Του Παναγ. Μπούρδαλα

Ως εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας έχουμε ήδη φύγει μπροστά: Τώρα περιοδεύουμε στα σχολεία, μοιράζουμε την 16σέλιδη εφημερίδα μας – Ρωγμές και Παρεμβάσεις -,  έχουμε πραγματοποιήσει μια πολύ καλή εκδήλωση στις 12 Φλεβάρη με το θέμα «Το Σχολείο σε σταυροδρόμι», είμαστε παρόντες σε όλα τα εκπαιδευτικά γεγονότα και φυσικά παρακολουθούμε στενά, επεμβαίνουμε, προτείνουμε και κρίνουμε το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτή την περίοδο μια ουσιαστική μορφή ενότητας υπάρχει στην εκπαιδευτική αριστερά: Κοινή δράση σε όσα συμφωνούμε, περιορισμένης κλίμακας εκλογικές συνεργασίες (π.χ. ΠΥΣΔΕ-ΑΠΥΣΔΕ) και ανοικτός και τίμιος διάλογος για όσα διαφορετικά έχουμε. Έτσι οικοδομούμε, ανοίγουμε ζητήματα, στηρίζουμε την ελπίδα. Ανάποδα, γκρεμίζουμε ό,τι έχουμε κατακτήσει, περιορίζουμε τα ζητήματα, οδηγούμε στην απογοήτευση. Τι επιλέγουμε;

katrina-texni-1

Αφού όμως κάποιοι (δείτε πιο κάτω ολόκληρο το κείμενο-πρόσκληση) συνεχίζουν τα προεκλογικά κολπάκια τους, οφείλουμε όμως να θυμίζουμε τα γεγονότα της Πάτρας (Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας) με την αποχώρηση ολίγων συναγωνιστών από την Εκπ. Παρέμβαση και τη συγκρότηση του μεταλλαγμένου ψηφοδελτίου-σχήματος (ΣΥΡΙΖΑ) με την Αγων. Συνεργασία (ΣΥΝ) [Λογική εκλογικών συνεργασιών ή κοινή δράση από τα κάτω; Κείμενο συμφωνίας πριν την αποχώρηση!!! ] μέσα στην προεκλογική περίοδο το Δεκέμβρη του 2008. Μετά την αποχώρηση μοιράστηκε στη Γεν. Συνέλευση της Α΄ΕΛΜΕ η προκήρυξη Για την «ενότητα» … μικρός αντίλογος.


Θυμίζουμε – δημόσια τώρα πια – ότι ένας από τους συγγραφείς της ήταν αποχωρήσας (σε συνεννόηση με την μειοψηφία που υποτίθεται είχε δεσμευτεί στην ολομέλεια ότι θα σεβαστεί την απόφαση της πλειοψηφίας σ’ εκείνη τη φάση).  Εκμεταλλεύτηκαν μεθοδικά και υπόγεια το εκλογικό σύστημα (μη εγκυρότητα των Λευκών) και την ενισχυμένη αναλογική (όταν παράταξη δε πιάσει ολόκληρο το μέτρο),  οπότε και έπιξαν με μεθόδους της μάρκετινγκ της καπιταλιστικής αγοράς το εμπόρευμα «ενότητα» δήθεν της αριστεράς.

Τα σχέδιά τους για συρρίκνωση και κατόπιν διάλυση της παρέμβασης απέτυχαν οικτρά (Για 4 ψήφους έκλεψαν την έδρα που δικαιωματικά – πολιτικά ανήκε στην Εκπ. Παρέμβαση). Και δεν ήταν μόνο αυτό. Διέλυσαν κάθε έννοια προγραμματικού προεδρείου στην ΕΛΜΕ και χάρισαν ουσιαστικά και συνδικαλιστικά την κυριαρχία της Α΄ ΕΛΜΕ σε μια ΔΑΚΕ που τη χρησιμοποιεί με φίλτρα, διολισθήσεις και καθυστερήσεις για συνδικαλιστικό πισωγύρισμα. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της δήθεν «ενότητας»:

