Εκπαιδευτική Παρέμβαση

Αχαΐας – μέλος του πανελλαδικού Δικτύου των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων

Κινητοποιήσεις αντίστασης και ελπίδας.  Να δώσουμε το αγωνιστικό παρών!

(υπερβαίνοντας την τρομοκρατία της  ελίτ και τις αγκυλώσεις   της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας)

 (Όλη η προκήρυξη σε word: Antisasi-Elpida_Agwn-paron_EkpParemv-Ach_24-01-2010)

Φαίνεται ότι η χώρα μας για μια σειρά λόγους έχει επιλεγεί από την ευρωπαϊκή ελίτ ως πειραματόζωο για βαθιές καπιταλιστικές τομές στην Ε. Ε. που έχουν να κάνουν. Ήδη το πρόγραμμα σταθερότητας στηρίζεται κατά 75% στην περικοπή των μισθών μας:

 α) με την υποτέλεια των δυο κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα σ’ όλη τη μεταπολίτευση,

β) με το είδος της οικονομικής παραγωγής της χώρας και την κυριαρχία των τραπεζών, των μεγάλων ΜΜΕ, των διαπλεκόμενων Α. Ε., του χρηματιστηρίου, κλπ.,

γ) Με την εν γένει πολιτισμική ενσωμάτωση μεγάλων στρωμάτων της χώρας στο χυδαίο υλισμό, ατομισμό-καταναλωτισμό και διαφθορά,

δ) Με την εκμετάλλευση της πολύπλευρης χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία φέρνει στην  επιφάνεια τις εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού από τη μια, αλλά και την αλλοπρόσαλλη οικονομική πολιτική της εγχώριας ελίτ (Ολυμπιακοί αγώνες, ιδιωτικοποιήσεις, μίζες, διάλυση πρωτογενούς παραγωγής, στήριξη ημετέρων, κλπ),

ε) με τα προβλήματα συνοχής, προσανατολισμού – φερεγγυότητας των υπαρκτών συνδικαλιστικών συλλογικοτήτων και θεσμών και ειδικά των ηγεσιών ΔΑΚΕ -ΠΑΣΚ, οι οποίες μεταμορφώνονται όταν βρίσκονται στην κυβέρνηση τα κόμματά τους…

Το νόημα της καθολικής αντίστασης σήμερα – Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους

Για να μη λέμε πολλά λόγια, στηρίζουμε την ουσία του πολιτικού σκεπτικού, τα αιτήματα και συζητάμε το πρόγραμμα δράσης του ΔΣ της ΟΛΜΕ. Ανοίγει όλα τα ζητήματα για τα οποία υπήρξε και προγραμματική δέσμευση στο ΔΣ της ΕΛΜΕ. Κατά κάποιο τρόπο δείχνει, αν όχι με πλήρη καθαρότητα, το ρόλο της ΕΕ και ειδικά του συμφώνου σταθερότητας, της Συνθήκης της Λισαβόνας, της ΟΝΕ, των ευρωπαϊκών δικαστηρίων που είναι δέσμια της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και των μεγάλων χωρών και ελίτ της Ε.Ε.  

Μόνο ένα ρωμαλέο, ενωτικό και πλατύ κίνημα μπορεί να σταματήσει την επικυριαρχία των ελίτ της ΕΕ πάνω στη χώρα και στους εργαζόμενους. Γιατί φοβούνται το ντόμινο και στις δικές τους χώρες. Έχουμε ανάγκη επομένως: συμμετοχή των πολλών, πλατιές γεν. συνελεύσεις, οριζόντιο συντονισμό σωματείων, μη ενσωμάτωση στους επαγγελματίες συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ, απεργιακές επιτροπές. Δυο είναι τα μεγάλα ραντεβού  αυτές μέρες:

1) Το «μικρό ραντεβού» των αδιορίστων-ωρομισθίων-αναπληρωτών εκπαιδευτικών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που έγινε το Σάββατο 23-01-2010 με τη στήριξη ΟΛΜΕ και ΔΟΕ.

2) Το «μεγάλο ραντεβού» εκπαιδευτικού και ευρύτερου δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος που έρχεται στις 10 Φλεβάρη.

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε την ανατροπή του αναδιανεμητικού συστήματος και τη διάλυση των μισθών από τη μια, και από την άλλη την πλήρη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών με τη προετοιμαζόμενη αντιδραστική περιφερειοποίησή της.

 Δυο λόγια σταράτα  για τη μη προγραμματική συγκρότηση του ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ

Η ΔΑΚΕ εύχονταν την σύγκρουση των παρατάξεων ΠΑΣΚ-ΕΑΣ και επομένως την αποτυχία της προσπάθειας της Εκπ. παρέμβασης, η οποία χωρίς να διεκδικεί τον πρόεδρο είχε ρίξει όλες τις δυνάμεις στις προγραμματικές δεσμεύσεις και τα μέτρα στήριξης. Και ενώ είχαν συμφωνήσει στις προγραμματικές δεσμεύσεις και την εναλλαγή στη θέση του προέδρου, ΠΑΣΚ και ΕΑΣ διαφώνησαν αν η εναλλαγή θα ήταν εξαμηνιαία ή ετήσια, (αν  και εμείς βρίσκαμε πιο λογική την εξαμηνιαία, αλλά δεν το  βάλαμε απαράβατο όρο) αναγορεύοντας τη διαφωνία τους σε πρωτεύον ζήτημα προσέφεραν τελικά τον πρόεδρο στη ΔΑΚΕ. Και επειδή το τελικό σενάριο επαναλήφθηκε όπως πέρισυ, ρωτάμε:

Πιστεύουν στο προγραμματικό προεδρείο ναι ή όχι; Ποιο θεωρούν πρωτεύον; Τη προγραμματική συγκρότηση ή την καρέκλα του προέδρου; Και αφού θεωρούσαν σαν πιο σημαντικό τον τρόπο εναλλαγής στη θέση του προέδρου γιατί δεν ξεκινούσαν τη συζήτηση απ’ αυτό για να υπάρξει και συντομότερη συγκρότηση; Θεωρούν ήσσονος σημασίας το αν κατέχει τη θέση του προέδρου η ΔΑΚΕ; Είναι ευχαριστημένοι με την άλωση της ΕΛΜΕ Αχαΐας από τη ΔΑΚΕ; Είναι ευχαριστημένοι από τη στάση πέρσι του δακίτη προέδρου και τον «επιβράβευσαν» με 2η θητεία;

Το πολιτικό κέρδος, με τη στάση της Εκπ. Παρέμβασης, είναι οι προγραμματικές δεσμεύσεις και τα μέτρα στήριξης τα οποία εμείς θα τα τιμήσουμε πολλαπλά. Έτσι το κύριο βάρος μας από εδώ και πέρα επικεντρώνεται στη συλλογική, συνδικαλιστική – πολιτική και αγωνιστική ανύψωση του κλάδου από τη μια, και στις πολυποίκιλες οριζόντιες συμμαχίες με τα σωματεία που έχουν την αντίστοιχη βούληση.

Πάτρα, 21-01-2010, https://eparemvasiax.wordpress.com

Advertisements