Ενημερωτικό Ι  – Κάλεσμα διαρκούς αγώνα Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας

Πάτρα, 23-03-2010

Στο διάστημα από τη συγκρότησή του, την 8η/ 2/2010, μέχρι σήμερα το ΔΣ της Α’ ΕΛΜΕ Αχαΐας προχώρησε σε μια σειρά από πρωτοβουλίες και δράσεις, για να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται οι εκπαιδευτικοί και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι σε κατοχυρωμένα –όπως νομίζαμε – έως την εποχή μας δικαιώματα και κατακτήσεις. Επειδή η επίθεση που δεχόμαστε δεν είναι κλαδική, αλλά παλλαϊκή και αφορά όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις του 20ου αιώνα, αποτελεί πείραμα για μια σειρά λαών και χωρών από την ντόπια, ευρωπαϊκή και διεθνή ελίτ χρειαζόμαστε και καινούριες και πολλαπλές μορφές δράσης.

Οφείλουμε όμως να σημειώσουμε προκαταβολικά ότι χρειάζονται πολλαπλές νέες μορφές ενεργειών, πέρα από τις παραδοσιακές που φυσικά χρειάζονται, διαρκής λειτουργία της ανοικτής επιτροπής αγώνα, πολλαπλές οριζόντιες συμμαχίες και αυτοοργάνωση στα σχολεία (π.χ. για ανάρτηση πανώ, συζητήσεις με τους μαθητές, γονείς, φορείς, δήμους κλπ). Σύντομα (Απρίλιο) θα διοργανώσουμε Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ. 

Οι ενέργειες του ΔΣ ήταν συγκεκριμένα και περιληπτικά:

  • Συμμετείχε στην απεργία που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ στις 10/2/2010 και άσκησε πίεση για να γίνει συλλαλητήριο κατά των μέτρων που τότε είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση και το κατάφερε.
  • Επανειλημμένα κάλεσε τους συναδέλφους αντιπροσώπους των σχολείων για ενημέρωση, κατάθεση και συζήτηση προτάσεων.
  • Συμμετείχε στην νέα απεργία που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ στις 24/2 και στο συλλαλητήριο που ακολούθησε
  • Οργάνωσε επιτροπές στήριξης του συνδικαλιστικού αγώνα από συναδέλφους που ενδιαφέρθηκαν
  • έφτιαξε και φτιάχνει και νέα πανό που θα τοποθετήσει σε σχολεία, σε μια προσπάθεια υπενθύμισης του διαρκούς χαρακτήρα του αγώνα.
  • Προχώρησε σε οριζόντια δράση με άλλα 21 πρωτοβάθμια σωματεία της περιοχής με στόχο να προωθήσει πιο αποφασιστικές κινηματικές δράσεις, απαραίτητες στην συγκυρία. Καρπός των προσπαθειών υπήρξε – μέχρι τώρα- το συλλαλητήριο στις 5/3,η κοινή συνέντευξη Τύπου (8/3), δύο απογευματινά μεγάλα συλλαλητήρια στις 9/3/2010 και 16/3/2010 (χωρίς το Εργ. Κέντρο Πάτρας και το εδώ Νομ.  Παράρτημα της ΑΔΕΔΥ) καθώς και η σημερινή κοινή παράσταση διαμαρτυρίας στην Επιθεώρηση Εργασίας στις 23/3/2010.
  • Παραχώρησε κοινή συνέντευξη τύπου με το Σύλλογο Δασκάλων και Νηπιαγωγών Πάτρας για εκπαιδευτικά και οικονομικά ζητήματα στις 5/3/2010, ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου για τις περικοπές των αποδοχών μας.
  • Την ίδια μέρα – ημέρα απεργίας της ΟΛΜΕ – ΔΟΕ και στάσης εργασίας της ΑΔΕΔΥ – συμμετείχε σε παράσταση διαμαρτυρίας στην Περιφέρεια Δ. Ελλάδας με το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ και στη συνέχεια σε συλλαλητήριο  που διοργανώσαμε τα (18 τότε) πρωτοβάθμια Σωματεία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
  • Συμμετείχε στην νέα παν-υπαλληλική, πανεργατική απεργία των ΑΔΕΔΥ- ΓΣΕΕ στις 11/3/2010 και στο ογκώδες συλλαλητήριο που διοργανώθηκε για την καταδίκη των μέτρων της κυβέρνησης.
  • Προγραμμάτισε ραντεβού με τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπ/σης στις 16/3 καλώντας όλες τις ΕΛΜΕ Δ. Ελλάδας για την αντιμετώπιση καθαρά εκπαιδευτικών θεμάτων και για να ζητήσει να μάθει τις προθέσεις της Κυβέρνησης επ’ αυτών. Εκεί έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού άνοιξε τα ζητήματα εφ’ όλης της ύλης.
  • Δεν σταμάτησε να έρχεται σε επαφή με τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης για να προβάλλει τα δίκαια αιτήματά μας.  
  • Μέλη του προεδρείου συνεχίζουν τις περιοδείες στα σχολεία για αμφίδρομη ενημέρωση, κοινό προσανατολισμό και  ανάπτυξη του συλλογικού και αγωνιστικού πνεύματος και να αφουγκράζεται το κλίμα που επικρατεί στα σχολεία και να συζητά μαζί τους τρόπους δράσης- αντίδρασης.

