξιολόγησης και του Στρατηγικού Σχεδιασμού.

Ξεκινάμε τη μελέτη ενός νέου εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού των Ανώτατων Ιδρυμάτων της χώρας.

Βασικός στόχος μας η εξωστρέφεια, με προσέλκυση φοιτητών από άλλες χώρες και επαναπατρισμό των λαμπρών επιστημόνων της διασποράς.

 Ξεκινάμε αμέσως την αντιμετώπιση του θέματος των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων Ανώτατης εκπαίδευσης.

12. Ποτέ δεν είναι αργά για μάθηση. 

Το «δια βίου μάθησης» στον τίτλο του Υπουργείου σηματοδοτεί την νέα προσέγγιση.

Προχωράμε σε ένα  ολοκληρωμένο Εθνικό Σύστημα Δια Βίου Μάθησης, χωρίς επικαλύψεις ρόλων και σκοπών από διάφορους φορείς και σπατάλη πόρων για το ίδιο στόχο. 

Με επιτελικό σχεδιασμό, με αποκέντρωση, με κινητοποίηση και συμμετοχή όλων των κοινωνικών φορέων και των επιχειρήσεων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό …….  θέτουμε κρίσιμους στόχους που αφορούν στην ενίσχυση των ευκαιριών για μάθηση, διευκόλυνση της συμμετοχής, βελτίωση της ποιότητας και αποτελεσματικότητά στα προγράμματα εκπαίδευσης και κατάρτισης. 

Ερευνα - Τεχνολογία

Έρχομαι τώρα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στον στρατηγικό τομέα της έρευνας που πλέον βρίσκει το φυσικό του περιβάλλον

Επένδυση στη γνώση σημαίνει επένδυση στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες. Να βάλουμε την καινοτομία παντού και να γίνει αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινότητας των Ελλήνων. 

Έχουμε αναλάβει τη δέσμευση να φτάσει η δημόσια και ιδιωτική χρηματοδότηση στον τομέα της έρευνας και των νέων τεχνολογιών στο 2% του ΑΕΠ. Πόροι σημαντικοί που πρέπει να αποδώσουν το μέγιστο δυνατό αναπτυξιακό αποτέλεσμα, μέσα από αξιοκρατικές και αντικειμενικές διαδικασίες που θα εγγυώνται τη διαφάνεια και τα ανταγωνιστικά κριτήρια επιλογής. 

Η έρευνα έρχεται ως πρόταση από τρείς πηγές:

·         Τον παραγωγικό τομέα,

·         την ευρύτερη κοινωνία ως προς τα μείζονα δημόσια αγαθά (υγεία , περιβάλλον κλπ) αλλά

·         και τον ίδιο τον ερευνητή και την ερευνήτρια.

Προσβλέπουμε σε στοχευμένα αποτελέσματα, με 4 επιμέρους στρατηγικές

* Στρατηγική της δημόσιας διοίκησης και των δημόσιων οργανισμών απέναντι στη γνώση και την καινοτομία.

* Στρατηγική των επιχειρήσεων απέναντι στη γνώση.

* Στρατηγική προώθηση της συνέργιας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

* Στρατηγική για αυτόνομα, ισχυρά δημόσια ερευνητικά κέντρα.

 Θρησκεύματα

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Δεν θα μπορούσα να κλείσω την ομιλία μου, χωρίς να αναφερθώ στο τρίτο κομμάτι των αρμοδιοτήτων μου. Θα περιοριστώ σε μια απλή και σαφή τοποθέτηση.

Προσβλέπουμε σε ένα ειλικρινή και νηφάλιο διάλογο με την ηγεσία της Εκκλησίας μας, για να βρούμε απαντήσεις σε χρονίζουσες εκκρεμότητες και να προχωρήσουμε σε αλλαγές που επιβάλλει η εποχή και η κοινωνία.  

Την ίδια ώρα, σε μια εποχή με παλαιούς και κυρίως νέους πολίτες αυτής της χώρας που ασπάζονται διάφορα θρησκεύματα, έχουν τις δικές τους δοξασίες, τις δικές τους θρησκευτικές ανάγκες, πρέπει επίσης να δώσουμε τις ενδεδειγμένες απαντήσεις ως υπεύθυνη πολιτεία, στο πλαίσιο του συντάγματος της Χώρας.

Κλείνω κ. Πρόεδρε, λέγοντας ότι

Η επένδυση στην παιδεία θα προσδιορίσει αν ή πατρίδα μας θα ανήκει στους κερδισμένους ή τους ηττημένους της νέας εποχής.

