Εκπαιδευτική Παρέμβαση Αχαΐας,

αυτόνομο μέλος του δικτύου των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων

*******

Κατεβάστε την εκλογική προκήρυξη και το Ψηφοδέλτιο της Εκπ. Παρέμβασης Αχ: Eklogiki-Prokirixi-ekp.Paremv.Ach._Ekloges-AELMEAch_23-11-2013_11-12-13

  *****

 «…Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

Μην αφεθείς να πείθεσαι, μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος καθόλου δεν το ξέρεις.

Έλεγξε το λογαριασμό, εσύ θα τον πληρώσεις. Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι.

Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία…»

Mπέρτολτ Μπρέχτ, Εγκώμιο στη μάθηση

 Eurw-spiti-plist-samar

Με πολλές εμπειρίες στις αποσκευές μας:

Για το σχολείο, τα δημόσια αγαθά, τη χώρα και το μέλλον που ετοιμάζουν

Την υποταγή των κομμάτων εξουσίας

Την έλλειψη βούλησης πολιτικής σύγκρουσης των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς

Την ανάδυση του νεοφασισμού της δεξιάς

Των μονοήμερων απεργιών εκτόνωσης πλέον,

Της απεργίας του Μάη που ξεπουλήθηκε,

Τις μάχες του καλοκαιριού που χαρήκαμε,

Την απεργία του Σεπτέμβρη που αποκλιμάκωσαν,

Τις συμβολικές διαμαρτυρίες στη Διοίκηση,

Το τέλος των διορισμών,

Τα παιχνίδια των παρατάξεων εξουσίας,

Το σχεδιασμένο ροκάνισμα της ανοιχτής επιτροπής αγώνα

Την αποθέωση της ψηφοθηρίας:

Οι νέοι τους πυλώνες: Η μεταγυμνασιακή κατάρτιση (ΣΕΚ) μαζί με τα γνωστά ΙΕΚ, τα «νέα» Λύκεια, το «επιχειρηματικό» σχολείο, την «αξιολόγηση», τις δυο ταχύτητες σχολείων & την  δρομολόγηση της «περιφερειοποίησης» της εκπ/σης…

 

Το ερώτημα της μεγάλης μάχης και απέναντι σε ποιους έχει τεθεί:

Γενικευμένη Πολιτική Απεργία!

*****

Η μορφή της ενότητας έχει ψηλαφιστεί:

ΕΝΟΤΗΤΑ στη βάση των συνδικάτων, της εργασίας, της γειτονιάς & τους αγώνες!!!

 

Το Μέτωπο που λαβώθηκε, το Μέτωπο που πνίγηκε,

το Μέτωπο που αναζητάμε

Το κάλεσμα και η Δημιουργία: Τρία χρόνια τώρα δώσαμε πολλές μάχες, αναγκαίες για να περισώσουμε ό,τι μπορούσε να περισωθεί. Στην προσπάθειά μας να αντιμετωπιστεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, αλλά και με στόχο να υπάρξει σχέδιο και κλιμάκωση των αγώνων δημιουργήσαμε με δική μας αρκετά επεξεργασμένη πρόταση το «Ενιαίο Μέτωπο» με τη συνεργασία της Παρέμβασης, των ΣΥΝΕΚ (όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 5%) και ανένταχτων συναγωνιστών.

Σκοπός μας ήταν αφενός η αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στο Δ.Σ. της ΕΛΜΕ, διότι το είχαν καθηλώσει σε ρόλο παθητικού θεατή της ανελέητης επίθεσης κυβερνήσεων – Ε.Ε- Δ.Ν.Τ. και χειροκροτητή ορισμένων επιλογών (βλ. θέσεις για την ανταγωνιστικότητα, αξιολόγηση δομών και προσωπικού δημοσίου, Ε.Ε., Ο.Ν.Ε., Ν.Α.Τ.Ο., κλπ). Αφετέρου, ήταν η οργάνωση νικηφόρων αγώνων με στόχο την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και την τελική πτώση της κυβέρνησης.

