Η ιστορία περνάει σε μια καμπή και εμείς δεν είμαστε έτοιμοι, είμαστε μέτριοι: 11ο Συνέδριο ΟΛΜΕ 2003

 

….αν δεν είμαστε έτοιμοι θα μας ξεπεράσουν τα ίδια τα γεγονότα…

 

Πεντάλεπτη Παρέμβαση του Παναγιώτη Μπούρδαλα*

Συνάδελφοι είμαστε μέσα σ’ ένα λαγούμι *, μέσα σ’ ένα υπόγειο. Ούτε το κινητό δεν πιάνει εδώ μέσα.  Είμαστε σαν υπνωτισμένοι. Οι περισσότεροι σκεφτόμαστε τεχνοκρατικά και εργαλειακά απ’ όλες τις πτέρυγες. Το σχολείο βρίσκεται σε μια κρίση. Η ιστορία περνάει σε μια καμπή και εμείς δεν είμαστε έτοιμοι, είμαστε μέτριοι. Ο κλάδος είναι μέτριος. Δεν είμαστε ώριμοι να δούμε τις νέες αλλαγές που έρχονται, τις ανάγκες και την ωριμότητα των αιτημάτων που έχουμε κατά καιρούς σκεφτεί.

Θέλω να θίξω μόνο μια πλευρά του ζητήματος. Πως συνδέεται η αξιολόγηση  της σχολικής μονάδας, δεν θα πάω στον εκπαιδευτικό σαν άτομο, με το νέο σχολείο που έχουμε ανάγκη. Και μόνο η λέξη σχολική μονάδα υποδηλώνει ότι αυτό το εργαστήρι που μπορεί να είναι το σχολείο μπορεί να είναι ένα αντικείμενο που βαθμολογείται.  Στην Αγγλία ξέρουμε τις παρενέργειες της βαθμολόγησης, ταξινόμησης της σχολικής μονάδας.

Δεν έχουμε όραμα ακόμα στο εκπαιδευτικό κίνημα να απαντήσουμε στις ανάγκες των καιρών. Το σχολείο πρέπει να το δούμε σαν Κοινότητα σε ένα συλλογικό εργαστήρι. Μόνο τότε θα καταλάβουμε ότι μπορεί να γίνει ένα σχολείο της αγωγής.

Μόνο τότε θα καταλάβουμε ότι η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού είναι απλώς εργαλείο. Αν το συνδέσουμε αυτό και με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, με τη διάλυση του μισθού, με τη σύνταξη στα 65 και τα 70, με την ανασφάλεια των αδιόριστων, με το σκοτεινό μέλλον των παιδιών μας, πρέπει σύντομα όσοι έχουμε ακόμα καρδιά και όνειρο να δούμε ποιο είναι το νέο σχολείο του μέλλοντος.

Το σχολείο δεν μπορεί απλώς να είναι 12χρονο υποχρεωτικό, ούτε κανένα ενιαίο. Πρέπει το σχολείο να είναι ανοικτό στην κοινωνία και κλειστό στις επιχειρήσεις και στο επιχειρηματικό πνεύμα. Πρέπει να είναι αυτόνομο από το Πανεπιστήμιο και τις εξετάσεις, πρέπει να είναι ένα σχολείο στο οποίο η γνώση, η κρίση θα είναι αυτή που θα διεγείρει τη νέα γενιά.

Διαφορετικά δεν θα προλάβουμε, αν δεν ονειρευτούμε, αν δεν είμαστε έτοιμοι θα μας ξεπεράσουν τα ίδια τα γεγονότα. Είναι αδύνατον αυτό το σχολείο που έρχεται εργαλειακά να μην αναγκάσει την κοινωνία, τους γονείς, τα παιδιά, τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, τους αδιόριστους, να εξεγερθούν. Αν δεν προλάβουμε θα μας κρεμάσουν ζωντανούς…

* Σύνεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας, από το ψηφοδέλτιο της Εκπ. Παρέμβασης Αχαΐας, τέλος Ιουνίου 2003.

** Το συνέδριο έγινε στο υπόγειο του Ξενοδοχείου Τιτάνια.

Advertisements