Αν θα ανήκουμε στους καινοτόμους του μέλλοντος ή θα αναπαράγουμε απογοητευμένες γενιές των 700 ευρώ.

Για να κερδηθεί όμως αυτή η μάχη, προϋποθέτει παιδεία ανάπτυξης που με τη σειρά της προϋποθέτει ανάπτυξη της παιδείας.

o        Όλοι ξέρουμε ότι δε γίνεται ν’ αλλάξουμε τα πάντα μέσα σ’ ένα βράδυ.

o        Ολοι ξέρουμε ότι άμα θέλουμε μπορούμε

o        Όπως είπε ο Σικελιανός «Βοηθάτε να σηκωθεί, να γίνει ο ήλιος Πνέμα».

Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα το κάνει κανένας για λογαριασμό μας.

ΠΗΓΗ:  http://www.diamantopoulou.gr/beta/index.php?option=com_content&view=article&id=1400:speech-181009&catid=1:press-office

ΙΙ) Τι προγραμματίζει η κυβέρνηση για την παιδεία

http://www.esos.gr/images/esos/papandreoy-boyli.jpg

Ρεπορτάζ: esos.gr

Στις προγραμματικές δηλώσεις για την παιδεία, στη Βουλή, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είπε τα ακόλουθα:

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η παιδεία, η έρευνα, η τεχνολογία, η καινοτομία και η δια βίου εκπαίδευση, είναι στον πυρήνα της αλλαγής αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου. Αλλά είναι και στον πυρήνα για την ποιότητα της Δημόσιας Διοίκησης, ακόμα και της Δημοκρατίας μας.

Διαμορφώνοντας νέες δεξιότητες, εργαλεία, επαγγέλματα, αντιλήψεις για την πράσινη ανάπτυξη, νοοτροπίες για την ίδια τη διακυβέρνηση της χώρας.

Αλλά ποια παιδεία; Όχι αυτή που ισοπεδώνει με τη βαθμοθηρία, απαξιώνοντας την προσωπικότητα του κάθε παιδιού. Όχι αυτή που καλλιεργεί την απάθεια, την αποστήθιση και την αίσθηση αγγαρείας, αλλά αυτή που δίνει αξία στον κάθε νέο και νέα, που αναδεικνύει την κρυμμένη αξία, το ταλέντο του καθενός.

Που ανακαλύπτει και καλλιεργεί τις ικανότητες κάθε πολίτη, που του εγγυάται τα εργαλεία και το κέφι για συμμετοχή. Που ξεκινά με την αρχή ότι κάθε άνθρωπος έχει δυνατότητες και ικανότητες. Δεν απορρίπτεται, δεν περιθωριοποιείται, αλλά αξιοποιείται στο έπακρο. Κάθε πολίτης στην νέα εποχή είναι για μας χρήσιμος, πολύτιμος, άξιος.

Το σχέδιό μας απαιτεί βέβαια ένα συνολικό και τολμηρό ποιοτικό άλμα στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Εγγυόμαστε τη συνεχή αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του 5% του ΑΕΠ. Παρά την εξαιρετικά δυσμενή οικονομική κατάσταση, κάνουμε πράξη τη δέσμευσή μας για επιπλέον 1 δισεκατομμύριο ευρώ από τον πρώτο προϋπολογισμό.

Στόχοι μας είναι:

Η διετής προσχολική αγωγή και εκπαίδευση για όλους.

Καθολική λειτουργία Ολοήμερων σχολείων σε κάθε περιοχή της χώρας.

Τρόπος εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση που θα αποφορτίζει την πίεση, αλλά και το κόστος για την οικογένεια.

Σύγχρονο σύστημα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης για παιδιά με αναπηρία.

Πιστοποίηση ξένης γλώσσας και πληροφορικής στην τρίτη Γυμνασίου.

Αξιολόγηση, επιμόρφωση, επιβράβευση παντού.

Κάθε σχολική μονάδα προσδιορίζει τις δικές της, συγκεκριμένες ανάγκες για επιμόρφωση.
Πρόσβαση όλων στον πλούτο, στη γνώση, στο παγκόσμιο διαδίκτυο.

Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να στηρίξουμε την εξέλιξη, την αξιοπρέπεια και το εισόδημα του εκπαιδευτικού λειτουργού.

Ανώτατη Εκπαίδευση με νέο, απλό θεσμικό πλαίσιο, με κατοχύρωση δηλαδή της αυτοτέλειας των Ιδρυμάτων, με αξιολόγηση όμως, λογοδοσία και προγραμματισμό.