Η φθορά: Αυτή, ειδικά μετά τις εθνικές εκλογές του 2012, με συγκεκριμένη μεθοδολογία και τη μέθοδο της διολίσθησης εκφράστηκε: Με τη δυσαρέσκεια της αυτόνομης καθόδου μας για το τοπικό Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ το Δεκέμβρη του 2012, το βέτο για προεδρία στην ΕΛΜΕ από το ΣΥΡΙΖΑ, την συμπίεσή του ως μηχανισμού των εκλεγμένων εκπροσώπων, τη δημιουργία κλειστής ομάδας που έπαιρνε αποφάσεις για το ΔΣ της ΕΛΜΕ μετά τον Μάρτη, την πίεση για υποβάθμιση του πολιτικού πλαισίου για τις εκλογές προς το 16ο συνέδριο της ΟΛΜΕ, την ουσιαστική διάσπαση για το χαρακτήρα της απεργίας που δεν έγινε το Μάη, τις δυσκολίες για το ρόλο της επιτροπής αγώνα το καλοκαίρι, το νόημα και το πλάτεμα των καταλήψεων του καλοκαιριού, τη σχεδιασμένη υποχώρηση το Σεπτέμβρη, την ουσιαστική αποδυνάμωση της επιτροπής αγώνα στην ΕΛΜΕ, η νεκρανάσταση του «μετώπου» τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές της ΕΛΜΕ, χωρίς αυτούς που το είχαν ξεκινήσει…

Ως Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας: Δεν θέλαμε να μετατραπεί σε ένα συνδικαλιστικό μέτωπο που θα είναι: α) οργανωτική συνένωση, β) ιδεολογικοπολιτική συγχώνευση, γ) άκριτη υποστήριξη, αυτοπεριορισμός σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, δ) κλαδικός αγώνας με ανύπαρκτη ή ψευδεπίγραφη πολιτική προοπτική, ε) συσπείρωση κομματικών ψηφοφόρων, στ) ψηφοδέλτιο για την κυριαρχία μιας κλειστής κάστας συνδικαλιστών και ζ) δεν θα έχει ως επίκεντρο την προεδρία στην ΕΛΜΕ.

Αντίθετα θέλαμε, το μέτωπο να σαρκώνεται καθημερινά μέσα στην πάλη για την ικανοποίηση των διεκδικήσεων των εργαζομένων. Εμείς, ως Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας, είμαστε πολιτικοσυνδικαλιστικός χώρος μέσα στον οποίο επιθυμούμε να εκφράζονται όλα τα ριζοσπαστικά ρεύματα της αριστεράς και της αυτονομίας χωρίς «κομματικούς αφέντες». Απευθυνόμαστε όμως σε όλους τους εργαζόμενους και προσπαθούμε με την κοινή δράση, με τις κοινές ενέργειες να δείχνουμε τις αιτίες των προβλημάτων και τους υπεύθυνους. Ταυτόχρονα οι αγώνες να δημιουργούν μικρές ή μεγάλες ρωγμές, μικρές ή μεγάλες ανατροπές, μικρές ή μεγάλες νίκες.

Γι’ αυτό: Μιλήσαμε μόνοι με κάλεσμα τέλος Ιουνίου με σύνθημα: «Δεν πάμε διακοπές, πάμε απολύσεις», έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι για τις συλλογικές μάχες του καλοκαιριού.. Παλέψαμε στο συνέδριο να υπάρχουν αποφάσεις-πλαίσιο για τη νέα περίοδο που ερχόταν. Εισάγαμε μαζί με ανένταχτους την ανάγκη δημιουργίας Επιτροπής Αγώνα δίπλα στο ΔΣ, ώστε να περιοριστεί η λογική της ανάθεσης των αγώνων, της γραφειοκρατίας και των κομματικών σκοπιμοτήτων, και να αυξηθεί η δύναμη συντονισμού από το ΔΣ. Να δυναμώσει η συνοχή των συναδέλφων που οδηγήθηκαν στη διαθεσιμότητα και κινδυνεύουν και με απόλυση.

Η Επιτροπή αγώνα: Έγινε ΕΝΑ το μεγάλο κομμάτι της διαθεσιμότητας, αγκαλιάστηκε από δεκάδες συναδέλφους όλων των χρωμάτων, λειτούργησε αδιαμφισβήτητα ενωτικά, συλλογικά, υποστηρικτικά στον αγώνα μας και έφερε σε ουσιαστική επαφή το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι του κλάδου. Κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα αυτό να το σβήσει ή να απομειώσει την αξία του και τη δυναμική του. Ήταν η ατμομηχανή στις ενημερώσεις, στην μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, στις κινητοποιήσεις, στις καταλήψεις, στη χάραξη στρατηγικής. Κράτησε το φως όλο τον Ιούλιο και αποτέλεσε τον πυρήνα και για τις μεγάλες Γενικές συνελεύσεις (υπ. Μετατάξεις) μετά τις 20 Αυγούστου. Εξελίχτηκε σε αγωνιστική απεργιακή επιτροπή και αποτέλεσε τον ουσιαστικό κρίκο που μετέφερε το πνεύμα της μάχης στους συναδέλφους που «πήγαν διακοπές».

