Του Χρήστου τσουκαλά

Ζούμε ένα τέλος εποχής. Όχι απ’ τα συνηθισμένα αλλά  το  τέλος μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής.  Η παγκόσμια οικονομική κρίση και η κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα  με πρωταγωνιστή τη νεολαία δεν αφήνουν αμφιβολίες για την αλήθεια της διαπίστωσης αυτής.       Η κρίση είναι αποκάλυψη και πρόκληση μαζί. Αποκαλύπτει τη μεγάλη δομική φούσκα, τον παραλογισμό του συστήματος, καθώς είναι εκδήλωση της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και την ατομική ιδιοκτησία. Η κρίση  βέβαια παίρνει διάφορες μορφές: πιστωτική, χρηματιστηριακή, υπερπαραγωγής, υποκατανάλωσης κλπ. Όμως  αυτές δεν είναι τα αίτια αλλά μόνο οι μορφές, αν   και βέβαια θα πάρει και άλλες. «Game Over» όπως θα έλεγε και ο Alan Greenspan.

Όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες, τα δεδομένα αλλάζουν και απαιτούνται νέες απαντήσεις τις οποίες δεν μπορούν να δώσουν οι γιάπις, τα Golden Boys, τα καολόπαιδα του νεοφιλελευθερισμού, γιατί αυτοί ευθύνονται που έφτασαν τα πραγματα ως εδώ και ασφαλώς δεν μπορούν να αναιρέσουν τον εαυτό τους κινούμενοι σε αντίθετη κατεύθυνση.  Αυτά  ισχύουν για τους νεοφιλελεύθερους του πλανήτη και ασφαλώς για την ελληνική κυβέρνηση. Οσο για τη σοσιαλδημοκρατία  (π.χ  ΠΑΣΟΚ), αυτή έχει αποτύχει προ πολλού, δεν έχει να προτείνει λύσεις και δεν βιάζεται να ρίξει την κυβέρνηση. Το ΚΚΕ δίνει εξετάσεις νομιμοφροσύνης και εισπράτει εύσημα από την άρχουσα τάξη. Του δε ΣΥΡΙΖΑ οι «συνιστώσες» κάθε μια τραβάει  για αλλού, άλλη με το κίνημα, άλλη με το σύστημα.

Στην πρόσφατη έκρηξη οργής της νεολαίας η αριστερά απεδείχθη βαθιά διασπασμένη. Η  ¨επίσημη¨ μάλιστα (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) επιδόθηκε σε αγώνα αλληλοεξοντωσης και εκτοξεύτηκαν  κατηγορίες εκατέρωθεν που δεν ειπώθηκαν ούτε εναντίον της κυβέρνησης. Ούτε λόγος για ενότητα  της αριστεράς βέβαια.!  Η όλη κατάσταση μοιάζει με θέατρο στο οποίο  ο καθένας διαλέγει να παίξει το ρόλο που θεωρεί ότι του ταιριάζει και είναι εντός των συστημικών ορίων.

Στην πρόκληση που  συνιστά  η κρίση,  άλλοι αναζητούν καταφύγιο και άλλοι προσπαθούν να σταθούν  με τόλμη και αρετή. Στη φουρτούνα λίγα σκαριά αντέχουν να ανοιχτούν στο πέλαγος. Το σίγουρο  είναι ότι το τίμημα της κρίσης θα είναι βαρύ για τις λαικές τάξεις αλλά η ανάγκη αντιμετώπισής της θα ανοίξει νέους δρόμους και προοπτικές.

Στις εκλογές της 11ης Δεκεμβρίου 2008 για το ΔΣ  της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαίας είχαμε τις εξής διαφοροποιήσεις  από τις ανάλογες του 2007:  το ποσοστό της ΔΑΚΕ μειώθηκε 3,1%, της ΠΑΣΚΕ αυξήθηκε 2,1%, η Εκπαιδευτική Παρέμβαση πήρε 10,8% (-3,7%) και παρά τους 176 ψήφους δεν εκπροσωπείται στο ΔΣ (για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια συνεχούς παρουσίας) γιατί   την έδρα την κέρδισε με  το υπόλοιπο των 80 ψήφων στη δεύτερη κατανομή το ¨Ενωτικό Αριστερό Ψηφοδέλτιο¨ που εμφανίστηκε για πρώτη φορά.