–   Σαν δεν ήξερες να υφάνεις….τα μασούρια τι τα βάνεις; (Πάτρα, 01-02-2009)

–   Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν (Πάτρα 23-02-2009)

Το ΔΣ της Α΄ΕΛΜΕ θα είναι στο ραντεβού του πιστό; (Πάτρα 15-03-2009)

Τώρα, μέσα στις μέρες του Πάσχα και σε προεκλογική περίοδο (όλες σχεδόν οι ΕΛΜΕ έχουν εκλογές για αντιπροσώπους για 14ο συνέδριο της ΟΛΜΕ στις αρχές Μάη εμείς 12) πάμε να παίξουν το ίδιο παιχνιδάκι σε πανελλαδική κλίμακα. Μα τώρα «έχουν γνώση οι φύλακες».

Το τραγικό είναι ότι πάλι με δική τους ευθύνη πάνε να μετατοπίσουν τη συζήτηση στα σχολεία από τα πραγματικά ζητήματα και τις δυνατότητες αγωνιστικών συννενοήσεων (πραγματικές μορφές ενότητας) σε «εμπόριο ενότητας.» Δικαιώνουν λοιπόν αυτό που δημοσίευσε ο Χρ. Τσουκαλάς ΑΝΟΙΚΤΑ και ΤΙΜΙΑ… στης ρωγμές και παρεμβάσεις και αλλού:

Ορίστε λοιπόν η … δήθεν πρωτοβουλία των μπροστάριδων «λαγών» του ΣΥΡΙΖΑ:

{Συνάντηση για τη συγκρότηση πρωτοβουλίας για την ενότητα της εκπαιδευτικής Αριστεράς εν όψει του 14ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ.

Η συνάντηση προτείνεται να γίνει την Παρασκευή 24 Απριλίου 2009 και ώρα 18:00, στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Κορνάρου 2). Πρόταση κειμένου για συζήτηση και συνδιαμόρφωση πρωτοβουλίας: Πρόταση για την ενότητα της Αριστεράς μπροστά στο 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη σε βάθος και διάρκεια κρίση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.  Οι πολιτικές που ακολουθούνται από τις δυνάμεις  του δικομματισμού ενισχύουν και μεταθέτουν τα βάρη στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Στους μαζικούς συνδικαλιστικούς χώρους οι αντίστοιχες παρατάξεις (ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ) όχι μόνο δεν αντιστέκονται σ’ αυτές τις πολιτικές αλλά επιδιώκουν την εκτόνωση της αγανάκτησης των εργαζομένων. Μπροστά στην κατάργηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων μας (ασφάλιση, σύνταξη, μονιμότητα) παράλληλα με την ιδιωτικοποίηση και υποβάθμιση της μόρφωσης, είναι αναγκαία  η ενότητα και ο αγώνας των εργαζομένων για την υπεράσπισή τους.

Απαιτείται οι κατακερματισμένες αριστερές δυνάμεις να πορευθούν ενωτικά, διατηρώντας τις  ιδιαιτερότητές τους, συντονίζοντας τη δράση τους, δημιουργώντας τουλάχιστον κοινά εκλογικά σχήματα, ανοίγοντας διάλογο για τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Μια τέτοια στάση θα βοηθήσει αποφασιστικά στην αλλαγή των συσχετισμών στον κλάδο και στο συνέδριο, σε όφελος της εκπαιδευτικής Αριστεράς, θα συμβάλει στην ανασυγκρότηση και αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος, διαμορφώνοντας καλύτερες προϋποθέσεις για ενωτικούς και αποτελεσματικούς αγώνες.

Γιασουρίδου Στέλλα – Ένωση Εργαζομένων

Ζούνης Πέτρος – Κίνηση «Δημήτρης Γληνός»

Μάρταλης Σωτήρης – Εργατική Αριστερά Εκπαιδευτικών

Τζαφάς Βασίλης – Αγωνιστική Συνεργασία Καθηγητών

Χρυσός Θανάσης – Εκπαιδευτικός της οργάνωσης «Κόκκινο»}

Καλή Ανάσταση και Φωτισμό.

Πάτρα, 16-04-2009