Η Δημοκρατία στα συνδικάτα: Η αστική Δημοκρατία στηρίζεται από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης στη λογική της σχεδόν εν λευκώ αντιπροσώπευσης μέσω των εκλογικών διαδικασιών. Παρά τις προσπάθειες για μια άλλη μορφή δημοκρατίας τον 20ο αιώνα στους πρώην «υπαρκτούς σοσιαλισμούς» η αντιπροσωπευτικότητα δεν ξεπεράστηκε ώστε να γίνει εκπροσώπηση και συντονισμός του συλλογικού. Αυτό περνώντας στον 21ο αιώνα δείχνει να έχει παγιωθεί, παρά τις μεγάλες πρακτικές και θεωρητικές προσπάθειες σε παγκόσμιο επίπεδο. Στη χώρα μας χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα κόμματα της αριστεράς, αλλά και τα παιχνίδια που παίζονται στα συνδικάτα. Μπορεί να κορυφώνεται σε επίπεδο ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των αντιπροσώπων δεν έχουν καμιά σχέση με το χώρο εργασίας, αλλά εκφράζεται ποικιλότροπα ακόμη και στα πρωτοβάθμια σωματεία.

Εμείς το είδαμε φέτος πολλές φορές: Πώς μεθοδεύτηκε το ξεπούλημα της απεργίας το Μάη, πώς αποκλιμακώθηκε η απεργία το Σεπτέμβρη, πώς «ο συντονισμός σωματείων» προχώρησε χωρίς τους εργαζόμενους, πώς τροχίστηκε η επιτροπή αγώνα, πώς είδαν στις Γ.Σ. την «αιρετότητα και ανακλητότητα» ως «δαιμόνιο», και το ρόλο πολλών προέδρων απέναντι στις αποφάσεις των Γ.Σ. Είδαμε ακόμα πως αφέθηκε σιωπηρά η ηγεσία του τοπ. Παραρτήματος της ΑΔΕΔΥ να μη καλεί το συνέδριο που όφειλε να κάνει πριν το καλοκαίρι.

Σημείωση: Μάλιστα ούτε σκέψη για το αυτονόητο. Αφού το συνέδριο de facto δεν έχει οριστεί ακόμα, δεν θα ’πρεπε να ανανεωθούν οι αντιπρόσωποι της Α΄ ΕΛΜΕ γι’ αυτό; Μιας και πέρασε ένας χρόνος και ενδιάμεσα έχουν γίνει κοσμοϊστορικά γεγονότα στο δημόσιο και τους καθηγητές κάτι δεν πρέπει να γίνει;  Εμείς θα  βάλουμε την ανανέωση των αντιπροσώπων στην εκλογο-απολογιστική Γεν. Συνέλευση.

Το ταμείο αλληλεγγύης και το απεργιακό ταμείο: Όλα τα συνδικάτα λειτουργούν με ταμεία αλληλεγγύης και απεργιακά ταμεία. Το ίδιο συμβαίνει και στη δική μας ΕΛΜΕ. Η 1η μορφή λειτουργεί αρκετά καλά χρόνια τώρα στο σωματείο μας και όχι με δανεισμό. Η 2η μορφή έχει όντως εγγενή προβλήματα που ξεκινούν από την μεγάλη απεργία των 45 ημερών του 1988. Επειδή όμως ζούμε στους καιρούς που όλοι γνωρίζουμε και η ύπαρξη δυνατών απεργιακών ταμείων είναι ζωτικό ζήτημα (το έδειξε η απόπειρα του φετινού Σεπτέμβρη) και ενώ οι συνάδελφοι το θέτουν με αγωνία, οι παρατάξεις λειτουργούν με δυο αντίθετες λογικές.

Εμείς της Εκπ. Παρέμβασης, πολλοί ανένταχτοι συνάδελφοι και κάποιοι από το Ε.Α.Σ. στις Συνελεύσεις θέτουμε επιτακτικά την δημιουργία μεγάλου απεργιακού ταμείου, χωρίς φυσικά τις παθογένειες του παρελθόντος (π.χ. δάνεια που δεν επιστρέφονται). Θεωρούμε ότι η Εκλογο-απολογιστική Συνέλευση στις 28/11/13 και το νέο ΔΣ οφείλουν να έχουν πλαίσιο ενδυνάμωσης, δημοκρατικού ελέγχου και νέων αρχών χρήσης. Η ενδυνάμωση μπορεί να γίνει μόνο από το ίδιο το σωματείο.