Με βάση τα αποτελέσματα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο μεγάλος κερδισμένος είναι το Ε.Α.Ψ και ο μεγάλος χαμένος η  Εκπ. Παρέμβαση. Η εξέλιξη αυτή είναι παράδοξη, γιατί σε συνθήκες κυοφορούμενης κατάρρευσης της  κυβέρνησης η κυβερνητική ΔΑΚΕ περιορίζει τις απώλειές της στο 3,1% και την κρίση φαίνεται να την πληρώνει η παράταξη που πρωταγωνίστησε στους αγώνες για την υπεράσπιση των εργασιακών και εργατικών δικαιωμάτων, σε κριτική στην κυβέρνηση και την παράταξή της, χωρίς συμβιβασμούς (όλα τα μέλη της είναι μάχιμοι καθηγητές της τάξης). Εάν μάλιστα στόχος ήταν ο αποκλεισμός της Παρέμβασης, επετεύχθη. Σε πρώτη φάση στην Πάτρα, αύριο ίσως πανελλαδικά.

Η Παρέμβαση λοιπόν έχασε δυνάμεις που κερδήθηκαν από το Ε.Α.Ψ όπως (4) συναδέλφους που πέρυσι ήταν μαζί μας και φέτος ήταν υποψήφιοι του Ε.Α.Ψ. κυρίαρχο στην επιλογή τους δεν ήταν όμως η συνδικαλιστική δράση αλλά η πολιτική τους τοποθέτηση σε  συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Η δε προσωπική τους επιλογή για συνδικαλιστική ενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συναντιόταν με την κεντρική πολιτική βούληση του κόμματος αυτού, το οποίο έχει στόχο οι συνδικαλιστικές δυνάμεις των συνιστωσών του να σχηματίσουν ενιαία συνδικαλιστική παράταξη. Η αντιστοιχία του Ε.Α.Ψ με τον ΣΥΡΙΖΑ πιστοποιείται επιπλέον από το γεγονός ότι στο Ε.Α.Ψ συμμετέχει όλη η »Συνεργασία». Ακόμα και στη σταυροδοσία του Ε.Α.Ψ τις  δυο πρώτες θέσεις κατέλαβαν οι ίδιοι που τις καταλάμβαναν με τη ¨Συνεργασία¨.

Είναι βέβαια πάγια τακτική των κομμάτων στην Ελλάδα να συγκροτούν συνδικαλιστικές παρατάξεις. Συνεπώς η αντιστοιχία Σύριζα – ΕΑΨ δεν αποτελεί εξαίρεση του κανόνα αλλά αναπαραγωγή της πάγιας αυτής τακτικής. Ούτε η προσπάθεια συγκάλυψης και απόκρυψης αυτής της σχέσης είναι κάτι καινούριο. Εδώ ισχύει η παροιμία «ο κόσμος τόχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι».Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης έγκειται στην πετυχημένη μεθόδευση να παρουσιαστεί το Ε.Α.Ψ ως η ενότητα  τάχα της αριστεράς. Όμως την ενότητα αυτή και περισσότερο ακόμα του κλάδου δεν μπορούν να την οικοδομήσουν τα κόμματα και οι παρατάξεις τους, γιατί αυτοί έχουν διασπάσει τους εργαζόμενους και ωφελούνται από αυτήν. Δεν ήταν λοιπόν ειλικρινής προσπάθεια συννενόησης αλλά εμπόριο ενότητας, κάτι που τραυματίζει τις σχέσεις, λειτουργεί αντικειμενικά διασπαστικά, υπονομεύει αυτό που υποτίθεται ότι προωθεί. Την ενότητα βέβαια την αποζητά η εποχή μας, μια εποχή όπου ξανατίθεται το ζήτημα της εξέγερσης, τουλάχιστον, για ένα πιο δίκαιο κόσμο και δεν μπορούν να συμβάλλουν στην αναγκαία ενότητα όσοι δεν βλέπουν αυτή την αναγκαιότητα ή έστω την αναγκαιότητα αγωνιστικών κινητοποιήσεων για την προάσπιση των συμφερόντων του κλάδου και της παιδείας των λαικών στρωμάτων γενικότερα.

Όσο για μας, η υπεράσπιση της διακριτής φυσιογνωμίας της παράταξής μας δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση άρνηση της ενότητας δράσης αλλά απεναντίας είναι αυτή ακριβώς η φυσιογνωμία που την προυποθέτει.

«σε όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις οι αντίπαλοι συγκρούονταν χωρίς προσωπείο: τάξη εναντία στην τάξη, πρόγαμμα εναντίον προγράμματος. Κατά την παρούσα επανάσταση, τα στρατεύματα προστασίας της παλαιάς τάξης πραγμάτων δεν επεμβαίνουν κάτω από το έμβλημα των διευθυντικών τάξεων, αλλά υπό την σημαία ενός »σοσιαλδημοκρατικού» κόμματος… » Ρ. Λούξεμπουργκ, 1918.

Στην κοινωνία που έχει κατακυριευθεί από τις εμπορευματικές σχέσεις κανένα βασικό ερώτημα ή ζήτημα δεν μπορεί πλέον να τεθεί ανοιχτά και τίμια!

Πάτρα,  Ιανουάριος 2009

Advertisements