Στόχος μας, η διεθνοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, ώστε να προσελκύει και ξένους φοιτητές, να έχει ακόμα και έσοδα, αντί να διώχνει την ελληνική νεολαία στο εξωτερικό. Κέντρο Παιδείας η Ελλάδα.

Η συνολική επένδυση στην έρευνα να ανέλθει στο 2% του ΑΕΠ, με αυξημένη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

Η συγχώνευση των Υπουργείων Πολιτισμού και Τουρισμού έρχεται να υπηρετήσει δύο διαχρονικές αξίες: το φως που εκπέμπει το φυσικό μας περιβάλλον, αλλά και το φως που εκπέμπει ο πολιτισμός μας, η φιλοξενία μας, οι αξίες μας.

Όραμα: να αναδείξουμε με την ποιότητα που μας αξίζει, το ποιοι είμαστε, την ταυτότητά μας.

Να κάνουμε τον πολιτισμό και την παιδεία, μαζί με τον τουρισμό και τον αθλητισμό, ισχυρό αναπτυξιακό πυλώνα της οικονομίας μας. Την ιστορία μας, τους αρχαιολογικούς μας χώρους, τα Μουσεία, τα μνημεία μας. Την παράδοσή μας, από τους παραδοσιακούς οικισμούς, μέχρι και τα τοπικά έθιμα.

Τη σύγχρονη ελληνική τέχνη και διανόηση, δίνοντας αξία στον Έλληνα δημιουργό και διεθνοποιώντας το έργο του στον κινηματογράφο, το θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, τη λογοτεχνία. Την πολιτιστική μας παρουσία και παραγωγή στο διαδίκτυο και στον κυβερνοχώρο των ψηφιακών προϊόντων. Την ανάπτυξη και σε άλλες πόλεις εκτός της Αθήνας των προγραμμάτων ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων.

ΠΗΓΗ:  Σάββατο, 17 Οκτώβριος 2009,

http://www.esos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2661&Itemid=158

Β΄ ΕΛΜΕ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ:  Για την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη

15-10-2009

Κάθε χρόνο η ιστορία με την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη, η παροχή δηλαδή από το δημόσιο δωρεάν σχολείο επιπλέον εκπαιδευτικής ενίσχυσης στους μαθητές που υποτίθεται θα καθιστούσε την ιδιωτική φροντιστηριακή στήριξη αχρείαστη, έχει κι επιπλέον επεισόδια.

Να θυμίσουμε ότι με όχημα την ΠΔΣ που παρουσιάστηκε πριν μερικά χρόνια στήθηκε ένα τεράστιο ρουσφετολογικό όργιο απόκτησης προυπηρεσίας. Η δε ΠΔΣ χτυπήθηκε επανειλημμένα με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας των εργαζόμενων σε αυτήν και τα εξευτελιστικά ωρομίσθια που μειώθηκαν πέρυσι ακόμη περισσότερο καθώς και την πολύ μεγάλη καθυστέρηση πληρωμών. Φέτος δε, οι διαδικασίες για την ΠΔΣ ξεκίνησαν με το ίδιο θολό και αδιαφανές θεσμικό πλαίσιο από τον προηγούμενο ΥΠΕΠΘ, παρά τη δέσμευσή του για αλλαγή του τρόπου πρόσληψης.

Η νέα Υπουργός Παιδείας, που ανέλαβε πριν από λίγες μέρες, με απόφασή της έβαλε στον «πάγο» την ΠΔΣ σε όλη την Ελλάδα, επειδή όπως ανέφερε « ….μέχρι σήμερα δεν έχουν εξασφαλιστεί οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι για την επιτυχή και αποτελεσματική υλοποίησή της». Λίγες μέρες μετά, και συγκεκριμένα τη Δευτέρα 12-10-2009, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων μετά την τεράστια κατακραυγή σε ολόκληρη την Ελλάδα γα το πετσόκομμα ακόμη κι αυτής της κουτσουρεμένης και κακοπληρωμένης ΠΔΣ, ανήγγειλε την επαναλειτουργία της ΠΔΣ. Στην εγκύκλιο που υπογράφεται αυτήν τη βδομάδα προβλέπεται, μεταξύ άλλων, η έναρξή της τη Δευτέρα 19-10-2009, η αλλαγή στον τρόπο πρόσληψης (με βάση μια τοπική ανά Δ/νση επετηρίδα έτους λήψης πτυχίου και βαθμού πτυχίου), η εξάντληση του πλήρους ωραρίου(10 ώρες) καθώς κι η αποκλειστική απασχόληση σε αυτήν.