Αντίθετα, ήδη από το συνέδριο της ΟΛΜΕ και με διαφορετικά σκεπτικά (ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ/Προοδευτική Ενότητα, ΠΑΜΕ/Ταξική Ενότητα), ψηφίστηκε μείωση της συνδρομής κατά 5€ εις βάρος του ταμείου του ΔΣ της ΟΛΜΕ, ενώ οι προτάσεις των άλλων παρατάξεων μειοψήφησαν. Εάν αυτή η μείωση δεν συνοδευτεί με τη δημιουργία απεργιακού ταμείου και αλληλεγγύης θα πρόκειται για μια αποσπασματική, δήθεν συναδελφική, προσέγγιση. Γιατί τότε αυτό που θα μείνει είναι ένα γραφειοκρατικό σωματείο συνδικαλιστικών παραγόντων και όχι ένα σωματείο-εργαλείο, που θα μπορεί να είναι ο ικανός φορέας των μεγάλων αγώνων που η ζωή τους κάνει αναγκαίους.

 

*****

Συνάδελφοι, -σσες

Οι «μνημονιακές» κυβερνήσεις δεν έχουν πια την «πολυτέλεια» που διέθεταν παλαιότερες κυβερνήσεις για μερικούς έστω ελιγμούς με σκοπό την εξαπάτηση των εργαζομένων με μικρές μάχες.

Είναι ανάγκη να ανεβάσουμε τις διεκδικήσεις μας και τα αιτήματα μας ένα σκαλί πάνω από το συνδικαλιστικό επίπεδο και να τα ανάγουμε σε πολιτικά. Αυτό σημαίνει ότι ένα τέτοιο μέτωπο θα πραγματοποιείται καθημερινά μέσα στην πάλη για την ικανοποίηση των διεκδικήσεων των εργαζομένων. Οι κλαδικοί αγώνες έχουν μια σημασία, από την άποψη ότι οδηγούν στον κεντρικό πολιτικό στόχο, εάν δεν είναι συντεχνιακοί και εάν βάζουν τον κεντρικό στόχο μαζί με τα δημόσια αγαθά που υπερασπίζονται και ενώνουν το λαό. Η απεργία μας το Σεπτέμβρη  έκανε το τελευταίο, αλλά απέτυχε στο πρώτο.

Μια πανελλαδική πολιτική απεργία όμως όλων των κλάδων  εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα με ένα πολιτικό αίτημα είναι ο πολιτικός στόχος: ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ η όποια κυβέρνηση, με  αυτές τις πολιτικές, βρίσκεται σε εκείνη τη φάση στο σβέρκο μας. Και ας έχει οποιοδήποτε όνομα…

 

ΟΧΙ στην: ΚΟΥΡΑΣΗ,  ΑΠΟΧΗ & ΑΝΑΘΕΣΗ των αγώνων μας!

*******

ΕΝΟΤΗΤΑ στη βάση των συνδικάτων & στους αγώνες!

Με ανοικτές κλαδικές & διακλαδικές Επιτροπές Αγώνα, Γενικές Συνελεύσεις,  με όλο & πιο αποφασιστικούς μεγάλους αγώνες

Επείγοντα Εργασιακά Αιτήματα, χωρίς όμως αυταπάτες:

Διορισμοί ΤΩΡΑ: μονίμων σε οργανικά κενά, αναπληρωτών (ΑΠΩ) σε λειτουργικά.

Να επιστρέψουν ΟΛΟΙ οι εκπαιδευτικοί που είναι στη διαθεσιμότητα. Καμιά απόλυση.

Γραμματειακή Στήριξη σε ΟΛΑ τα σχολεία.

  Καμιά συγχώνευση σχολείων ΧΩΡΙΣ εκπαιδευτικά χαρακτηριστικά & τοπική νομιμοποίηση.

  Η Γ΄ Αχαΐας να ξαναγίνει ΔΥΣΠΡΟΣΙΤΗ περιοχή. Λειτουργικές ΟΜΑΔΕΣ σχολείων.

*****

Οι αγώνες και τα σωματεία στα χέρια των εργαζομένων!

