ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Με το ακόλουθο κείμενο δεν επιχειρούμε να εισακουστούμε από το Υπουργείο των Οικονομικών ή της Παιδείας. Δε σκοπεύουμε να συγκινήσουμε ούτε καν τα μέλη της ΟΛΜΕ. Είμαστε σίγουροι πως όλοι οι προαναφερθέντες ξέρουν πολύ καλά τι οφείλουν να κάνουν και σίγουρα μια χούφτα καθηγητές που διδάσκουν σε ένα γυμνάσιο στεγασμένο σε λυόμενα στην πλέον υποβαθμισμένη περιοχή της Αττικής αποτελούν την τελευταία τρύπα του ζουρνά, τον τελευταίο τροχό της αμάξης, ώστε να κάνουν τη διαφορά.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, να απευθυνθούμε στο μέσο συνάδελφο. Σε κείνον που δε χαραμίζει το μεροκάματό του, για να κάνουν το κομμάτι τους οι συνδικαλιστές. Σε κείνον που θεωρεί ότι τα ψίχουλα που του δίνουν είναι καλύτερα απ’ το να τον αφήσουν νηστικό. Σε κείνον που σπουδάζει παιδιά, χρωστά σε τράπεζες και πνίγεται στις υποχρεώσεις. Σε κείνον που διαλαλεί πως οποιαδήποτε μορφή αντίστασης είναι προκαταβολικά χαμένος χρόνος(και κατ’ επέκταση χαμένο χρήμα).Σε κείνον που ψάχνει αναίμακτους τρόπους διαμαρτυρίας, για να έχει και την πίττα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Σε κείνον που διατείνεται πως ,οτιδήποτε κι αν κάνει, θα βρει απέναντί του την κοινωνία, η οποία τον θεωρεί χαραμοφάη δασκαλάκο. Σε κείνον που είναι απόλυτα πεπεισμένος για την πλήρη αδυναμία του κλάδου να πιέσει και να διεκδικήσει. Σε κείνον που βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι η εργασιακή εφεδρεία δε θα τον αγγίξει, θα κρατήσει την οργανική του θεσούλα, αν το σχολείο του ξεπεράσει το σκόπελο της συγχώνευσης, ή ότι η ιδιότητα του ‘’κρατικού υπαλλήλου’’ δεν τον αφορά. Σε κείνον που έχει ακόμα την ελπίδα πως οι μαθητές του και τα παιδιά του ‘’έτυχε’’ και φέτος ξεκίνησαν τη σχολική χρονιά χωρίς βιβλία και θεωρεί αυτονόητο  αυτά  να διανέμονται δωρεάν. Σε κείνον, τέλος, που φαντάζεται ότι το ωράριό του θα παραμείνει ως έχει και ότι οι περικοπές στο ήδη πενιχρό του εισόδημα θα λήξουν εδώ.

Πόσοι από σας ,συνάδελφοι, που αφιερώσατε λίγο από το χρόνο σας, για να διαβάσετε το κείμενο αυτό έχετε κάνει τις παραπάνω σκέψεις; Είστε μπόλικοι να υποθέσουμε. Κι εμείς μπροστά σε αυτά δε δείχνουμε ‘’ανωτερότητα’’. Κι εμάς μας καίνε. Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, δε δουλεύουμε για χόμπυ ούτε ήρθαμε ως σούπερ ήρωες να υποκαταστήσουμε τους συνδικαλιστές. Μας χρειάζονται για να δικαιολογήσουν τη δουλειά τους και τα εναπομείναντα ιδανικά τους, τους χρειαζόμαστε ,για να έχουμε νομική κάλυψη και με τη σύμπραξή τους να ασκήσουμε πίεση. Τα περιθώρια στένεψαν. Ό,τι φοβόμασταν βλέπουμε να παίρνει σάρκα και οστά. Ο Δημόσιος τομέας είναι καζάνι που βράζει. Οι καταλήψεις κτιρίων και οι απεργίες διαρκείας είναι φαινόμενο καθημερινό. Οι συνάδελφοι της Πρωτοβάθμιας ήδη μπήκαν στο χορό των κινητοποιήσεων. Εμείς θα παραμείνουμε θεατές ; Ας αφήσουμε τις δικαιολογίες. Η ΟΛΜΕ δείχνει σιγά σιγά να ξυπνά απ’ το λήθαργό της και να δραστηριοποιείται… ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΒΑΣΗ. Μόνο αν οι κατά τόπους ΕΛΜΕ προτείνουν δυναμικές μορφές αγώνα, θα ταρακουνηθεί η ΟΛΜΕ και θα αφήσει τις μεσοβέζικες λύσεις,γι’ αυτό και πρέπει η δράση μας να είναι συντονισμένη, συλλογική και άμεση.

Ή θα αγωνιστούμε μαζί με τους υπόλοιπους εργαζομένους για να ανατραπεί αυτή η πολιτική που οδηγεί τους μαθητές μας στην ημιμάθεια και την πνευματική πενία και εμάς τους εκπαιδευτικούς στην εξαθλίωση και την επαιτεία ή θα πάρουμε τους δρόμους όχι διαδηλώνοντας, αλλά ψωμοζητώντας.


Προτείνουμε λοιπόν σε κάθε σχολείο:

Α) Σύγκληση έκτακτων συνελεύσεων των συλλόγων διδασκόντων για συντονισμό της δράσης.

Β) Συναντήσεις και ενημερώσεις γονέων για τις συνέπειες της υπάρχουσας οικονομικοπολιτικής κατάστασης στην εκπαίδευση.

Γ) Διοργάνωση εκδηλώσεων σε συνεργασία με μαθητές και γονείς(πορείες διαμαρτυρίας σε τοπικό επίπεδο, συναυλίες μαθητικών συγκροτημάτων, θεατρικά δρώμενα, λιτές σχολικές εορτές κλπ.)

Δ) Συμμετοχή στις Γενικές Συνελεύσεις των κατά τόπους ΕΛΜΕ και σε κάθε μορφής κινητοποίηση με απώτερο στόχο την απεργία διαρκείας ή ακόμα και τις καταλήψεις σχολείων από εμάς τους ίδιους.

 

Ο κοινός αγώνας είναι μονόδρομος. Διαφορετικά δεν υπάρχει μέλλον ούτε για μας ούτε για τα παιδιά μας.

Ερχόμαστε
Παραμερίστε
Κατεβαίνουμε σα μια χιονοστιβάδα
που όσο κατηφορίζει, μεγαλώνει.
Τάσος Λειβαδίτης

(‘’Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου’’-1953)

Οι διδάσκοντες του 4ου Γυμνασίου Ασπροπύργου
Βούλγαρη Ευδοξία,Γαρδέλης Νίκος
Γιούτσος Γεώργιος,Γιόβα Ελένη,
Μινέτα Μαρία,Κιούφτη Ροδούλα,
Πανταζής Δημήτρης,Πελεκάνου Άννα,
Παππά Μαρία,Πουλοπούλου Γεωργία
Ρίζου Βασιλική,Σταθοπούλου Χριστίνα
Σαββίδου Σοφία,Τορούνογλου Κυριάκος

ΠΗΓΗ: 18-10-2011,  http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=48354