Από τη δική μας τη μεριά, να σημειώσουμε τα εξής:

· Είναι χαρακτηριστική για μια ακόμη φορά η χρονική καθυστέρηση στην έναρξη της ΠΔΣ, την οποίαν επιμήκυνε η προσωρινή απόφαση αναστολής της ΠΔΣ. Υποτίθεται ότι το κράτος έχει συνέχεια και ότι δεν μπορεί κρίσιμες λειτουργίες και υπηρεσίες του όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία, κ.ά. να εξαρτώνται από ξαφνικές προκηρύξεις εκλογών ή αλλαγές στις πολιτικές ηγεσίες. Χαρακτηριστικά είναι σε αυτό το σημείο και τα εκατοντάδες κενά στα ΕΠΑΛ και αλλού, για τα οποία θα επανέλθουμε με άλλη ανακοίνωση. Η έναρξη της ΠΔΣ την 19^η Οκτώβρη είναι δώρο άδωρο για τους μαθητές, ιδίως των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων αφού τους έχει ήδη στείλει(αν μπορούν να πληρώσουν) στα φροντιστήρια.

· Δεν κάνει κουβέντα για την κατάργηση της ωρομισθίας και τη σύσταση θέσεων για μόνιμους εκπαιδευτικούς σε αυτήν. Συνεχίζει το εξευτελιστικό καθεστώς των εκπαιδευτικών πολλαπλών ταχυτήτων στο δημόσιο σχολείο.

· Ακόμη και με αυτήν την εργασιακή κατάσταση (την ωρομισθία) δεν αναφέρεται σε αύξηση του εξευτελιστικού ωρομισθίου που παραμένει καθηλωμένο στα 8,5 ευρώ την ώρα. Επιπλέον, δε δεσμεύεται η Υπουργός μέχρι τώρα πουθενά για την έγκαιρη πληρωμή ακόμη κι αυτού του γελοίου ποσού. Δεν αναρωτιέται δε τοΥπουργείο πώς θα μπορέσει ένας ωρομίσθιος να ζήσει, απασχολούμενος αποκλειστικά στην ΠΔΣ με 375(στην καλύτερη περίπτωση) ευρώ το μήνα;

· Καταργεί τον ισχύοντα τρόπο πρόσληψης στην ΠΔΣ που επιφανειακά φαίνεται σαν ένα καλό μέτρο. Στη θέση του, όμως, και πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τον Ενιαίο Πίνακα Αναπληρωτών, επαναφέρει τοπικές περιφερειακές επετηρίδες οι οποίες ανάμεσα στα άλλα  είναι  εντελώς συγκυριακές, κατακερματισμένες και αδιαφανείς σε συνολικό επίπεδο. Το εκπαιδευτικό κίνημα επιμένει  για την πρόσληψη μόνιμων εκπαιδευτικών μέσα από μια κεντρική, διαφανή και αδιάβλητη επετηρίδα κι όχι τοπικά απασχολήσιμων.

Βέβαια δεν έχουμε αυταπάτες ότι η όποια βελτίωση στην λειτουργία της Π.Δ.Σ. θα πατάξει ή θα καταργήσει την παραπαιδεία ,  τα ιδιωτικά φροντιστήρια και τους ταξικούς φραγμούς στην μόρφωση. Αυτό προϋποθέτει  ένα άλλο σχολείο  που θα μορφώνει πραγματικά και ολόπλευρα όλους τους μαθητές ώστε να μην υπάρχει ανάγκη φροντιστηρίων είτε εντός είτε εκτός του.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

1. Να σταματήσει ο εμπαιγμός σε βάρος των χιλιάδων ωρομισθίων εκπαιδευτικών που εργάζονται στην Π.Δ.Σ., με εξευτελιστική αμοιβή, την οποία μάλιστα για πάνω από ένα χρόνο δεν έχουν εισπράξει. Άμεση καταβολή όλων των δεδουλευμένων στους συναδέλφους αυτούς.

2. Να ξεκινήσει άμεσα για φέτος το πρόγραμμα της ΠΔΣ και οι προσλήψεις εκπαιδευτικών να γίνουν κεντρικά με ουσιαστική αύξηση στο ωρομίσθιό της.

3. Να παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα ώστε από την επόμενη χρονιά το πρόγραμμα της ΠΔΣ να ξεκινά από την αρχή της χρονιάς, με μόνιμους εκπαιδευτικούς, ώστε να είναι ουσιαστική η βοήθεια του δημόσιου σχολείου προς  τους μαθητές.

Για το Δ.Σ.

     Ο Πρόεδρος                                               Ο Γραμματέας

    Παναγιώτης Ντούλας                                        Στέλιος Κριαράς