ψηφοδέλτιο  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

***

Αγγελοκωστόπουλος Βαγγέλης

ΠΕ03 10ο Γυμν.  Πάτρας
Αηδονίδης Ηλίας ΠΕ08 Μουσικό Σχολείο Πάτρας
Αντωνίου Νίκος ΠΕ17 2ο ΕΠΑΛ Πάτρας
Βολτέας Κώστας ΠΕ17 2η ΕΠΑΣ – ΕΠΑΛ Παραλίας – 9ο ΕΠΑΛ Πάτρας
Γιαννοπούλου Διονυσία ΠΕ17 1ο ΕΠΑΛ Πάτρας
Θέμελης Παναγιώτης ΠΕ04 Μουσικό Σχολείο Πάτρας
Καλλιμάνη Αθηνά ΠΕ19 8ο  Γυμν. Πάτρας
Κύργιου Σβετλάνα ΠΕ04 18ο  Γυμν. Πάτρας
Κωστόπουλος Γιάννης ΠΕ04 Γυμν. Κ. Αχαΐας
Μάλφας Γιώργος ΠΕ01 2ο Εσπ. Γυμν. Πάτρας – Γυμν. Λακκόπετρας
Μούρτζη Βάσω ΠΕ02 Γυμν. Κ. Αχαΐας
Μπελερή Ντίνα ΠΕ02 7ο ΓΕΛ Πάτρας
Μπούρδαλας Παναγιώτης ΠΕ04 Γυμν. Λ.Τ. Χαλανδρίτσας
Ντίρλης Θανάσης ΠΕ06 7ο Γυμν. Πάτρας – 21ο Γυμν. Πάτρας
Πανούσος Βασίλης ΠΕ02 ΓΕΛ  Παραλίας
Τεκτωνίδου Δόμνα ΠΕ19 3ο ΓΕΛ Πάτρας
Φιλιππάκης Τάκης ΠΕ03 14ο Γυμν. Πάτρας
Χασιώτη Ελπινίκη ΠΕ17 1ο Γυμν. Παραλίας – 13ο Γυμν. Πάτρας
Χουσάκου Ευαγγελία ΠΕ04 ΓΕΛ. Λάππα – Γυμν. ΓΕΛ. Λάππα

Συνοπτικό Πολιτικό Πλαίσιο: Τα χρέη δεν είναι του λαού. Οι επιλογές και οι εμμονές ήταν δικές τους. Να ανατρέψουμε τρόικα, δανειακές συμβάσεις, μνημόνια, εφαρμοστικούς νόμους, σύμφωνο για το Ευρώ, πολιτική Κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ, αλλά και τους φορείς τους. Παλεύουμε για στάση πληρωμών, ολική σεισάχθεια, διαγραφή του χρέους, άμεση δημοκρατία, επαναστατική εθνοσυνέλευση, αυτοδύναμη οικονομία, ρήξη με ΕΕ-ΔΝΤ, συμμαχίες με τους λαούς που πλήττονται και ιδιαίτερα με τους αδύναμους της ανατολικής Μεσογείου. Στο υφιστάμενο πολιτικό κενό αποτελεί ζητούμενο το αναγκαίο πολιτικό μέτωπο.

ü      κάνε την οργή σου κριτική συμμετοχή, αυτό-οργάνωση και συλλογική δράση.

ü      άφησε πίσω σου την ανυπόληπτη και συμβιβασμένη συνδικαλιστική αριστοκρατία.

ü      μην εμπιστεύεσαι όσους τάζουν «λαγούς με πετραχήλια» χωρίς μεγάλους αγώνες.

ü      ψήφισε  εκπροσώπους  για την ΕΛΜΕ με βάση τις συλλογικές ανάγκες και τις συλλογικές διαδικασίες «από τα κάτω».

ü      Η Εκπ. Παρέμβαση επιδιώκει την πραγματική ενότητα, εκεί που πρέπει να αναπτυχθεί: στη βάση των συνδικάτων και τους αγώνες. Με ανοικτές κλαδικές & διακλαδικές Επιτροπές Αγώνα, Γενικές Συνελεύσεις,  με όλο και περισσότερη αποφασιστικότητα. Τώρα ξέρεις σχεδόν τα πάντα. Εμείς τα έχουμε πει τόοοοοσες φορές. Το θέμα είναι τι κάνουμε!

***

Ψηφίζουμε – Στηρίζουμε την Εκπαιδευτική Παρέμβαση

Τετάρτη 11 Δεκέμβρη, Συγκρότημα Τεμπονέρα, 8.30 π.μ.-7.00 μ.μ.

Πάτρα, Νοέμβρης 2013,  https://eparemvasiax.wordpress.com/

Advertisements