 

Παράλληλα το ΔΣ διαπίστωσε πως οι πραγματοποιηθέντες απεργίες του Κλάδου είχαν σχετικά μέτρια συμμετοχή (περίπου ένας στους τρεις συναδέλφους συμμετείχαν στις 4 απεργίες που προκηρύχτηκαν). Το Δ.Σ. αντιλαμβάνεται ότι οι συνάδελφοι υποφέρουν οικονομικά από τις απεργίες και γι’ αυτό πρότεινε και προτείνει και άλλες μορφές πάλης, όπως ήταν και το απογευματινό συλλαλητήριο, με στόχους:

ü      Να φανεί η αντίθεσή μας στα άδικα, ατελέσφορα, μονομερή μέτρα που μέχρι τώρα έχει εφαρμόσει η κυβέρνηση και να αποκαλύψει το βαθύτερο ρόλο των μέτρων

ü      Να ασκηθεί πίεση στην κυβέρνηση, ώστε να αντισταθεί στην πίεση των αγορών και της ΕΕ που ζητούν «αίμα» από τα συνήθη θύματα και για να μην προχωρήσει σε νέα επώδυνα μέτρα στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό και στο εκπαιδευτικό

ü      Να αναγκασθεί να προχωρήσει σε μέτρα προς την κατεύθυνση που πρέπει: «τους έχοντες και κατέχοντες», γιατί σ’ αυτούς «υπάρχουν χρήματα», αλλά κανείς τους δε θα χτυπήσει φιλικά στην πλάτη τον Πρωθυπουργό για να του δώσει κάτι από το πλεόνασμα του για την Πατρίδα…

ü      Να δείξουμε ότι τα μέτρα που υιοθετεί η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν είναι μονόδρομος, όπως πολλά ΜΜΕ και ακριβοπληρωμένοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να μας πείσουν

ü      Να φανεί ότι η απόπειρα στοχοποίησης των εκπαιδευτικών και των δημοσίων υπαλλήλων γενικότερα είναι άδική, «φτηνή» προπαγάνδα για την αποδοχή των μέτρων από την υπόλοιπη κοινωνία

ü      Να προβάλλουμε τις τεράστιες ευθύνες του Κράτους στην κατάρρευση του ΤΠΔΥ, του ΟΠΑΔ, στην υιοθέτηση ελαστικών μορφών εργασίας (ωρομίσθιοι), στην ανοχή της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, της σπατάλης δημόσιων πόρων, στη συρρίκνωση των δημοσίων αγαθών και των κοινωνικών δαπανών

 

Συναδέλφισσες Συνάδελφοι,

επειδή ό,τι χάνεται σήμερα δεν ξανακερδίζεται στο προβλεπτό μέλλον, επειδή η δύναμή μας είναι η συλλογική και μαζική αντίσταση μας, επειδή τίποτα δεν έχει κριθεί πριν δοθεί η μάχη, επειδή χάνει σίγουρα όποιος δεν αγωνίζεται και μάλιστα δεν έχει ελπίδα να περισώσει και τίποτα, επειδή δεν είναι λύση να βουλιάξουμε εμείς, για να σωθούν από τον «Τιτανικό» οι έξυπνοι που θα έχουν πάρει τις βάρκες, σας καλούμε να δίνετε το παρόν στους αγώνες που θα ‘ρθουν.

Γιατί ο καθένας μας να ξέρει ότι δεν χρωστά σε κανέναν ειδικά σε αυτούς που μας ζητάνε θυσίες, ότι αυτονόητα για τώρα δικαιώματα που ισχύουν και απειλούνται κατακτήθηκαν με συλλογικούς αγώνες και μόνο με τέτοιους μπορούν να διατηρηθούν όπως: οι αποδοχές μας, η περίθαλψή μας, το δικαίωμα συνταξιοδότησής μας, η μονιμότητά μας, η παιδαγωγική μας ελευθερία, η δυνατότητά μας να απεργούμε και να αγωνιζόμαστε χωρίς να κινδυνεύουμε να απολυθούμε…

Επειδή δεν θέλουμε, όταν θα διδάσκουμε στο μέλλον τους μαθητές  μας τους στίχους του Βάρναλη « Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα/ πίνουμε πάντα μας σκυφτοί./ Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα,/όπου μας εύρει, μας πατεί./ Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,/ προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!», να υποψιάζονται οι μαθητές μας ότι αναφερόμαστε σε εμάς, γι’ αυτό, και όχι φυσικά μόνο γι’ αυτό, αξίζει ο τωρινός αγώνας…

Το ΔΣ της Α ΕΛΜΕ Αχαΐας